Τὸ Σάββατο 13 Ἀπριλίου στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου τῆς Π.Ο.Ε. στὴν Νέα Ἐρυθραία Ἀττικῆς μετὰ τὴν θεία Λειτουργία ἐτελέσθη τὸ Δεκαπενταετὲς μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου πατρὸς Μάρκου Μανώλη.
Πλῆθος πιστῶν προσῆλθε, γιά νά τιμήση τόν ἀκάματο ἀγωνιστὴ τῆς πίστεως, ἀνιδιοτελῆ, ἐλεήμονα ποιμένα, μακαριστό πατέρα Μᾶρκο, πνευματικό πατέρα χιλιάδων ἀνθρώπων. Ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας θέλησαν νά τιμήσουν τόν πνευματικό τους εὐεργέτη, ἀλλά καί νά λάβουν τήν εὐλογία τοῦ ἁγίου καί σεμνοῦ πνευματικοῦ τους, ὁ ὁποῖος πλέον πρεσβεύει γιά ὅλους μας ἀπό τόν οὐρανό.
Πρός ὠφέλεια καί εὐλογία τῶν συμμετεχόντων διανεμήθηκε τευχίδιο μέ τίτλο «Ἀναμνήσεις ἀπό τήν ζωή τοῦ π. Μάρκου Μανώλη (†)», γραμμένο ἀπό πνευματικό παιδί του, ἀπό τό ὁποῖο παραθέτουμε ἕνα μικρό ἀπόσπασμα:
«Ἀναπολώντας τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν, διαπιστώνω ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν ταχύτητα τοῦ χρόνου, ἀφ’ ἑτέρου δὲ πὼς συνταξιδεύουμε μὲ ἁγίους ἀνθρώπους καὶ δὲν τὸ παίρνουμε εἴδηση. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ καταλάβεις τοὺς Ἁγίους, γιατί οὔτε οἱ ἴδιοι δὲν τὸ ξέρουν, καὶ μόνον ὁ Θεὸς τοὺς φανερώνει ἢ μᾶς ἀφήνει νὰ τοὺς ἀναγνωρίσουμε τὴν κατάλληλη στιγμή εἴτε βρίσκονται στήν ζωή εἴτε μετὰ τὸν θάνατό τους. Καὶ Δόξα τῷ Θεῷ, ἔχω γνωρίσει ἀρκετούς.
Ὡστόσο, εἶχα τὴν μεγάλη εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τὴν Παναγία μας, νὰ γνωρίσω θαυματουργικὰ ἕνα πραγματικὰ ἅγιο ἄνθρωπο, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή, ἔτσι ἁπλὰ καὶ σιωπηλὰ χωρὶς καμιὰ ἀμφιβολία καταλάβαινες πὼς ἦταν μία ξεχωριστὴ ἅγια παρουσία. Κι αὐτὸς ἦταν ὁ ἀείμνηστος καὶ ἀγαπητὸς σὲ ὅλους μας ἱερομόναχος π. Μᾶρκος Μανώλης.
Δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος ποὺ νὰ τὸν ἔχει γνωρίσει καὶ νὰ μὴ αἰσθάνεται ὅτι ὁ Ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι τύπος Χριστοῦ. Σὲ κέρδιζε ἡ σιωπηλή του κατανόηση, τὸ χαμόγελό του, ἡ ἀπέραντη ἀγάπη του, ἡ ἀπερίγραπτη ταπείνωσή του, οἱ γνώσεις του, ἡ μνήμη του, ἡ τελειότητα στὴν κάθε λεπτομέρεια. (…)
Ζήσαμε δίπλα σ’ ἕνα ἅγιο ἄνθρωπο. Κι ὅσο κι ἂν κρυβόταν, ἄθελά του ἡ ἁγιότητά του γινόταν φανερή. Ἄπειρες θαυμαστὲς ἱστορίες μάθαινα κάθε τόσο ἀπὸ τόσους ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονταν κοντά του.
16 Ἀπριλίου 2010 ὁ π. Μᾶρκος ἀναχώρησε γιὰ τὴν οὐράνιο Βασιλεία.
Κι ἔγινε ἀκριβῶς ὅπως τὸ εἶχε πεῖ τὸ 2002, ὅταν κτιζόταν ὁ Ι.Ν. τοῦ Ἁγίου Διονυσίου καὶ ἔλεγε νὰ κάνουμε γρήγορα νὰ τὸν τελειώσουμε, «…γιατί σὲ 8 χρόνια θὰ φύγω». Ἐμεῖς νομίζαμε ὅτι θὰ ἤθελε νὰ πάει στὸ Ἅγιο Ὄρος. Ἐκεῖνος ὅμως εἶχε τὴν πληροφόρηση.
Πιστεύαμε ὅτι θὰ ζήσει μαζί μας πολλὰ χρόνια, καὶ πὼς θὰ εἶναι Αὐτὸς ποὺ θὰ μᾶς θάψει ὅλους. Γιαυτὸ καὶ τὸν προσέχαμε καὶ τοῦ τὸ λέγαμε: “παππούλη μου, μὴ μᾶς πάθεις τίποτα…”.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸν ἐξαντλήσαμε κιόλας, τὸν ἐκμεταλλευτήκαμε καὶ τὸν καταταλαιπωρήσαμε, γιατί ὅπως εἶπε καὶ ὁ Ἅγ. Πορφύριος: Τέτοιοι ἄνθρωποι παρουσιάζονται κάθε 400 χρόνια..!
Τὰ σχέδια τοῦ Θεοῦ μας ὅμως ἦταν διαφορετικά. Μᾶς ἔφυγε γρήγορα. Ἔπρεπε νὰ γίνει ὁ πρεσβευτής μας στοὺς οὐρανούς.
Νάχουμε τὴν εὐχή του καὶ τὴν εὐλογία του».