Τοῦ κ. Ντάνε Τσάνκοβιτς2
Πρὶν ἀναφερθῶ στὸ θέμα τῆς ὁμιλίας μου, ἐπιτρέψτε μου μία σύντομη εἰσαγωγή.
Ὁρισμένοι ἄνθρωποι ἔχουν ἤδη συνειδητοποιήσει τὶς διεργασίες καὶ τὶς ἐξελίξεις ποὺ θὰ καθορίσουν τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας κατὰ τὰ ἑπόμενα ἑκατὸ χρόνια. Μία ἰσχυρὴ δύναμη ἐργάζεται, ὥστε αὐτὲς οἱ διεργασίες νὰ ὁδηγήσουν στὴν ὑποταγὴ τῆς ἀνθρωπότητας, δημιουργώντας μία λεγόμενη παγκόσμια κυβέρνηση, ἕνα παγκόσμιο στρατό, ἕνα παγκόσμιο δικαστικὸ σύστημα, ἕνα ἑνιαῖο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικὸ καὶ νομισματικὸ σύστημα, καθὼς καὶ μία παγκόσμια «συγκρητιστικὴ» θρησκεία. Θὰ ἐπρόκειτο γιὰ μία μορφὴ ἄδικης παγκοσμιοποίησης, μέσα στὴν ὁποία θὰ καταργοῦνταν κάθε μορφὴ κυριαρχίας καὶ ταυτότητας τῶν λαῶν καὶ τῶν κρατῶν. Τὰ πάντα θὰ περιορίζονταν σὲ ἕνα ἐλεγχόμενο ἄτομο μὲ ψηφιακὴ ταυτότητα. Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἐμπόδια γιὰ τὴν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ στόχου τῶν ἄδικων παγκοσμιοποιητῶν εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ θέμα τῆς εἰσήγησής μου εἶναι τὸ ἑξῆς:
Ὁ Οἰκουμενισμός, ἤ, μὲ ἄλλα λόγια, τὸ οἰκουμενιστικὸ κίνημα, εἶναι ἕνα ἀρνητικὸ φαινόμενο ποὺ τὰ τελευταῖα χρόνια ἀναπτύσσεται ἐνεργὰ στοὺς κόλπους τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ ἔχει ὡς στόχο νὰ ὁδηγήσει στὴν πλήρη ἑνοποίηση τῶν διαφορετικῶν θρησκειῶν καὶ χριστιανικῶν ὁμολογιῶν. «Πρόδρομος» τοῦ οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἡ παγκοσμιοποίηση, ἕνα παράλληλο ρεῦμα ποὺ προωθεῖται δυναμικὰ στὴν πολιτικὴ σκηνὴ καὶ ἐπιδιώκει, μέσῳ τῆς ἑνοποίησης τῶν λαῶν, νὰ καταστήσει ἄνευ σημασίας κάθε ἐθνικὴ καὶ ταυτοτικὴ ἰδιαιτερότητα.
Τὶς κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς διεργασίες ποὺ γεννοῦν τὴν παγκοσμιοποίηση προωθοῦν πολιτικοὶ ἡγέτες, πολιτικὰ κόμματα καὶ ἐκπρόσωποι τοῦ μεγάλου διεθνοῦς κεφαλαίου. Τὸ δὲ μέρος ποὺ ἀφορᾶ τὴν Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὸν οἰκουμενισμό, προωθοῦν ὁρισμένοι ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες ὡς μαριονέττες καὶ ὑπηρέτες τῶν παγκόσμιων κέντρων ἐξουσίας.
Ὅλες αὐτὲς οἱ προσπάθειες ἔχουν ἕνα κοινὸ κίνητρο καὶ ἕνα κοινὸ στόχο: τὴ δημιουργία μίας νέας ταυτότητας πάνω στὴ γῆ, ποὺ ὀνομάζεται «νέα τάξη», μὲ σκοπὸ τὴν ἐπίτευξη ἀπόλυτου ἐλέγχου καὶ διακυβέρνησης τῶν λαῶν καὶ τῶν ἐθνῶν. Αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται πρωτίστως μέσῳ τοῦ διεθνοῦς παρεμβατισμοῦ τῆς συλλογικῆς Δύσης καὶ ἀποσκοπεῖ στὴν ἐξαφάνιση τόσο τῶν ἐθνικῶν ὅσο καὶ τῶν θρησκευτικῶν διαφορῶν. Μὲ ἄλλα λόγια, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πρέπει νὰ μετατραποῦν σὲ ἕνα ἑνιαῖο «σύνολο», ἐνταγμένο σὲ μία ἀπρόσωπη καὶ ἀδιαφοροποίητη μᾶζα.
Τόσο ὁ οἰκουμενισμὸς ὅσο καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση εἶναι, ὡς πρὸς τὴν ἰδεολογία τους, τὸ ἐσωτερικό τους περιεχόμενο καὶ τὸν χαρακτήρα τῆς δράσης τους, σχεδὸν ταυτόσημα φαινόμενα. Ὡστόσο, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, ἡ ὁποία μὲ ἐπιθετικὲς μεθόδους διεισδύει σὲ κάθε πτυχὴ τῆς κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν κρατῶν, ὁ οἰκουμενισμὸς ἔχει καθαρὰ θρησκευτικὸ χαρακτήρα καὶ ἐπιδιώκει νὰ ἐξαλείψει ὅλα τὰ ὅρια ποὺ διαχωρίζουν τὶς διάφορες χριστιανικὲς ὁμολογίες. Εἶναι κοινῶς ἀποδεκτὸ ὅτι ὁ χριστιανικὸς κόσμος διαιρεῖται σὲ τρεῖς βασικοὺς κλάδους: τὴν Ὀρθοδοξία, τὸν Ρωμαιοκαθολικισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό. Οἱ διαφορὲς μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι πραγματικὰ τεράστιες. Πρόκειται πρωτίστως γιὰ δογματικὲς καὶ κανονικὲς διαφορές, ἀλλὰ καὶ γιὰ διαφορὲς στὴ λατρεία καὶ στὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, οἱ ὁποῖες, μέσα στοὺς αἰῶνες, ἔχουν καταστεῖ οὐσιαστικὰ ἀγεφύρωτες.
Ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους σύγχρονους ἐκφραστὲς τῆς οἰκουμενιστικῆς κατεύθυνσης εἶναι ἀναμφίβολα ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς του διακονίας ὑπῆρξε ἀνοικτὸς ὑποστηρικτὴς τοῦ οἰκουμενιστικοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς· γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἰδέα τῆς ἑνότητας μὲ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία δὲν προκαλεῖ ἔκπληξη. Μία σημαντικὴ ὤθηση στὸν οἰκουμενιστικὸ διάλογο δόθηκε τὸ 2005, ὅταν, μὲ προσωπικὴ πρωτοβουλία τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ἐπανενεργοποιήθηκε ἡ Μικτὴ Διεθνὴς Ἐπιτροπὴ γιὰ τὸν Θεολογικὸ Διάλογο μεταξὺ τῆς Ὀρθόδοξης καὶ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἐπιδίωξε, μέσῳ τῶν ἐκπροσώπων του στὴν Ἐπιτροπή, νὰ προσεγγίσει τὶς ἰδεολογικὲς καὶ πολιτικὲς θέσεις τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ τῆς Ρώμης, θεωρώντας παράλληλα τὶς δογματικὲς διαφορὲς ὡς ἀπολύτως δευτερεύουσες. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμή, οἱ προσπάθειες τῆς Κωνσταντινούπολης γιὰ προσέγγιση καὶ ἕνωση μὲ τὴ Ρωμαϊκὴ Ἕδρα ἐντάθηκαν ἀκόμη περισσότερο, καθὼς ἡ Ἐπιτροπὴ μετατρεπόταν ὁλοένα καὶ περισσότερο σὲ προσωπικὸ ἐργαλεῖο στὰ χέρια τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ἐπιδίωκε, μέσῳ τῆς προσέγγισης μὲ τὸ Βατικανό, νὰ ἐνισχύσει ἀντίστοιχα καὶ τὴ θέση του περὶ πρωτείου στὴν Ὀρθοδοξία.
Ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ στὴν Τουρκία, ἡ ὁποία συνέπεσε μὲ τὴ συμπλήρωση 1.700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, προκάλεσε εὐρεῖα συζήτηση στοὺς θεολογικοὺς καὶ πολιτικοὺς κύκλους. Παρότι τὸ ταξίδι παρουσιάστηκε ὡς μήνυμα εἰρήνης καὶ ἱστορικῆς ἑνότητας, ἔθεσε σοβαρὰ ἐρωτήματα σχετικὰ μὲ τοὺς πραγματικούς του στόχους καὶ τὶς συνέπειές του γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς συνάντησης στὴν Τουρκία, ὁ Προκαθήμενος τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐξέφρασαν τὴν ὑποστήριξή τους στὸν διαχριστιανικὸ διάλογο καὶ ὑπέγραψαν κοινὴ διακήρυξη, στὴν ὁποία διατυπώνουν τὴν ἐπιθυμία τους νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν «πλήρη κοινωνία» μεταξὺ τῶν ἐκκλησιῶν τους. Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ ἔγινε στὴ συνέχιση τῶν προσπαθειῶν γιὰ τὸν καθορισμὸ κοινῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα ἀπὸ Παπικούς καὶ Ὀρθοδόξους. Στὴν κοινὴ διακήρυξη ἀναφέρεται ἐπίσης: «Στόχος τῆς χριστιανικῆς ἑνότητας εἶναι νὰ προσφέρει οὐσιαστικὴ συμβολὴ στὴν ἐγκαθίδρυση τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἑνότητας μεταξὺ ὅλων τῶν λαῶν».
Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀντιλαμβάνεται ὅτι οἱ κατὰ τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες στὴν Τσεχία, τὴ Σλοβακία, τὴν Πολωνία, τὴ Βουλγαρία καὶ σὲ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης βρίσκονται ὑπὸ ἔντονη πίεση ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, γιὰ τὴν ὁποία ἡ ἀποδυνάμωση τῆς ὀρθόδοξης ἐπιρροῆς ἀποτελεῖ σημαντικὸ στοιχεῖο τῆς πολιτικῆς της στρατηγικῆς. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐλπίζει νὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἔγκριση τῶν ἐνεργειῶν του ὄχι μόνο ἀπὸ τὶς Βρυξέλλες ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν Οὐάσιγκτον. Τὸ σχέδιο τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου γιὰ τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς θρησκευτικῆς ὁμάδας ποὺ ἀποκαλεῖται «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» δὲν εὐοδώθηκε. Προκειμένου νὰ ἀνακτήσει τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν δυτικῶν προστατῶν του, ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος θὰ «ἐργαστεῖ» πλέον γιὰ τὰ συμφέροντα τοῦ Βατικανοῦ.
Μὲ τὴ διαρκῆ ἀνοικτὴ προσέγγισή του πρὸς τὸν Πάπα τῆς Ρώμης, τὶς ἀμοιβαῖες δημόσιες ἐκδηλώσεις ἐγκαρδιότητας καὶ τὶς πρωτοβουλίες ποὺ κατὰ καιροὺς ἀναλαμβάνει, ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος, μέσῳ τῆς σύγχρονης οἰκουμενιστικῆς ἀντίληψης, βεβηλώνει δημοσίως τὴν καθαρότητα τῆς Ὀρθόδοξης πίστης μας. Τὸ οἰκουμενιστικὸ κίνημα, τοῦ ὁποίου ἡγεῖται, ὁδηγεῖ στὴν εἰσαγωγὴ θεολογικοῦ σχετικισμοῦ μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων, στὸν ἐκρωμαιοκαθολικισμὸ καὶ στὴ μετατροπὴ τῆς ὀρθόδοξης διδασκαλίας σὲ μία μορφὴ προτεσταντισμοῦ. Ἡ ψευδὴς ἑνότητα ποὺ προβάλλεται κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο δὲν εἶναι ἡ ἑνότητα «ἐν τῇ ἀληθείᾳ», ἡ ὁποία διαφυλάσσει τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μὲ «μία πίστη καὶ ἕνα βάπτισμα», ὅπως διδάσκει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολή, ἀλλὰ μία «ἑνότητα μέσα στὴ διαφορετικότητα» – ἕνα μῖγμα διαφορετικῶν δογμάτων, τελετουργικῶν καὶ λατρευτικῶν παραδόσεων, τὸ ὁποῖο ἐπιχειρεῖ νὰ παρουσιάσει τὸν Χριστὸ ὄχι ὡς τὴ μία Κεφαλὴ τοῦ ἑνὸς ἁρμονικοῦ Σώματος, ὅπου «τοῦ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία» (Πράξ. 4:32), ἀλλὰ ὡς θεὸ «ἀκαταστασίας, ὄχι εἰρήνης» (Α΄ Κόρ. 14:33). Πρόκειται γιὰ μία ψευδῆ καὶ ἐπιφανειακὴ «ἑνότητα στὴν πράξη» καὶ ὄχι γιὰ ἑνότητα στὴν πίστη. Ἡ ἐξαπάτηση ἀποτελεῖ τὴ βασικὴ γραμμὴ τοῦ οἰκουμενιστικοῦ κινήματος τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου, τὸ ὁποῖο τὶς τελευταῖες δεκαετίες δὲν ἐπιδίωξε νὰ ἐξετάσει τὶς ὑφιστάμενες διαφορὲς προκειμένου νὰ τὶς ἐπιλύσει καὶ νὰ τὶς θεραπεύσει, ἀλλά, ἀντιθέτως, ἀναζήτησε σημεῖα σύγκλισης καὶ συμφωνίας.
Χρησιμοποιώντας τὴ ρητορικὴ τῶν «πολιτισμικῶν ἀξιῶν», ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος καλεῖ μὲ ἐπιτήδειο τρόπο τὶς κατὰ τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες νὰ λησμονήσουν τὶς αἰώνιες ἀντιθέσεις μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς καί, χάριν τῆς «εἰρήνης καὶ τῆς συμφιλίωσης», νὰ ἀναζητήσουν δυνατότητες κοινῆς δράσης μὲ τὸ Βατικανό. Ἡ παγίδα, στὴν ὁποία ἐνδέχεται νὰ περιέλθουν οἱ κατὰ τόπους Ἐκκλησίες, μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ πλήρη ἀπώλεια τῆς ἀξιοπιστίας τους, πρωτίστως ἀπέναντι στοὺς ἁπλοῦς πιστούς.
Μὲ τὶς ἐνέργειές του, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀπέδειξε τὴν ἀφοσίωσή του στὶς Βρυξέλλες καὶ στὴν Οὐάσιγκτον, ἐνῶ παράλληλα κατέδειξε ὅτι γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν προσωπικῶν του φιλοδοξιῶν δὲν ἀναγνωρίζει ἠθικοὺς περιορισμούς. Γιὰ τὸ ἠθικὸ ἀνάστημα τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου καὶ τή, κατὰ τὸν συγγραφέα, ἠθικὴ παρακμὴ τοῦ Φαναρίου γίνεται ἐπίκληση, μεταξὺ ἄλλων, στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ τοποτηρητής του, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος, τὸ 2022 στὴν Ἑλλάδα τέλεσε τὴ βάπτιση παιδιῶν ποὺ εἶχαν υἱοθετηθεῖ ἀπὸ ὁμόφυλο ζευγάρι. Πρόσφατα, ἐπίσης, ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος προήγαγε στὴ θέση τοῦ Ἐξάρχου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴ Λιθουανία τὸν Ἐπίσκοπο Τρακέων Πανάρετο (Ψαραύτη), ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζεται ὡς ἀνοικτὰ ὁμοφυλόφιλος.
Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ συγγραφέα, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἀποδόμηση τῆς κανονικῆς ὀρθόδοξης τάξης στὴν Εὐρώπη καὶ ἡ ἐνίσχυση τῆς ἰσχύος τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας δὲν ἀποτελοῦν ἐμπόδιο γιὰ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο.
Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, εἶναι ἀναγκαῖο σήμερα νὰ ἀναδεικνύεται ἰδιαίτερα τὸ ζήτημα τοῦ οἰκουμενισμοῦ ὡς ἑνὸς σύγχρονου κινήματος προδοσίας, τὸ ὁποῖο συνιστᾶ σοβαρὸ κίνδυνο γιὰ τὴ διατήρηση τῆς καθαρότητας τῆς ὀρθόδοξης διδασκαλίας καὶ τῆς ἑνότητας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὸ σύνολό της.
Οἱ κατὰ τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ὀφείλουν νὰ ἀποτρέψουν καὶ νὰ ἀναχαιτίσουν τὸν οἰκουμενιστικὸ τυχοδιωκτισμὸ τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου μέσῳ τῆς συνοδικῆς διαφύλαξης τῆς κανονικῆς τάξης, διότι ἡ ἀληθινὴ ἑνότητα οἰκοδομεῖται μόνο πάνω στὴν ἀλήθεια καὶ ὄχι πάνω στὶς προσωπικὲς φιλοδοξίες καὶ τὴν αὐθαιρεσία.
Θὰ ἤθελα νὰ προτρέψω τοὺς συμμετέχοντες στὴ Διάσκεψη νὰ ἀπευθύνουν ἔκκληση πρὸς ὅλους τούς Προκαθημένους τῶν εὐρωπαϊκῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μὲ τὴν ὁποία θὰ ἐπισημαίνεται ἡ ἀνάγκη διαφύλαξης τῆς κανονικῆς ἑνότητας, θὰ καταδικάζονται οἱ οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου καὶ θὰ διατυπώνεται ἡ δέσμευση γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητας καὶ τὴν ἀπόρριψη τῆς προσέγγισης μὲ τὸ Βατικανό.
Σημειώσεις:
1. Ὁμιλία εἰς τὴν Διεθνῆν Διάσκεψιν «Ὁ Οἰκουμενισμὸς μεταξὺ διαλόγου καὶ πολιτικῆς ἐργαλειοποίησης», ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τήν 30ήν Ἰουνίου 2026 εἰς τὸ Κέντρον Τύπου τῆς Ἑνώσεως Δημοσιογράφων Σερβίας εἰς τὸ Βελιγράδι καί συνεκέντρωσε διακεκριμένους θεολόγους, ἀναλυτάς καὶ δημόσια πρόσωπα ἀπὸ τὴν Σερβίαν, τὴν Ρωσίαν, τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἰταλίαν. 2. Ὁ Ντάνε Τσάνκοβιτς εἶναι Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου «Ἡ Ἐπιλογὴ εἶναι Δική μας» ἀπὸ τὴ Δημοκρατία Σέρπσκα τῆς Βοσνίας καὶ Ἐρζεγοβίνης.