4ον
«Πῶς ἐκδικοῦνται, οἱ νεκροί»
«Μοῦ γράφεις πὼς κάτι σὲ ἀναστατώνει στὸν ὕπνο. Τρία παιδιὰ ἐμφανίζονται μόλις κλείσης τὰ μάτια καὶ γελοῦν μαζί σου, σὲ κοροϊδεύουν, σὲ ἀπειλοῦν καὶ σὲ τρομάζουν.
Πῆγες, εἶπες σὲ ἔξυπνους ἀνθρώπους καὶ ἔψαχνες φάρμακο. Ἐκεῖνοι σοῦ εἶπαν: “Δὲν εἶναι τίποτα”!
Ἐσὺ τοὺς εἶπες: “Ἀφοῦ δὲν εἶναι τίποτα, διῶξτε αὐτὸ τὸ τέρας ἀπὸ μένα! Μά, μπορεῖ νὰ μὴ εἶναι τίποτα ἐκεῖνο ποὺ δὲν μ᾽ ἀφήνει νὰ ἡσυχάσω ἤδη ἕξι μῆνες;”. Καὶ ἐκεῖνοι σοῦ ἀπάντησαν: «Ἄλλαξε ἀέρα, πήγαινε σὲ χαρούμενες παρέες, νὰ τρέφεσαι καλύτερα. Αὐτὸ εἶναι ἁπλὴ ὑποχονδρία”.
Ξέρω, ἀδελφή, τέτοιους “ἔξυπνους”. Αὐτοὶ ἔπιασαν στὸ στόμα τους ἔτσι μερικὲς λέξεις ὅπως “ὑποχονδρία”, “τηλεπάθεια”, “αὐθυποβολή”, μὲ τὶς ὁποῖες προσπερνοῦν τὴν ἀδιαμφισβήτητη πνευματικὴ πραγματικότητα καὶ σὲ καθημερινὴ βάση μιλοῦν στὸν ἀέρα, μὲ ἐλαφρότητα καὶ ἄγνοια σὰν νὰ μιλᾶ τὸ κρασί.
Ἐγὼ πιστεύω ὅτι αὐτὰ τὰ τρία παιδιὰ ποὺ ἐμφανίζονται, εἶναι τὰ ἴδια ἐκεῖνα τρία δικά σου παιδιά, ποὺ ἐσύ, κατὰ τὴν προσωπική σου ὁμολογία, νέκρωσες πρὶν ὁ λαμπερὸς ἥλιος τὰ φιλήση ζωντανά. Καὶ αὐτὰ τώρα σὲ ἐκδικοῦνται. Καὶ ἡ ἐκδίκηση τῶν νεκρῶν εἶναι πολὺ φρικαλέα!…».
Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Ἀποκαλυπτικὸν Ὅραμα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου
«Ἐφέτος, τὸ 1984, τὴν Τρίτη ἡμέρα τοῦ Πάσχα, ὥρα 12η τὰ μεσάνυκτα, στὶς 11 τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου, εἶδα ἕνα φοβερὸ Ὅραμα!…
Ἕνα κάμπο ἀπὸ σιτάρι, ἀλλὰ τὸ σιτάρι δὲν εἶχε ξεσταχιάσει ἀκόμη, μόλις ἄρχιζε νὰ καλαμιάζη. Ἐγὼ βρισκόμουνα ἔξω ἀπὸ τὴν μάνδρα τοῦ χωραφιοῦ καὶ κολλοῦσα κεριὰ ἀπέξω στὸν τοῖχο γιὰ τοὺς κεκοιμημένους.
Ἀριστερὰ ἀπὸ τὴν μάνδρα ἦταν μιὰ ἔκταση, τόπος ἀνώμαλος, κρημνώδης καὶ χέρσος, ὁ ὁποῖος τόπος σείονταν συνέχεια ἀπὸ μία δυνατὴ βοή, ἡ ὁποία ἀποτελεῖτο ἀπὸ χιλιάδες βοὲς σπαραχτικές, ποὺ ἔκαναν νὰ σπαράξη ἀκόμη καὶ τὴν καρδιὰ τοῦ πιὸ σκληροῦ ἀνθρώπου.
Ἐνῶ ὑπέφερα ἀπὸ τὸ ἄκουσμα τῶν σπαραχτικῶν ἐκείνων φωνῶν καὶ δὲν μποροῦσα νὰ ἐξηγήσω τὸ Ὅραμα, ἄκουσα μιὰ φωνὴ νὰ μοῦ λέει:
“Ὁ μὲν κάμπος μὲ τὸ σπαρμένο σιτάρι, ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμη ξεσταχυάσει, εἶναι τὸ Κοιμητήρι μὲ τὶς ψυχὲς τῶν νεκρῶν ποὺ θὰ ἀναστηθοῦν. Ὁ δὲ τόπος ἐκεῖνος, ποὺ σείεται ἀπὸ τὶς σπαραχτικὲς φωνές, εἶναι ὁ τόπος ποὺ βρίσκονται οἱ ψυχὲς τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὶς ἐκτρώσεις”.
Ἐνῶ λοιπὸν συνῆλθα ἀπὸ τὸ Ὅραμα, δὲν μπόρεσα ὅμως νὰ συνέλθω ἀπὸ τὸν πολὺ πόνο ποὺ ἔνοιωσα καὶ δὲν μποροῦσα νὰ πλαγιάσω, γιὰ νὰ ξεκουραστῶ λίγο, παρ᾽ ὅλο ποὺ ἤμουν κατάκοπος ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία καὶ ὀρθοστασία τῆς προηγουμένης ἡμέρας»!
Ἀεροβαπτισμένα ὄχι ἀβάπτιστα
Οἱ Χριστιανοὶ γονεῖς πρέπει νὰ βιάζωνται νὰ βαπτίσουν ἐνωρίς, ὅσο γίνεται ἐνωρίτερα, μετὰ τὸ Σαραντισμό τους, τὰ παιδιά τους. Καὶ ὁπωσδήποτε ἀμέσως, ὅταν παρουσιάζουν ὡς νεογέννητα κάποια προβληματικὴ γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους, ἀσθένεια, μάλιστα τὰ πρόωρα γεννηθέντα. Τουλάχιστο στὶς περιπτώσεις αὐτὲς πρέπει νὰ ΑΕΡΟΒΑΠΤΙΖΟΥΝ τὰ παιδιά τους ἤ καλώντας Ἱερέα ἤ καὶ μόνοι τους, σὲ περίπτωση ἀμέσου κινδύνου. (Ὑψώνεται τὸ παιδάκι, ὅπως στὴ Βάπτιση, καὶ λέγονται τὰ λόγια: «Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ … ἤ ἡ δούλη… εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν» (τρεῖς φορές).
Ἐάν, σὺν Θεῷ, τὸ παιδάκι ἐπιζήση, θὰ τελεσθῆ τὸ μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος κανονικά. ΚΑΘΟΛΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ, καὶ μάλιστα μὲ τριττὴ κατάδυση καὶ ἀνάδυση στὴν Κολυμβήθρα καὶ μὲ ΕΚΦΩΝΗΣΗ τῶν λόγων «Βαπτίζεται… εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρός…».
Εἶναι λοιπὸν μεγάλο ΚΡΙΜΑ νὰ πεθάνη ἕνα παιδάκι Χριστιανῶν γονέων ΑΒΑΠΤΙΣΤΟ. Καὶ ἀκριβῶς σ᾽αὐτὸ κυρίως ἔγκειται καὶ ἡ μεγαλύτερη βαρύτητα τῆς ὁπωσδήποτε «θανάσιμης ἁμαρτίας» τῆς ἐκτρώσεως.
Σύμφωνα δηλαδὴ μὲ τὴν ἐκκλησιαστική μας Παράδοση, ποὺ βασίζεται σὲ σχετικὲς ἀποκαλύψεις Ἁγίων, τὰ ἀβάπτιστα παιδάκια, ὅπως καὶ τὰ ἐκτρωθέντα καὶ ἀποβληθέντα δὲν μεταβαίνουν σὲ τόπο ἀναπαύσεως καὶ παρηγορίας, ὅπως οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ σωζόμενοι πιστοί. Ἀντίθετα, μεταβαίνουν σὲ κάποιο τόπο μᾶλλον «σκοτεινό», ὅπου «οὔτε παρακαλοῦνται (=ἀναπαύονται) οὔτε τιμωροῦνται», ἀλλὰ παραμένουν ἐκεῖ ὡσὰν «τυφλά» μέχρι τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴ ἦταν «ἀφώτιστα» ΑΒΑΠΤΙΣΤΑ. Κατὰ τὴν Δευτέρα ὅμως Παρουσία καὶ Καθολικὴ Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΟΥΝ καὶ αὐτὰ καὶ θὰ σωθοῦν μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους καὶ σωζομένους. Μάλιστα καὶ αὐτά, τὰ ἀβάπτιστα παιδάκια, θὰ λάβουν σώματα πλήρη καὶ ὥριμης ἡλικίας, 33 ἐτῶν, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ ἀναστηθέντες, μὲ «μέτρο» τὸ Σῶμα τῆς ἐπίγειας ἡλικίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ὡς εἰκόνες Του.
Τὸ Ἱστορικὸ ἐρώτημα
Καθηγητὴς Πανεπιστημίου τοῦ Τμήματος τῆς Ἱστορίας τῆς Ἰατρικῆς ἔθεσε στοὺς φοιτητές του ἕνα ἰατρικὸ ἐρώτημα. Τοὺς εἶπε:
«Σὲ ἕνα ζεῦγος, ποὺ εἶχε 4 παιδιά, ὁ πατέρας εἶναι βαριὰ ἄρρωστος, ἡ μητέρα εἶναι φυματικὴ καὶ ἀπὸ τὰ 4 παιδιὰ τὸ 1ο εἶναι τυφλό, τὸ 2ο πέθανε, τὸ 3ο εἶναι κωφάλαλο καὶ τὸ 4ο εἶναι φυματικό, ἐνῶ ἡ φυματικὴ μητέρα ἐγκυμονεῖ στὸ 5ο παιδί. Μὲ τέτοια κληρονομικὴ ἐπιβάρυνση καὶ τόση οἰκογενειακὴ δυστυχία οἱ γονεῖς πρέπει νὰ κάμουν ἔκτρωση τὸ 5ο παιδί τους ἤ ὄχι;
Καὶ ἡ πλειονότητα τῶν φοιτητῶν ἀπάντησε: «συμφωνοῦμε ὅτι πρέπει νὰ γίνη ἔκτρωση».
Καὶ ὁ καθηγητής:
«Συγχαρητήρια! μόλις δολοφονήσατε τὸν … Μπετόβεν»!
Καὶ φυσικά, μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικὸ τῶν φοιτητῶν ἔπρεπε νὰ ἔχη «δολοφονηθῆ» καὶ ὁ μεγάλος Γερμανὸς μουσικὸς Ἰωάννης – Σεβαστιανὸς Μπάχ (1685-1750), ἐπειδὴ ἦταν τὸ 8ο παιδὶ καὶ ἔπασχε ἀπὸ σοβαρὴ ὀφθαλμοπάθεια:
Ὡστόσο καὶ ὁ Μπετόβεν καὶ ὁ Μπάχ ἔζησαν καὶ μεγαλούργησαν: Μάλιστα ὁ Μπάχ ἔγινε πατέρας (20) παιδιῶν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐπέζησαν δέκα (10) κι ἔγιναν τὰ περισσότερα μουσικοί!