Νέον αἴτημα διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ χριστιανικοῦ χαρακτῆρος τῆς Ροτόντας ἀπηύθυνεν ὁ Σεβ. κ. Ἄνθιμος πρὸς τὴν Ὑπ. Πολιτισμοῦ. Εὐχόμεθα διὰ τὴν θετικὴν ἀνταπόκρισιν τῆς κ. Μενδώνη, καίτοι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἐξεδήλωσε τὰ θρησκευτικά της πιστεύω, παύουσα τὴν Θ. Λειτουργίαν… Παραθέτομεν μέρος τῆς ἐπιστολῆς:
«Ἀγαπητή μας κυρία Ὑπουργὲ
Διὰ τῆς παρούσης θὰ θέλαμε νὰ Σᾶς ἐκθέσουμε ἕνα σημαντικὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖο ἀφορᾶ στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Γεωργίου – Ροτόντα Θεσσαλονίκης. Τὸ ἐν λόγῳ θέμα ἔγκειται στὴν ἐκκρεμότητα τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ὁμοφώνου ἀποφάσεως τοῦ Κεντρικοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Συμβουλίου (Κ.Α.Σ.) γιὰ τὴν τοποθέτηση τοῦ σταυροῦ ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῆς στέγης τοῦ ὡς εἴρηται Ἱεροῦ Προσκυνηματικοῦ Ναοῦ.
Οἱ πολίτες καὶ πιστοὶ χριστιανοὶ Θεσσαλονικεῖς διαπιστώνουν, καθημερινῶς, καθὼς διέρχονται τοῦ ἱεροῦ Μνημείου τὴν λανθασμένη ἐξωτερικὴ πληροφόρηση γιὰ τὴν ἱστορία του. Ἡ ὕπαρξη μόνο τοῦ μιναρέ, συμβόλου τῆς μουσουλμανικῆς θρησκείας, δίνει τὴν λανθασμένη ἐντύπωση, ὅτι τὸ κτίσμα ἀπετέλεσε ἢ ἀποτελεῖ καὶ τώρα, μόνο μουσουλμανικὸς θρησκευτικὸς χῶρος λατρείας. Βεβαίως, κανένας, γνώστης τῆς ἱστορίας δὲν μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ καὶ νὰ λησμονήσει τὴν βίαιη μετατροπὴ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἀπὸ τὸν κατακτητὴ σὲ μουσουλμανικὸ τέμενος γιὰ 422 χρόνια (1590-1912). Ἀλλὰ τὸ μνημεῖο γιὰ 1200 χρόνια καὶ πλέον (390-1590) διετέλεσε χριστιανικὸς ναὸς καὶ μάλιστα Μητροπολιτικός. Πιστεύουμε ὅτι ἡ τοποθέτηση τοῦ σταυροῦ ἀποτελεῖ ἀδήριτη ἀνάγκη πρὸς ἀποκατάσταση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας καὶ τὴν ὀρθὴ ἱστορικὴ πληροφόρηση τοῦ λαοῦ. Ἄλλωστε ὁ σταυρὸς ὑπῆρχε στὴν στέγη ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πόλεως 1912 μέχρι τὸ 1951, ὁπότε καὶ κατεστράφη ἀπὸ κεραυνό.
Ἡ Ἐφορεία Ἀρχαιοτήτων Πόλεως Θεσσαλονίκης πρὸ ἐτῶν καί, συγκεκριμένως, ὁ τότε Ἔφορος κύριος Σταμάτιος Χονδρογιάννης ἐξεπόνησε θετικὴ καὶ ἐμπεριστατωμένη εἰσηγητικὴ μελέτη γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ σταυροῦ πρὸς τὸ Κ.Α.Σ., τὸ ὁποῖο ἀπεφάνθη ὁμοφώνως ὑπὲρ τῆς ἐπανατοποθετήσεως τοῦ σταυροῦ. Δυστυχῶς, δὲν ὑπῆρχε τότε ἡ πολιτικὴ βούληση γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἀποφάσεως.
Εὐελπιστοῦντες στὴν ἄμεση ἀνάσυρση καὶ ἐφαρμογὴ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Κ.Α.Σ. Σᾶς εὐχαριστοῦμε ἐκ προτέρου».