Τοῦ Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε κ. Σεραφεὶμ Κυκκώτη
Ὁ ἱστορικός τῆς σύγχρονης Ἱστορίας τῆς Ἀνθρωπότητας, χωρὶς δυσκολία, θὰ τόνιζε καὶ τὸ αὐτονόητο ὅτι, μεταξὺ ἄλλων, καὶ οἱ ἀντιπαραθέσεις καὶ διχόνοιες τῶν Ἐκκλησιαστικῶν μας Ἡγετῶν τῆς Ὀρθοδοξίας ὁδήγησαν στὶς ἀντιπαραθέσεις καὶ διχόνοιες τῶν Πολιτικῶν Ἡγετῶν Ὀρθοδόξων Λαῶν καὶ στὴ ἀνθρώπινη τραγωδία τοῦ Πολέμου ἀνάμεσα σὲ Ὀρθοδόξους Λαούς.
Σήμερα ποὺ ἑορτάζουμε τὴν ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ψυχὴ μας θλίβεται βαθύτατα ποὺ βλέπουμε τὰ καθημερινὰ δεινά τοῦ τραγικοῦ πολέμου ἀνάμεσα σὲ Ὀρθόδοξους Λαούς, τῶν Οὐκρανῶν ἀδελφῶν μας καὶ τῶν Ρώσων Ἀδελφῶν μας. Προσευχόμαστε ὅλοι μας μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων Ἰσαποστόλων Ὄλγας καὶ Βλαδιμήρου κι ὅλων τῶν Ἁγίων μας γιὰ τὴν ἄμεση κατάπαυση τοῦ πυρὸς καὶ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ εἰρηνικοῦ διαλόγου γιὰ τὴν ἐπίλυση ὅλων τῶν προβλημάτων μεταξὺ τῶν δύο ἐμπόλεμων χωρῶν μὲ σεβασμὸ στὸ Διεθνὲς Δίκαιο καὶ στὴ προστασία ὅλων ἐκείνων ποὺ δὲν χρησιμοποιοῦν ὄπλα καὶ εἶναι τὰ ἀθῶα θύματα αὐτῆς τῆς σύγχρονης πολεμικῆς τραγωδίας, τῶν ἀόπλων, τῶν γυναικῶν καὶ τῶν ἀνυπεράσπιστων ἀθώων παιδιῶν.
Προσευχόμαστε ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, ἡ Διεθνὴς Κοινότητα, ἑνωμένη, νὰ προλάβει μὲ κάθε τρόπο, μὲ τὸν εἰρηνικὸ διάλογο, τὴν ἄμεση ἀπειλὴ ἑνὸς Πυρηνικοῦ Πολέμου, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄμεση κατάπαυση τοῦ πυρός. Ἤδη οἱ νεκροί ἄρχισαν νὰ γεμίζουν τὰ νεκροταφεῖα, καὶ ὅλοι σχεδὸν εἶναι νέοι, μεγάλη ἀνθρώπινη τραγωδία οἱ γονεῖς νὰ θάβουν τὰ παιδιά τους. Οἱ πρόσφυγες ἔγιναν σὲ λίγες ἡμέρες ἑκατομμύρια, ἡ ἀκρίβεια τῶν τιμῶν ἀποτελεῖ πλέον μία καθημερινὴ οἰκονομικὴ κρίση, τόσο γιὰ τοὺς Λαοὺς τῶν δύο ἐμπόλεμων χωρῶν, ὅσο καὶ γιὰ ὅλο τὸ πληθυσμὸ τῆς Γῆς. Χωρὶς εἰρηνικὸ διάλογο γιὰ τὴ λύση ὅλων τῶν πολύπλοκων προβλημάτων καὶ τὴ συνεργασία ὅλων, τὸ μέλλον μας εἶναι ἀβέβαιο καὶ γιὰ τὴν ἀσφάλειά μας καὶ τὴν εἰρηνική μας πορεία γιὰ τὴν ἐπιβίωσή μας. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήσει καὶ νὰ φωτίσει τοὺς ἰσχυρούς τῆς Γῆς νὰ συνεργασθοῦν γιὰ τὴν ὑπόθεση τῆς Εἰρήνης καὶ τῆς Ἀσφάλειάς μας καὶ μὲ εἰρηνικὰ μέσα νὰ προστατεύονται τὰ Ἀνθρώπινα Δικαιώματα ὅλων μας μὲ κοινωνικὴ Δικαιοσύνη καὶ ἀξιοπρέπεια.
Ἡ κάθε μορφὴ πολέμου στὴν ἐποχὴ μας εἶναι μία ἀνεξέλεγκτη μεγάλη φωτιὰ ποὺ ἀπειλεῖ νὰ κάψει ὄχι μόνο ὅσους ἐμπλέκονται στὸ Πόλεμο, ἀλλὰ νὰ ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ κάθε σημεῖο τοῦ Πλανήτη μας ποὺ θὰ πληρώνουμε τὸ κόστος της μὲ τὶς ὑπερβολικὲς τιμὲς σ’ ὅλα τὰ προϊόντα καὶ ὑπηρεσίες, ποὺ τὰ ὑφιστάμενα εἰσοδήματα θὰ φαίνονται ἐλάχιστα, γιὰ νὰ καλυφθοῦν, ἔστω καὶ τὰ μισὰ νέα ἔξοδα, καὶ τὸ χειρότερο, δημιουργοῦνται ἠθικὰ κίνητρα, ἡ κάθε χώρα ποὺ νοιώθει ἰσχυρὴ νὰ παίρνει τὸ νόμο μέσα στὰ χέρια της καὶ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει μὲ τὴ δύναμη τῶν ὅπλων κι ὄχι μὲ τὸν εἰρηνικὸ διάλογο. Ἀντὶ νὰ συγκεντρωθοῦμε στὰ δεινά τοῦ κορωνοϊοῦ γιὰ τὴ καλύτερη ἀντιμετώπισή του καὶ στὴν ἀπὸ κοινοῦ ἀντιμετώπιση τῶν καθημερινῶν προβλημάτων τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς ποὺ μᾶς ἀπειλοῦν ἄμεσα ὅλους μας, ἀνοίξαμε ἀκόμη μία πληγὴ ποὺ δὲν γνωρίζουμε τὴν ἔκβασή της, ὅλα εἶναι ἀπρόβλεπτα, μὲ τὸ ρίσκο ἀκόμη καὶ ἑνὸς πυρηνικοῦ ὁλοκαυτώματος.
Τὸ μεγαλύτερο τραῦμα, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ζήσει στὴν ἐποχή μας τὸ Σῶμα τῆς Παγκόσμιας Ὀρθοδοξίας, εἶναι ὁ πόλεμος μεταξὺ Ὀρθοδόξων Λαῶν. Ἡ καθημερινὴ αἱμορραγία τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀδυνατίζει τόσο τὰ μέλη τοῦ Σώματος αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴ φωνή της νὰ προστατέψει τὰ Μέλη της καὶ φυσικὰ ὁλόκληρη τὴν Ἀνθρωπότητα νὰ ζεῖ μὲ εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια καὶ κοινωνικὴ δικαιοσύνη.
Νὰ προσευχόμαστε τουλάχιστον οἱ Πνευματικοὶ Ἡγέτες τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ ἑνωθοῦν καὶ νὰ προτείνουν λύσεις γιὰ τὴν κατάπαυση τοῦ πυρὸς καὶ τὴν ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀσφάλειας. Ἡ Ἱστορία θὰ καταγράψει ὅτι οἱ ἀντιπαραθέσεις καὶ οἱ διχόνοιες ἀνάμεσα στούς Ὀρθόδοξους Πνευματικούς μας Ἡγέτες τῶν τελευταίων ἐτῶν ὁδήγησαν ἐν πολλοῖς καὶ στὶς ἀντιπαραθέσεις καὶ διχόνοιες τῶν Πολιτικῶν Ἡγετῶν Ὀρθόδοξων Λαῶν ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὴν τραγωδία τοῦ Πολέμου μεταξὺ Ὀρθοδόξων ποὺ τὸ κόστος τοῦ πόνου καὶ τῶν τραγικῶν συνεπειῶν τῆς σύρραξης αὐτῆς θὰ τὴ πληρώσουμε ὅλοι μας καὶ μάλιστα πολὺ ἀκριβὰ καὶ ἀπρόβλεπτα.
Πρὶν νὰ φθάσουμε στὸ μεγαλύτερο Σχίσμα ποὺ γνώρισε στὴν Ἱστορία του ὁ Χριστιανισμός, τὸ 1054, εἶχε προηγηθεῖ, ὁ διχασμὸς καὶ ἡ ἀντιπαράθεση τῆς τότε Ἐκκλησιαστικῆς μας Ἡγεσίας. Ὅταν ἔγινε ἡ ἐκλογὴ ὡς Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τοῦ γιοῦ τοῦ Αὐτοκράτορα, τοῦ Ἰγνατίου καὶ στὴ συνέχεια τοῦ Ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, δύο Σύνοδοι, μία ποὺ ὑποστήριζε τὸν Ἰγνάτιο καθαίρεσε τὸν Φώτιο, καὶ μία ποὺ ὑποστήριζε τὸ Φώτιο καθαίρεσε τὸν Ἰγνάτιο. Ὁ Πάπας τῆς Ρώμης Νικόλαος ἐνεθάρρυνε τὴν διαίρεσή των, κι ὅταν ἀκόμη τὰ βρῆκαν Ἰγνάτιος καὶ Φώτιος, ἀναγνωρίζοντας τὴ καθαίρεση τοῦ Μεγάλου Φωτίου. Ὁ Πάπας εἰσήγαμε μάλιστα καὶ τὸ ἀλάθητό του μὲ τὶς ἀντιπαραθέσεις στὴν Ἀνατολή. Ἦταν ὅμως θέμα χρόνου νὰ πληρώσει τὸ κόστος τῶν αὐθαιρεσιῶν του μὲ τοὺς Διαμαρτυρόμενους ποὺ ἄρχισαν νὰ διαμαρτύρονται καὶ φθάσαμε στὸ Προτεσταντισμό, μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες χριστιανικὲς ὁμάδες ποὺ προῆλθαν ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τῶν Χριστιανῶν τῆς Ρώμης. Στὴν Κωνσταντινούπολη ὁ Βασίλειος δολοφόνησε τὸν αὐτοκράτορα καὶ ἔγινε Αὐτοκράτορας. Ἡ πορεία πρὸς τὴν πτώση τῆς Πόλης ξεκίνησε, τὸ 1204, μὲ τὴ λεηλασία τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς μισθοφόρους γιὰ ὑλικὸ πλουτισμό, ἀποτέλεσε μία ἀσταμάτητη αἱμορραγία γιὰ ὅλη τὴν Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία, ποὺ πλέον ἀδύνατη δὲν μπόρεσε νὰ ἀντιμετωπίσει νικηφόρα τὴν ἅλωσή της τὸ 1453 ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς μουσουλμάνους τοῦ Μωάμεθ.
Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργὰ οἱ σημερινοὶ Ὀρθόδοξοι Ἡγέτες μας νὰ ἑνωθοῦν ξανὰ καὶ νὰ μᾶς προτείνουν μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς προσευχὲς ὅλων μας λύσεις εἰρηνικὲς, γιὰ νὰ προστατευθοῦν καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι Λαοὶ καὶ ἡ Ἀνθρωπότητα. Ὁ καλύτερος τρόπος νὰ τιμήσουμε τὴν μεγάλη ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ ἀποκατάσταση τῆς τραυματισμένης ὁρατῆς Ἑνότητας τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ κοινή μας δράση γιὰ τὸ καλὸ ὅλης τῆς Ἀνθρωπότητας (“εἰδότι οὖν καλὸν ποιεῖν καὶ μὴ ποιοῦντι, ἁμαρτία αὐτῷ ἐστιν” ἐπιστολὴ Ἰακώβου 4,17. =ἐκεῖνος ποὺ ξέρει τί καλὸν πρέπει νὰ κάνει καὶ δὲν τὸ κάνει, ἁμαρτάνει).
Σχόλιον «Ο.Τ.»: Ἡ Ἱ. Παράδοσις ἐναργῶς προβάλλει ὅτι εὐθύνη διὰ σύμπασα τὴν Ὀρθοδοξίαν δὲν ἔχουν μόνον οἱ Προκαθήμενοι, ἀλλὰ ἕκαστος Ἐπίσκοπος προσωπικῶς, ἀκόμη καὶ τῆς πλέον ἀσημάντου Ἐπαρχίας. Ἂς μὴ ἀναμένωμεν μόνον ἀπὸ τοὺς Προκαθημένους, ἀλλὰ ἂς ἀναλάβουν δρᾶσιν ὅλοι οἱ Ἱεράρχαι ὡς ἰσότιμοι καὶ ὡς εὑρισκόμενοι ἀνεξαιρέτως εἰς «τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ».