Ἕνας νεαρὸς Ἀθηναῖος, καλοί μου φίλοι, εἶπε στὸ Σωκράτη: «Θέλω ν’ ἀνεβῶ στὸν Ὄλυμπο, μὰ σὰν ἀναλογίζομαι τὴν ἀπόσταση δειλιάζω, ἀπογοητεύομαι, τὰ χάνω!». Κι ἐκεῖνος τὸν ρώτησε: «Πόσα μέτρα τὴν ἡμέρα περπατᾶς χαζεύοντας ἐδῶ κι ἐκεῖ;», «Τόσα», τοῦ ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος. Κι ὁ Σωκράτης τοῦ ἀπάντησε: «Ἔ, τότε, αὐτὰ τὰ μέτρα, ἀντὶ νὰ τὰ κάνεις ἄσκοπα, πηγαίνοντας ἐδῶ κι ἐκεῖ, βάδιζέ τα καθημερινά, μὲ σύστημα καὶ πρόγραμμα πρὸς τὸν συγκεκριμένο αὐτὸ στόχο καὶ τὴν ἀπαιτούμενη κατεύθυνση. Δηλαδὴ πρὸς τὸν Ὄλυμπο! Καὶ τότε θὰ φτάσεις, σίγουρα, ἄκοπα καὶ σὲ χρόνο ποὺ δὲν φαντάζεσαι».
Τί σοφὴ συμβουλή!
* * *
Πραγματικὰ οἱ νέοι, ἔχουν ὅλοι, λίγο ὥς πολύ, ὄνειρα καὶ στόχους. Ποθοῦνε τὴν πιὸ ψηλὴ κορυφή, τὸ μεγάλο, ἀκόμη κι αὐτὸ ποὺ ἄφθαστο φαίνεται!
Σὰν ὅμως τὸ φαντάζονται ἢ τὸ βλέπουν ἀπὸ μακρυά, δειλιάζουν μπροστά του. Θεωροῦν ὅτι εἶναι ἀκατόρθωτο νὰ τὸ ἐπιτύχουν. Κι ἔτσι ἀποθαρρύνονται καὶ στὸ τέλος δὲν τὸ τολμοῦν!
Καὶ τί κάνουν τότε; Βολοδέρνουνε ἐδῶ κι ἐκεῖ, σπαταλώντας τὶς δυνάμεις καὶ τὸν χρόνο τους, ἀναλώνοντας τὸν ἑαυτό τους καὶ τὰ νιάτα τους, ὅπως κι αὐτὸ ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν.
Κι ὅμως ἔχουν στόχο. Ἔχουν σκοπό. Τί τοὺς λείπει; Μὰ ἡ κατεύθυνση!
Πραγματικά, πόσα μεγάλα καὶ σπουδαῖα πράγματα θὰ εἶχαν κατορθώσει, ἂν ὅλες τους οἱ προσπάθειες ἦταν πρὸς τὸν στόχο τους, ἂν ὅλες οἱ δυνάμεις τους ἦταν ἐπιστρατευμένες γιὰ τὴν ὑλοποίηση τοῦ σκοποῦ τους, ἂν βάδιζαν σταθερὰ καὶ ἀταλάντευτα πρὸς τὰ ἐκεῖ! Μὲ σύστημα βέβαια, μὲ πρόγραμμα καὶ μέθοδο. Καθημερινά, κάθε ὥρα, ἀκόμη καὶ κάθε στιγμή.
Ὅπως καὶ τὸ νερὸ ποὺ στὴ ρεματιὰ τρέχει, ὅσο λίγο κι ἂν εἶναι. Ἂν ἄσκοπα πορεύεται ἢ ἂν διαχέεται ἐδῶ κι ἐκεῖ, ἀσφαλῶς στὸ τέλος τίποτα δὲν κατορθώνεται. Χάνεται κυριολεκτικά. Μπορεῖ δὲ ὥς καὶ ζημιὲς νὰ κάνει στὴ γύρω περιοχή!
Ἂν ὅμως τοῦ δοθεῖ κάποιος σπουδαῖος σκοπὸς καὶ διοχετευθεῖ πρὸς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, ἂς ποῦμε σὲ μία ἄδεια δεξαμενή, κάποια στι-γμή, αὐτὴ θὰ τὴν γεμίσει. Γιὰ νὰ κάνει καρποφόρο ἕνα κῆπο, νὰ δώσει ζωὴ σ’ ἕνα κάμπο, νὰ κινήσει τὶς γεννήτριες ἑνὸς ἐργοστασίου, νὰ προσφέρει καὶ ν’ ἀλλάξει τόσα πολλὰ στὴν περιοχή!
Λοιπόν, πόσοι καὶ πόσοι μέσα στὴν ἱστορία καὶ τὴ ζωή, ἐργαζόμενοι συνεχῶς γιὰ κάποιο συγκεκριμένο σκοπὸ καὶ διοχετεύοντας τὶς ὅποιες δυνάμεις τους μόνιμα καὶ σταθερὰ πρὸς μία κατεύθυνση, δὲν πέτυχαν στὸ τέλος μοναδικὰ καὶ ἀξιοθαύμαστα ἀποτελέσματα!
* * *
Λέει μία παροιμία. «Σταλαγματιὰ – σταλαγματιὰ γεμίζει ἡ στάμνα ἡ πλατιά». Δηλαδὴ ἡ σταλαγματιά, ἐπειδὴ ἔχει σκοπό, ποὺ εἶναι νὰ γεμίσει τὴ στάμνα, κι ἔχει καὶ τὴ σωστὴ κατεύθυνση, τελικὰ κατορθώνει νὰ τὴν γεμίσει ἂν κι αὐτὴ εἶναι πλατιά. Ἂν ὅμως δὲν εἶχε κανένα σκοπὸ καὶ βέβαια οὔτε καὶ κατεύθυνση (πρὸς τὴν στάμνα), τότε πραγματικὰ θὰ χανόταν (ὡς τόσο μικρὴ ποὺ εἶναι) πηγαίνοντας πότε ἐδῶ καὶ πότε ἐκεῖ! Ἔτσι δὲν εἶναι;
Κι ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ σταλαγματιά. Δηλαδὴ γιὰ κάτι ποὺ δὲν εἶναι σημαντικό. Πού ἔχει μικρές, μὰ πάρα πολὺ μικρὲς δυνάμεις. Τί εἶναι αὐτὴ μπροστὰ σ’ ἕνα χείμαρρο ἢ καὶ σ’ ἕναν ποταμό; Ἕνα τίποτα κυριολεκτικά!
Γιατί ὑπάρχουν βέβαια κι ἐκεῖνοι, ποὺ καὶ ἀπ’ τὴν ἴδια τους τὴ φύση διαθέτουν τέτοιες δυνάμεις ποὺ μποροῦν νὰ κατακτήσουν μὲ μιᾶς τὶς ὅποιες κορυφές, ψηλότερες κι ἀπ’ αὐτὲς τοῦ Ὀλύμπου. Ἢ εἶναι τόσο χειμαρρώδεις, ποὺ γεμίζουν μὲ μιᾶς τὶς δεξαμενές, ὡς καὶ τὶς λίμνες ἀκόμη, ἢ ὑδροδοτοῦν καὶ κινοῦν τὰ πάντα ἀπευθείας καὶ χωρὶς αὐτές!
Ναί, ἂν ἡ τόσο μικρὴ καὶ ἀδύναμη σταγόνα στὸ τέλος κατορθώνει τόσο σημαντικὰ πράγματα, πολὺ περισσότερο ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἐκ φύσεως μεγαλύτερες δυνάμεις. Αὐτοί, ἔχοντας σκοπὸ καὶ τὴ σωστὴ κατεύθυνση, μποροῦν νὰ ἐπιτύχουν μοναδικὰ πράγματα.
Ἄρα, ὅλοι, μὲ ὅποιες δυνάμεις μᾶς προίκισε ὁ Θεός, μποροῦμε νὰ ἐπιτύχουμε σημαντικὰ ἔργα. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἔχει καμμία δικαιολογία, κανένας μας, γιὰ τὰ ὅποια τάλαντα (=ταλέντα καὶ χαρίσματα) μᾶς ἔδωσε.
Ναί, ὑπάρχει ὁ ἀετὸς ποὺ μὲ μιᾶς καὶ μὲ τόση ἄνεση ἀνεβαίνει στὴν κορυφὴ ὥς καὶ τοῦ πιὸ ψηλοῦ δέντρου τοῦ δάσους. Ὅμως μπορεῖ νὰ τὸ κάνει αὐτὸ κι ἕνα ταπεινὸ μυρμήγκι ἢ κι ἕνα ἀργὸ καὶ τόσο δυσκίνητο σαλιγκάρι, ἂν μόνιμα καὶ σταθερὰ πορεύεται πρὸς τὴν κορυφὴ αὐτή, ἀπ’ τὸ νὰ γυρνοῦν ἐδῶ κι ἐκεῖ στὸ ἔδαφος ὀνειρευόμενα τὴν κορυφὴ ἢ καὶ ζηλεύοντας τὸν ἀετό, ποὺ ἀπὸ κεῖ ψηλὰ θωρεῖ τὰ πάντα!
* * *
Πρὸς τὸν Ὄλυμπο, λοιπόν, παιδιά, ἀλλὰ καὶ τὸ Ἔβερεστ ποὺ ὅλοι, μὰ ὅλοι, μποροῦμε νὰ κατακτήσουμε. Ὅποιοι καὶ νὰ εἴμαστε. Ναί! Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ σκοπὸς τῆς νέας χρονιᾶς ξέρετε. Γι’ αὐτό μᾶς τὴν δίνει ὁ Θεός. Γιὰ νὰ πορευτοῦμε πρὸς Ἐκεῖνον, τὸ ὑπέρτατο Ἔβερεστ τῆς ζωῆς. Σᾶς τὸ εὔχομαι ἀπὸ καρδιᾶς…
Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος