Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δέν γνωρίζουν τί ἐννοοῦμε, ὅταν λέμε ὅτι ὁ Χριστός ἔφερε στή γῆ μιά νέα βασιλεία στή ζωή, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τά ὅσα βλέπουμε καθημερινά. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μέ μιά φράση τήν περιγράφει: «Οὐ γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καί πόσις, ἀλλά δικαιοσύνη καί εἰρήνη καί χαρά ἐν πνεύματι Ἁγίῳ» (Ρωμ. ιδ΄ 17). Καί ἡ ἑρμηνεία ἀπό τόν Π. Ν. Τρεμπέλα: «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ἵδρυσε ὁ Χριστός στή γῆ, δέν συνίσταται στό νά τρώει καί νά πίνει κανείς ἐλεύθερα. Συνίσταται στή δικαιοσύνη καί εἰρήνη καί ὁμόνοια μέ τούς ἀδελφούς μας, καί στή χαρά, πράγματα τά ὁποῖα γεννᾶ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον». Αὐτή τήν πνευματική Βασιλεία οὔτε ὑπόσχονται οὔτε μποροῦν νά τήν πετύχουν οἱ πολιτικοί ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, οἱ ὁποῖοι μάλιστα «ὑπερτονίζουν ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ δικοῦ τους θεοῦ εἶναι βρῶσις καί πόσις», ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς. Ἀλλά καί σ’ αὐτό τό «ἰδανικό» ἀποδεικνύονται ἀνεπαρκεῖς καί ἀνίκανοι, ἀφοῦ ἑκατομμύρια ἄνθρωποι πάνω στή γῆ δέν ἔχουν τά στοιχειώδη τῆς ζωῆς καί πεθαίνουν ἀπό ἀσιτία!
Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει καμιά σχέση μέ πολέμους, διπλωματικές ἐνέργειες, πώληση ὅπλων καί ἄθλια οἰκονομικά συμφέροντα. Οἱ ἰσχυροί τῆς γῆς μέ τούς πολέμους πού διεξάγουν ἀποδεικνύονται ἀκόρεστοι ἀνθρωποφάγοι καί προσπαθοῦν νά μᾶς πείσουν ὅτι γίνεται αὐτό γιά τό καλό καί τήν εὐημερία τῶν λαῶν, τούς ὁποίους ἀποδεκατίζουν! Εἶναι φρικτό αὐτό πού συμβαίνει καί στίς μέρες μας, ὅπου οἱ πόλεμοι μέ τά σύγχρονα ὅπλα καταστρέφουν τά πάντα, ἀνθρώπους καί κτίσματα. Οἱ εἰκόνες πού βλέπουμε καί τά πρόσωπα τῶν ἰσχυρῶν πού διεξάγουν τούς πολέμους εἶναι ἀποκαλυπτικά. Ζοῦμε στήν ἐπίγεια κόλαση καί ὄχι στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Χρειάζεται νά ἀλλάξουν οἱ ἄνθρωποι τῆς δύναμης καί τοῦ πλούτου. Νά ἐμφανιστοῦν πολιτικοί πού θά ἐργάζονται γιά τήν εὐημερία τῶν λαῶν μέ εἰρηνικά μέσα. Σταδιακά μπορεῖ νά ἐπέλθει ἡ ἀλλαγή καί νά μεταβληθοῦν οἱ φρικιαστικές καταστάσεις πού ἐπικρατοῦν. Οἱ ἄνθρωποι θά εἶναι διαφορετικοί καί δέν θά ἐργάζονται γιά τό κακό.
Ἴσως κάποιος διερωτηθεῖ πῶς μπορεῖ νά πετύχει σέ προσωπικό ἐπίπεδο αὐτή τήν ἀλλαγή; Πῶς θά ἀποδεσμευτεῖ ἀπό τήν καταδυνάστευσή του στό ἐργαστήριο τῶν δαιμόνων; Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος δίνει τήν πρακτική ἀπάντηση στό ἐρώτημα: «Πῶς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ἀποδείξει πώς σήμερα εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ μέχρι χθές δέν ἦταν δικός του; Δίχως ἀμφιβολία, μέ καινούργιες σκέψεις στή θέση τῶν παλαιῶν, μέ καινούργια αἰσθήματα στή θέση τῶν παλαιῶν, μέ καινούργιες ἐπιθυμίες στή θέση τῶν παλαιῶν, μέ μιά λέξη: μέ καινούργια ζωή στή θέση τῆς παλαιᾶς καί μάλιστα ζωή εὐαγγελική καί θεανθρώπινη». Καί συμπληρώνει, ἀποκαλύπτοντας τί βιώνει ὁ ἀληθινός ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ: «Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀποκολληθεῖ ἀπό τή λατρεία τῶν πραγμάτων καί κοιτάξει μέ θάρρος μέσα του, βρίσκει ἕνα τόσο ἐνδιαφέρον, ἀσύλληπτο καί θαυμαστό μυστήριο, ὥστε μέ χαρά πετάει στό χῶμα ὅλα τά ἐξωτερικά εἴδωλα καί μέ ἀποφασιστικότητα στρέφεται πρός τό μυστήριο τοῦ προσώπου του, σάν σέ κάτι τό ὁποῖο ἀξίζει περισσότερο καί ἀπ’ ὅλα τά πράγματα τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος γίνεται μάρτυρας ἑνός μεγάλου καί ἱεροῦ μυστηρίου. Γιά ἕνα τέτοιο μυστήριο εἶναι πού ἀξίζει νά ζεῖ κανείς σέ αὐτόν τόν πολύπαθο κόσμο».