Γράφει ὁ κ. Διονύσιος Πελέκης, Ἐπίτιμος Δικηγόρος
Μὲ ἀφορμὴν σχετικὴ καταχώρησιν εἰς τὸν ὀρθοτομοῦντα τὸν τῆς Πίστεως καὶ τὸν Ἕλληνα λόγον ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟΝ πληροφορῶ τὸ ἀξιότιμον ἀναγνωστικόν του κοινὸν τὰ ἑξῆς:
Εἰς τὸν Ποινικὸν Κώδικα (ν. 1492/1950), συνταχθέντα μέχρις λέξεως ἀπὸ τὸν κορυφαῖον Εὐρωπαῖον Ποινικολόγον ἀείμνηστον Καθηγητήν μας Νικόλαον Χωραφᾶν (ὁ περὶ τούτου χαρακτηρισμὸς ἀνήκει εἰς τὸν κορυφαῖον Γερμανὸν Καθηγητὴν Weltsel) καὶ εἰς τὸ ἄρθρον 199 προεβλέπετο ὅτι: «Ὅποιος δημόσια καὶ κακόβουλα καθυβρίζει μὲ ὁποιονδήποτε τρόπον τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἢ ἄλλη θρησκεία ἀνεκτὴ στὴν Ἑλλάδα τιμωρεῖται μὲ φυλάκιση δύο ἐτῶν». Ἡ διάταξις αὐτὴ κατηργήθη μὲ τὸν νόμον 4619/19 (θρησκευτικὴ καὶ Ἐθνικὴ ἀριστερὸ- κομμουνιστικὴ καταιγίδα Τσίπρα, τὴν ὁποία ὑπερέβη ἡ, ἐννοεῖται, δεξιὰ ἐθνικόφρων, τωρινὴ «νέα δημοκρατία» μὲ τὸν γάμον τῶν ὁμοφυλόφιλων (ὡς πρὸς τὴν θρησκείαν ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτοὺς) καὶ τὴν ἀναίσχυντον σιωπὴν τοῦ υἱοῦ διὰ τὴν ἐκ πατρὸς παραδοθεῖσαν εἰς τοὺς Σλάβους πρὸ τριακονταετίας καὶ πλέον Μακεδονίαν, (σὲ δέκα χρόνια θὰ ἔχει ξεχασθεῖ), τὴν ὁποίαν ὡλοκλήρωσε ὁ Τσίπρας. Ταυτίζεται πλήρως ὁ Μητσοτάκης μὲ τὸν Τσίπραν, ταπεινοὶ θεράποντες καὶ οἱ δύο εἰς τὴν Ὑπηρεσία τοῦ ἀείποτε κινδυνώδους διὰ τὴν Ἑλλάδα Γερμανικοῦ: Drank nach Osten, (ἅλμα πρὸς τὴν Ἀνατολήν, διὰ ξηρᾶς βεβαίως μέχρι Βαγδάτης καὶ ὄχι διὰ θαλάσσης, ὡς ἔπραξεν ἡ Ἀλβιὼν καὶ ἡ Ὁλλανδία).
Ὅλα παραμένουν τὰ ἴδια διὰ τὴν δύστυχον Ἑλλάδα, ὅπου φυτεύονται διάφοροι «Ἡγέτες» αὐτῆς. Ἂν ὁ Τσίπρας δὲν εἶχε καταργήσει τὸν ἄνω νόμον, ἀσφαλῶς δὲν θὰ ἐβλέπομεν νὰ ἐξευτελίζεται ἀτιμωρητὶ τὸ Ἱερώτερον πρόσωπον τῆς Πίστεώς μας, τῆς ὁποίας πολλαὶ εἰκόνες κοσμοῦν τὰ γραφεῖα μου καὶ τὶς οἰκίες μου καὶ πρὸς τὴν ὁποίαν καθ’ ἑσπέραν ἀναπέμπω τὴν Ὑμνολογίαν τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου καὶ ἄλλες ὑμνωδίες, στοιχῶν πάντοτε πρὸς τὴν κατανυκτικὴν πρὸς τὴν Κυρίαν Θεοτόκον στάσιν τοῦ ἀειμνήστου θείου μου Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου, διδάξαντος εἰς τοῦτο.
Πῶς, λοιπόν, νὰ μὴ ἀνακύψουν καὶ βδελύγματα παντοίας ἠθικῆς ἀπερημώσεως, ὅπως αὐτὸ τῆς Ἀντ-Εθνικῆς Βιβλιοθήκης; Ἐπέτυχε, διὰ προσβολῆς τῶν Ἱερῶν καὶ τῶν Ὁσίων νὰ γίνη γνωστὸς ὁ καὶ κατ’ ὄνομα ἄγνωστος «καλλιτέχνης», τῇ βοηθείᾳ τοῦ ἐξοργισμένου ἀγνώστου μου βουλευτοῦ καὶ ἑνὸς λαμπροῦ καλῶς γνωστοῦ μου Θεολόγου- ὁμολογητοῦ. Ἂς τοὺς εὐγνωμονῆ ὁ «καλλιτέχνης». Τὸν «δυσφήμισαν» καὶ τὸν ἔκαμαν, πάντῃ ἄγνωστον, γνωστὸν καὶ συμπαθῆ ὡς δῆθεν θῦμα, τὸν ὑβριστήν. Τὸ πόσον «Ἐθνικὴ» παρίσταται ἐδῶ ἡ κρατικὴ βιβλιοθήκη μόνον μὲ τὸ «Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου» δύναται ν’ ἀντιμετωπισθῆ, ἂν καὶ ὑπὸ τινα, ἀποκρουστέαν ἐδῶ ἔννοιαν, ἡττοπαθῶς, ἀπαραδέκτως ἐν ὄψει τοῦ ἐπερχομένου Ἐθνικοῦ καὶ Ἠθικοῦ Ἀρμαγεδόνος. Τὸ Ἑλληνορθόδοξον φρόνημα ν’ ἀναζωογονηθῆ. Καὶ ὑπάρχουν τρόποι.
Ἀνάγκη, πάντως, ἐλθεῖν τὸ σκάνδαλον. Ἀλλά: «Οὐαὶ τῷ δι’ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται». Ἡ Πατρὶς καὶ ἀφελληνίζεται καὶ ἀποχριστιανίζεται ὑπὸ τὰς εὐλογίας τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Προεδρίας, γνωστῆς καλῶς τῆς πυρικαύστου συνηγορίας τοῦ Προέδρου ὑπὲρ τοῦ νόμου Μητσοτάκη. Θὰ ἀκουσθῆ κάποτε ὁ ἀρχαιοελληνικὸς παιάν: «Ὦ νέοι, μέχρις τέο κατάκεισθε; κότ’ ἄλκιμον ἕξετε θυμόν, ὦ νέοι;». «Ἐλπίς, μόνη ἐσθλὴ Θεὰ ἔνεστι βροτοῖσιν». Ἂς ἐλπίσωμεν, λοιπὸν ἐν προσευχῇ καὶ παρακλήσει. Ἀλλὰ καὶ ἂς συστρατευθῶμεν ἀγρύπνως. Ὁ καθεὶς στὸ «μετερίζι» του. Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί. Ἀγὼν-Ἀγὼν per omnes, erga omnes, contra omnes. Ὁ ἐφησυχασμὸς εἶναι προδοσία. Καὶ ἡ αἰδήμων σιωπὴ συνιστᾶ ἀνοχήν, ἂν μὴ συνομολόγησιν.
Ἐν Ἀθήναις τῇ 21/3/2025