Τὶς τελευταῖες μέρες παρατηρῶ, ὄχι χωρὶς κάποια ἔκπληξη ὁμολογουμένως, μιὰ σειρὰ ἀναρτήσεων, οἱ ὁποῖες δικαιολογοῦν στὸ ἔπακρο τὶς ἰσραηλινὲς ἐνέργειες κατὰ τοῦ Ἰράν. Ἀποπειρώμενος νὰ ὁμαδοποιήσω τὶς σχετικὲς ἀπόψεις, θὰ μποροῦσα νὰ ἀναφερθῶ 1. στὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Ἰσραὴλ εἶναι ἀμυνόμενο ὑπὲρ τῆς ὕπαρξής του, 2. στὴν ἐκπεφρασμένη ἄποψη τῆς Τεχεράνης ὅτι πρέπει νὰ καταλυθεῖ τὸ ἰσραηλινὸ κράτος, 3. στὸν “ἰσλαμοφασισμὸ” τοῦ ἰρανικοῦ καθεστῶτος, τὸ ὁποῖο ἴσως καταφέρει νὰ ἀνατρέψει ἡ ἰσραηλινὴ ἐπέμβαση καὶ 4. στὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Ἰσραὴλ εἶναι δημοκρατικὸ κράτος, ἐνῶ τὸ Ἰρὰν φασιστικό. Τὸ τελευταῖο ἐπιχείρημα σχετίζεται καὶ μὲ τὴν ἀνάγκη “ἀντεπίθεσης” κατὰ τοῦ ἰσλαμισμοῦ.
Ἐξετάζοντας ἀπὸ πλευρᾶς μου αὐτοὺς τοὺς ἰσχυρισμούς, δὲν μπορῶ νὰ μὴ ἀνατρέξω στὴν ἱστορικὴ διάσταση τοῦ θέματος. Τὸ ζήτημα τῆς ἀνάγκης ὕπαρξης ἑνὸς ἑβραϊκοῦ κράτους εἶχε ἐπισήμως τεθεῖ, ὡς ζήτημα πρὸς ἐπίλυση, ἀμέσως μετὰ τὸν Α’ ΠΠ. Ὁ Στάλιν ἵδρυσε “ἑβραϊκὴ αὐτόνομη περιοχὴ” κάπου στὴν ἀνατολικὴ Σιβηρία, περὶ τὸ Μπιρομπιτζάν, τὸ 1934. Ὁ Χίτλερ εἶχε προτείνει στὸν μεσοπόλεμο τὴν ἵδρυση ἑβραϊκοῦ κράτους στὴ Μαδαγασκάρη ἢ κάπου στὴ Μ. Ἀνατολή. Οἱ Ἀγγλοι, φοβούμενοι ἀραβικὴ ἐξέγερση, εἶχαν ἀπαγορεύσει ἑβραϊκὴ ἐγκατάσταση στὴν Παλαιστίνη ἢ τὴν ἐπέτρεπαν κατὰ σταγόνες.
Ὁ σκεπτικισμὸς γύρω ἀπὸ τὴν ὅλη ὑπόθεση ὑπεχώρησε μετὰ τὸν Β΄ ΠΠ καὶ τὴν ἱστορία τοῦ ὁλοκαυτώματος. Ἑκόντες-ἄκοντες οἱ Βρετανοὶ καὶ ἐνόψει τοῦ τέλους τῆς βρετανικῆς αὐτοκρατορίας, ἀπεδέχθησαν τὴν ἀνακήρυξη ἰσραηλινοῦ κράτους στὴ θέση ποὺ φαίνεται σήμερα στὸ χάρτη, παράλληλα μὲ τὴν μεταπολεμικὴ ἀνακήρυξη τριῶν νέων κρατῶν, τοῦ Λιβάνου, τῆς Συρίας καὶ τῆς Ἰορδανίας. Οἱ Ἄραβες ἀντέδρασαν ἄμεσα, ἀλλὰ στὸν πόλεμο τοῦ 1948 ἡττήθηκαν. Τὸ μόνο πάντως ὑπάρχον τότε, ὀργανωμένο, ἀραβικὸ στρατιωτικὸ σῶμα, ἡ ἰορδανικὴ “Ἀραβικὴ Λεγεώνα”, ἐπέτυχε νὰ διατηρήσει ὑπὸ ἀραβικὸ ἔλεγχο τὴν παλαιὰ πόλη τῆς Ἱερουσαλὴμ καί, κατ’ ἐπέκταση, τὴ δυτικὴ ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη (West Bank). Ἔτσι προέκυψε τὸ Ἰσραήλ, μὲ “προσωρινὴ” κατὰ τοὺς Ἰσραηλινοὺς πρωτεύουσα τὸ Τὲλ-Ἀβίβ.
Τὴν ὕπαρξη τοῦ νέου κράτους συνέχισε νὰ ἀμφισβητεῖ σύμπας ὁ ἀραβικὸς κόσμος καὶ ὄχι μόνο. Ἡ Ἑλλάδα π.χ ἀνεγνώρισε ἐπισήμως τὸ Ἰσραὴλ μόλις τὸ 1990 ἐπὶ Μητσοτάκη Α΄. Μετὰ τὸ 1948, ἀναπτύσσοντας τὸ θεωρητικὸ κατασκεύασμα τοῦ “μικροῦ ἀμυνομένου κατὰ τοῦ Γολιάθ”, θεμελιωμένου πάνω στὴ – στεῖρα ὁμολογουμένως – ἀραβικὴ ἄρνηση ἀποδοχῆς τῆς ὕπαρξής του, τὸ νεοσύστατο κράτος θὰ ἀρχίσει νὰ ἐπιτίθεται συστηματικὰ καὶ ἀναιτίως στοὺς γείτονές του, ἀποσπώντας ἐδάφη κατὰ τὸ δοκοῦν. Τὸ 1956 ἐπιτίθεται στὴν Αἴγυπτο, συντασσόμενο μὲ τὴν ἀγγλο-γαλλικὴ ἐπέμβαση στὸ Σουέζ. Τὸ 1967 ἐπιτίθεται στὴν Αἴγυπτο, τὴ Συρία καὶ τὴν Ἰορδανία ἀποσπώντας ἀπὸ τὴν πρώτη τὸ Σινᾶ καὶ τὴ Γάζα, ἀπὸ τὴ Συρία τὸ Γκολὰν καὶ ἀπὸ τὴν τελευταία τὴ Δυτ. Ὄχθη καὶ τὴν παλαιὰ πόλη τῆς Ἱερουσαλήμ, τὴν ὁποία ἀναγνωρίζει ὡς πρωτεύουσα ἐναντίον τῆς παγκόσμιας κοινῆς γνώμης. Μετὰ τὸν πόλεμο τοῦ “Γιὸμ-Κιποὺρ” τοῦ Ὀκτ. 1973, κατὰ τὴν ἔναρξη τοῦ ὁποίου ὑπέστη αἰφνιδιασμὸ ἀπὸ τὶς στρατιωτικὲς δυνάμεις Αἰγύπτου καὶ Συρίας, ὑπογράφει μὲ τὴν Αἴγυπτο τὶς συμφωνίες τοῦ “Κὰμπ-Ντέϊβιντ” τὸ 1978 καὶ ἐπαναποδίδει σ’ αὐτὴν τὸ Σινᾶ. Στὰ ὑπόλοιπα ἐδάφη, ἀκολουθεῖ πολιτικὴ “ἑβραιοποίησης” μέσῳ τῆς αὐθαίρετης ἐγκατάστασης ἰσραηλινῶν ἐποίκων (ναί, κυρίως τῶν φανατικῶν μὲ τὶς μποῦκλες).
Ἀκολουθοῦν τουλάχιστον τέσσερις ἰσραηλινὲς εἰσβολὲς στὸ Λίβανο(1978, 1982, 2006, 2024) μὲ πρόσχημα τὴν ἐναντίον του δράση, ἀρχικὰ τῆς PLO καὶ ἐν συνεχείᾳ τῆς Χεζμπολά. Οἱ δύο ὀργανώσεις χρησιμοποιοῦσαν λιβανικὰ ἐδάφη ὡς ὁρμητήριο. Τὸ 1981 βομβαρδίζει καὶ καταστρέφει τὸν γαλλικῆς κατασκευῆς πυρηνικὸ ἀντιδραστήρα ΟΣΙΡΑΚ, τὸν ὁποῖο ἐγκατέστησε πλησίον τῆς Βαγδάτης ὁ Σαντὰμ Χουσεϊν, γιὰ νὰ ἀναπτύξει ἰρακινὸ πυρηνικὸ πρόγραμμα. Στὴ Συρία, χώρα κατ’ ἀρχὴν ὑποστηριζόμενη ἀπὸ τὴν πρώην ΕΣΣΔ καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ τὴν Ρωσία, τὸ Ἰσραὴλ προτίμησε τὴν τακτική τῆς ἀποσταθεροποίησης διὰ τῆς Μωσὰντ καὶ τῆς ὑποκίνησης ἐμφυλίου πολέμου τὸ 2010. Μὲ τὴν ἴδια ὑπηρεσία, ἔχει πολλάκις στραφεῖ κατὰ τοῦ Ἰρὰν μὲ τὴν δικαιολογία τῆς στήριξης ποὺ παρέχει τὸ καθεστὼς τῆς Τεχεράνης στὴν Χεζμπολά.
Τὸ συμπέρασμα ποὺ προκύπτει εἶναι ὅτι τὸ Ἰσραὴλ συνιστᾶ ἐπιθετικὸ κράτος ποὺ θεμελιώνει τὶς αὐθαίρετες ἐπεμβάσεις κατὰ τῶν γειτόνων του στὸν ἀρνητισμό τους ἀπέναντί του. Δὲν γνωρίζω ἄλλο κράτος παγκοσμίως, τὸ ὁποῖο νὰ προβαίνει σὲ κάθε εἴδους ἐπιθετικὴ ἐνέργεια μὲ πλήρη ἀτιμωρησία, ἀκόμη καὶ μὲ τὶς προτροπὲς τῶν δυτικῶν ἰδίως κρατῶν. Ἡ θεωρία τοῦ ἀπειλουμένου κράτους καί τοῦ, θεωρητικῶς πάντα, ἀμυνομένου, δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἐπιτίθεται κατὰ τὸ δοκοῦν, παραβιάζοντας κάθε ἔννοια Δ. Δικαίου καὶ τὶς σχετικὲς προβλέψεις τοῦ Χάρτη τῶν ΗΕ. Σὲ ποιὸ ἄλλο κράτος ἐπιτρέπεται κάτι τέτοιο; Καταδικάζουμε τὴ ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, ἀλλὰ ποτὲ τὶς ἰσραηλινὲς ἐνέργειες. Ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ ἀμυνομένου δὲν μπορεῖ νὰ προβάλεται, γιὰ νὰ ἀντιστρέψει τὴν εἰκόνα. Πέραν τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ εἰς βάρος του ἀπειλή, ὡς ὑπαρξιακή, ἐφόσον ὑλοποιηθεῖ, θὰ ἐπισύρει τὴν μῆνι τοῦ… θείου Σάμ. Ποιὸς θὰ τὰ ἔβαζε μὲ τὶς ΗΠΑ προκειμένου νὰ διαγράψει τὸ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸ χάρτη; Ἄλλο πρᾶγμα νὰ ἀρνεῖσαι τὴν ὕπαρξη ἑνὸς κράτους καὶ ἄλλο νὰ ἐπιτίθεσαι, γιὰ νὰ τὸ ἐξαλείψεις. Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ πολιτικοὶ σαουδαραβικοὶ χάρτες στὴ θέση τοῦ Ἰσραὴλ ἔχουν ἕνα κενό. Τουλάχιστον μέχρι πρότινος. Ὡς φαίνεται, μόνο ἡ προστασία τῶν ΗΠΑ ἔχει σώσει τὸ Ριὰντ ἀπὸ τοὺς ἰσραηλινοὺς βομβαρδισμούς… Νὰ μὴ ἀναφερθῶ στὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Ἰσραὴλ διαθέτει πυρηνικὰ ὅπλα μὲ τὶς ἀμερικανικὲς καὶ δυτικὲς εὐλογίες, ἀρνούμενο ὅμως αὐτὸ τὸ δικαίωμα στοὺς γείτονες. Διατείνεται ὅτι δὲν θὰ τοὺς κάνει χρήση παρὰ μόνο σὲ περίπτωση ὑπαρξιακῆς ἀπειλῆς, ἀλλὰ ἡ ἀνάγκη αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὸ ἴδιο.
Τὸ Τὲλ-Ἀβὶβ διατείνεται ἀκόμη ὅτι εἶναι ἡ μόνη δημοκρατία στὴν περιοχὴ καὶ ὅτι ὅλα τὰ γειτονικὰ καθεστῶτα εἶναι ἀνελεύθερα(ὁ Λίβανος δὲν εἶναι δημοκρατία;). Ἐπιτίθεται λοιπὸν στὸ Ἰράν, γιὰ νὰ ἀνατρέψει, μεταξὺ ἄλλων, τὸ “καθεστὼς τῶν μουλάδων”. Μπορεῖ ἕνα κράτος νὰ ἐπιτίθεται σὲ ἄλλο μὲ κίνητρο τὴν ἀνατροπὴ τῆς κυβέρνησής του; Ποιὸς παρέχει αὐτὸ τὸ δικαίωμα στὸ Νετανιάχου; Οἱ “μουλάδες” ἦλθαν στὰ πράγματα μετὰ ἀπὸ λαϊκὴ ἐξέγερση καὶ ἀπολαμβάνουν ἀκόμη τὴν ὑποστήριξη μεγάλου μέρους τῶν Ἰρανῶν πολιτῶν. Πιστεύω πὼς ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὸ δικαίωμα τοῦ ἰρανικοῦ λαοῦ – καὶ κάθε λαοῦ – νὰ ἐπιλέγει τὴν κυβέρνηση ποὺ ἐπιθυμεῖ καὶ νὰ τὴν ἀλλάζει, ὅποτε θεωρεῖ ὅτι δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς προσδοκίες του. Δὲν ἔχουν δικαίωμα οἱ Ἰσραηλινοί, ἢ ὁποιοσδήποτε ἄλλος, νὰ ἀνεβοκατεβάζει κυβερνήσεις σὲ ξένες χῶρες.
Οἱ δυτικοὶ ὑποκριτές, ποὺ στηρίζουν τὸ ἐπιχείρημα τοῦ δημοκρατικοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς ἰρανικῆς δημοκρατικῆς παρωδίας λόγῳ κανόνων ἀποκλεισμοῦ ὁμάδων τοῦ πληθυσμοῦ, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα γιὰ τὸ “‘ἀνελεύθερο καθεστὼς τῆς Τεχεράνης”, παραβλέπουν τὸ γεγονὸς ἀποκλεισμοῦ τοῦ μισοῦ περίπου ἰσραηλινοῦ πληθυσμοῦ ἀπὸ πολιτικὰ δικαιώματα λόγῳ παλαιστινιακῆς καταγωγῆς καὶ τὴ διατήρησή του ὑπὸ ἰδιότυπο καθεστὼς ἀνανεούμενης παραμονῆς. Μόνο ἡ διαγωγὴ τῆς μοναρχίας τῆς Σ. Ἀραβίας φθάνει – μὲ ἀκρωτηριασμούς, ἀποκεφαλισμοὺς καὶ λιθοβολισμοὺς σὲ ἡμερήσια διάταξη – γιὰ νὰ καταρριφθεῖ τὸ ἐπιχείρημα. Πόσο χειρότερο εἶναι ἐπιτέλους τὸ καθεστὼς τῶν μουλάδων στὸ Ἰράν; Ἀλλὰ ἡ δυτικὴ ὑποκρισία καὶ ὁ ἰσραηλινὸς τυχοδιωκτισμὸς δὲν ἔχουν προηγούμενο στὴν παγκόσμια ἱστορία. Ἔχει ἄλλωστε χρήσει ποτὲ κανεὶς τὸ Ἰσραὴλ “πρόμαχο τοῦ δυτικοῦ κόσμου” στὸν ἀγώνα κατὰ τοῦ ἰσλαμισμοῦ; Ἔχουν θεσμοθετηθεῖ ποτὲ στὸν ΟΗΕ, ὡς νόμιμες πράξεις, ἡ ἀπροκάλυπτη δολοφονία ξένων ἡγετῶν καὶ ἡ ἐτσιθελικὴ ἐπέμβαση κατὰ ὁποιουδήποτε κράτους, ἐπειδὴ τὸ πόδι του δὲν χωράει στὰ παπούτσια ποὺ θέλει νὰ τοῦ φορέσει τὸ Ἰσραήλ; Τί θὰ γίνει ἐπιτέλους μ’ αὐτὸ τὸ κράτος-μπούλη ποὺ μπορεῖ ἀτιμώρητα νὰ κτυπάει κάθε παιδάκι στὴν τάξη, ἐπειδὴ δὲν τὸ γουστάρει; Δὲν θὰ πρέπει κάποτε κάποιος δάσκαλος νὰ τοῦ ἐπιβάλει πειθαρχία; Ἴδωμεν…
Θεόδωρος Οἰκονόμου Καμαρινός
τ. Διπλωμάτης Προξένου Κορυτσᾶς