Γράφει ο Αρχιμ. Ιερόθεος Αργύρης, Ιεροκήρυξ Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς
Υπ’ όψιν: Εφημερίδος «Ορθόδοξος Τύπος», Αιδεσιμολογιωτάτου π. Βασιλείου Βολουδάκη, κ. Παναγιώτου Τελεβάντου.
Εις το ιστολόγιο του πνευματικού αδελφού κ. Παναγιώτου Τελεβάντου, κατά καιρούς ανεγράφησαν διάφορα σχετικά με το άρθρο «Όχι εις τας αποτειχίσεις! Πόλεμος κατά της “Αντι-Εκκλησίας” (Ορθόδοξος Τύπος 7-5-17).
Ευχαριστώ πολύ τον αδελφό για τα καλά του λόγια περί του προσώπου μου. Με αφορμή τις αναμεταδόσεις κειμένων, περί εμού, ληφθέντων από άλλα ιστολόγια, θα ήθελα εν συνόψει να καταγράψω μερικές γενικές σκέψεις επ’ αυτού και επί άλλων τινών ζητημάτων.
Ως Χριστιανοί οφείλουμε, να μη διαγωνιζώμεθα με σκοπό πως θα υπερισχύσουν όσα θέτει ο ένας η ο άλλος, αλλά πρέπει άπαντες “ομοθυμαδόν” (πραξ. α 14) να πολεμούμε με το μέρος της Αληθείας και της Ορθοδόξου Πνευματικότητος.
Περί ενός Ηγουμένου
Σημειώνω ότι, πριν από χρόνια ανέλυα τεκμηριωμένα την εσφαλμένη πορεία ενός Ηγουμένου, τον οποίο ο αδελφός αγωνιζόταν, ώστε να στηρίζη εκθύμως και να ενισχύη ποικιλοτρόπως. Τώρα, εις το ιστολόγιο του γράφει σύμφωνα με τα τότε υποδειχθέντα στοιχεία. Είναι προφανές ότι ο εν λόγω κληρικός παρασύρει πολλούς με τις μεθοδείες του και δημιουργεί εκκλησιαστικές εκτροπές στο λαό και στην Ορθοδοξία. Χαίρομαι για πολλά από εκείνα που καταγράφονται με ευστοχία και διεισδυτικότητα στο ιστολόγιο του αδελφού.
Είναι κατανοητό εις όλους μας ότι, και κατά την εποχή μας, μερικοί ρασοφόροι:
«Αβλεπτούντες (δε) εκ του μίσους παροδεύουσι (=προδίδουν) των Προφητών τα μηνύματα͵ και των Αποστόλων τα διδάγματα και των Πατέρων τα παραγγέλματα και αυτάς δη τας εναποδείκτους του Δεσπότου φωνάς» (M. Αθανασίου, Περί Ενσαρκώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, κατά Απολλιναρίου ii).
Επιθέσεις εναντίον
π. Βασιλείου Βολουδάκη
Με μεγάλη λύπη πρέπει να εκφράσω την καρδιά μου, λέγοντας ότι ουδόλως αντιλαμβάνομαι τις διαρκείς επιθέσεις εναντίον του αγαπητού εν Χριστώ αδελφού, του π. Βασιλείου Βολουδάκη. Διαφωνώ πλήρως με το ύφος και την ουσία των επιθέσεων. Σαν να υπάρχη ένα εμπαθές και ασίγαστο μίσος. Ούτε αιρετικός είναι ούτε πολιτικός ούτε τιμονιέρης του “Ορθοδόξου Τύπου”. Πραγματικά, είναι ακατανόητος και ανεξήγητος η εφαρμοζομένη τακτική.
Είναι προφανές ότι, όλα όσα αναγράφονται εναντίον του είναι ατεκμηρίωτα μυθεύματα δια τους παροικούντας «εν τη Ιερουσαλήμ». Εφ’ όσον, μάλιστα, δεν κατατίθεται ποτέ ουδεμία απόδειξις, διεκδικούν τον χαρακτηρισμό της συκοφαντίας. Πιστεύω ότι κάποιες άγνωστες σε μένα πηγές, παραπλανούν και παρασύρουν τον αδελφό (Π. Τελεβάντο). Του μεταφέρουν ανύπαρκτες πληροφορίες, που δημιουργούν μία πλαστή πραγματικότητα.
Δυστυχώς, σήμερα με την καταλυτική αλλοίωσι των Μ.Μ.Ε., μας γίνεται μασάζ της διανοίας και συστηματική πλύσις εγκεφάλου με υπερβολές και διαστροφές.
Τα Μ.Μ.Ε., συχνά, αποτελούν την χοάνη, όπου αλέθεται το ψεύδος και η απάτη.
Κυριαρχούν τα Μ.Μ.Ε., που προβάλλουν εκθαμβωτικές ασχήμιες.
Οι στρατευμένοι των Μ.Μ.Ε. στοχεύουν στον υπνωτισμό και στον μαγνητισμό των λαών.
Οι, πραγματικοί ιδιοκτήτες των Μ.Μ.Ε, συνήθως αφανείς και αόρατοι, ενεργούν ως Νονοί και προστάτες των διεφθαρμένων Καθεστώτων και της Παγκοσμιοποιήσεως.
Το γεγονός ότι πνευματικά τέκνα πολλών κληρικών θέλουν να ασχοληθούν με την πορεία της χειμαζομένης Πατρίδος, ουδόλως καταγράφεται ως μεμπτό, αλλά κρίνεται ως πανάξιο για πολλούς επαίνους.
Αναρωτιέμαι μήπως, δύνανται όλοι να ασχολούνται με τα κοινά εκτός των όντως Χριστιανών; Μασώνοι, γόνοι πλουσίων, γόνοι πολιτικών, γόνοι προδοτών και πρακτόρων, μεγαλοαπατεώνες μιζαδόροι, άθεοι κ.τ.λ. προσπαθούν να αναλαμβάνουν το τιμόνι του Πλοίου της Ελλάδος, αλλά οι Χριστιανοί (λαϊκοί) δεν πρέπει να φροντίσουν να τους πετάξουν στη θάλασσα, και να αναλάβουν το Πηδάλιο της Ελληνορθοδόξου Ολκάδος της Πατρίδος;
Γιατί όχι εκλεκτοί μου αδελφοί;
Ποίος ελέγχει την εφημερίδα
του “Ορθοδόξου Τύπου”
Είναι γνωστόν σε όλους ότι, ο “Ορθόδοξος Τύπος” είναι μία χριστιανική εφημερίδα με μεγάλη εποικοδομητική δράσι και λαμπρά ιστορία δεκαετιών. Άλλο “Ορθόδοξος Τύπος” και άλλο π. Βασίλειος Βολουδάκης. Γνωρίζω γενικώς ότι, η εφημερίδα έχει Νομική υπόστασι, συγκεκριμένη δυνατή δημοσιογραφική ομάδα και ισχυρό επιτελείο. Αυτοί αποφασίζουν με βάσι την παράδοσι και τις αρχές της Ορθοδοξίας. Έχει την διοίκησί της, το πλαίσιό της, την κατά Θεόν Φανερή και την Μυστική της διαχρονική Διάστασι.
Η εφημερίδα φέρει παράδοσι δεκαετιών και όλα τα μέλη, εξ όσων έχω αντιληφθεί, βιώνουν πνευματική συνειδητή χριστιανική ζωή. Φέρουν το γνήσιο πνεύμα της Ορθοδοξίας και το αγωνιστικό φρόνημα των λαμπερών μορφών των Πατέρων της Εκκλησίας. Θα έλεγα, «Βαδίζουν στα ίχνη του (Αβραάμ) «Πατέρα πάντων των πιστευόντων»» (Ρωμ. δ 11).
Είναι ευρέως γνωστόν στους ενασχολουμένους με τα μέσα Ενημερώσεως και Τύπου, ότι πλειστάκις μεθοδεύθησαν αλλεπάλληλες απόπειρες αλώσεως και εξαγοράς του “Ορθοδόξου Τύπου”. Στο σχεδιασμό και στην εκτέλεσι της προσπαθείας, ενεπλάκησαν τεχνιέντως, Προκαθήμενοι του Αλυτρώτου Ελληνισμού, αλλά και της Μητροπολιτικής Ελλάδος, από την εποχή των Προκαθημένων Ιερωνύμου Α’, Σεραφείμ και Χριστοδούλου. Υπήρξαν πράγματι καταχθόνιες και υπόγειες μεθοδεύσεις προκειμένου να καταληφθή το Κάστρο.
Γενικώς γράφοντες σημειώνουμε:
Τινές επεθύμησαν στο παρελθόν, αλλά και τώρα, να ελέγξουν ποικιλοτρόπως τον “Ο.Τ”..
Τινές προσεπάθησαν να τον ποδηγετήσουν.
Τινές εκινήθηκαν να τον αποκλείσουν από το λαό.
Τινές προσεπάθησαν να τον εξαγοράσουν.
Τινές αγωνίσθησαν να τον σφραγίσουν.
“Δελφίνοι” τινές πλησίασαν μετά σπουδής την εφημερίδα, τάζοντας άφθονα χρήματα, υπό τον όρο, μερικά δημοσιεύματα να έχουν συγκεκριμένη κατεύθυνσι και υφή.
Ευτυχώς, άπαντες απέτυχαν παταγωδώς στα σχέδια τους και στις μεθοδεύσεις τους. Φυσικά και σήμερα, όπως διαφαίνεται κάποιοι συνεχίζουν τις ανάλογες προσπάθειες.
Μία είναι η ουσία. Πολλοί επιθυμούν διακαώς να κάνουν υποχείριό τους τον “Ορθόδοξο Τύπο”. Θα ήθελαν να τον κατευθύνουν προς τη δική τους ιδιοτελή πορεία, προς τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα και να τον καταστήσουν θεραπαινίδα των προσωπικών τους φιλοδοξιών και σκοπιμοτήτων.
Νομίζω ότι δεν θα επιτύχουν τους στόχους των. Η επίζηλος ανεξαρτησία, η εκλάμπουσα Αλήθεια, η υπέρλαμπρος Ορθοδοξία και η μεγαλώνυμος Ελλάς, θα συνεχίσουν να αποτελούν τους άξονες, πάνω στους οποίους θα κινήται αταλάντευτα η εφημερίδα.
Υπάρχει μία μεγάλη αλήθεια. Η λάσπη δεν είναι ικανή να κλείση τα χείλη εκείνων που έχουν σκοπό να μιλήσουν για το Χριστό. Ακόμη και να τους φονεύσουν αυτοί δεν πρόκειται να σωπάσουν, γιατί, τότε η φωνή τους θα πολλαπλασιάζεται από την ηχώ του θανάτου. Τότε, θάναι μία Φωνή-Ιαχή, που θα αντηχή σε όλες τις γλώσσες και ανά τους αιώνες. Θάναι η ηχώ του Ουρανού, πολλαπλασιαζομένη από τη θυσία, και γι’ αυτό το λόγο θα αντιλαλή έως τα πέρατα της Οικουμένης.
Σημείωσις: Απλοί άνθρωποι, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί φανερώνουν την άδολη αγάπη τους στην έπαλξι της Ορθοδοξίας, στον “Ορθόδοξο Τύπο”. Τον στηρίζουν ποικιλοτρόπως. Αντιθέτως, διάφοροι μεγαλόσχημοι ρασοφόροι, Προκαθήμενοι, Επίσκοποι, Αρχιμανδρίτες, Ηγούμενοι κ.τ.λ., βγάζουν προφορικές η γραπτές απαγορευτικές εντολές εναντίον του. «Μέσα στα όρια της κυριαρχίας μου δεν θα κυκλοφορεί αυτό το έντυπο», λένε μερικοί με καταπιεστικό θράσος. Πραγματικά, τους πονά η αλήθεια, τους κατατρώγει η ζήλεια, τους συγκλονίζει το γεγονός ότι η εφημερίδα δεν τους κολακεύει και δεν τους “λιβανίζει”.
Ερωτούν με επιμονήν «ποίος είναι
πνευματικός σύμβουλος εις τον “Ο.Τ.”
Όσοι εργάζονται σε μεγάλα έργα της Εκκλησίας πρέπει να διαπνέωνται από πνεύμα ελευθερίας, αλλά έχοντες, «τη στόφα του δυνατού Μοναχού και ήρωος την αποφασιστικότητα». Να εμφορούνται από αγωνιστικό πνεύμα, με βάσι τις διαχρονικές Παραδόσεις της Εκκλησίας. Να φέρουν, «Αμνού την ταπείνωσιν, Λέοντος την δύναμιν και Μαρτύρων την θυσία».
Και όχι να διαγκωνίζωνται για εγωϊστικές εξουσιαστικές θέσεις και για καταπιεστικά αξιώματα. Να προσπαθούν τη θεσμοθεσία της υπακοής να μετατρέψουν σε πλατφόρμες κυριαρχίας.
Μερικοί ενδιαφέρονται μόνο για την καρέκλα. Την αρετή της “Υπακοής” την πήραν και την μετέβαλαν σε “μυστήριο υποταγής”, “κανόνα εξουσίας” και “Ευαγγέλιο αλαθήτου”. Την ανύψωσαν πάνω από τα Μυστήρια και από τους Ιερούς Κανόνες, για να καταπιέζουν Μοναχούς, Κληρικούς και Αδελφότητες. Διέγραψαν και παρηγκώνισαν τις άλλες αρετές, κυρίως την αγάπη, την ελευθερία και την αλήθεια.
Διατείνονται ψευδώς ότι,
ήλλαξε “ρότα” ο “Ο.Τ.”
Δηλαδή, ποιά ήταν η προηγουμένη “ρότα”; Καμία κατεύθυνσι δεν άλλαξε. Αν εννοούν ότι έπρεπε να στηρίξη τις “αποτειχίσεις” και τους αποτειχιζομένους, τότε αυτό είναι άλλο πράγμα. Αυτοί οι κληρικοί, εξ όσων έχω πληροφορηθή, μόνοι τους απεφάσισαν τις “αποτειχίσεις”, χωρίς να ζητήσουν την γνώμη του “Ορθοδόξου Τύπου”, καθώς και την άποψι άλλων σοφών και συνετών Πατέρων.
Εάν επιθυμούν τις δικές τους αποφάσεις να τις μεταβάλλουν σε γραμμή της εφημερίδος, πιστεύω ότι δεν θα το επιτύχουν. Η εφημερίδα δεν είναι υποχείριο και ενεργούμενο κανενός μεγαλοσχήμου, η μικροσχήμου μέσα στον Ιερό χώρο της Εκκλησίας.
Ισχυρίζονται ότι υπήρχε διάσημος
«διευθυντική ομάς εις τον “Ο.Τ.”»
Όμως μέλη αυτής της ομάδος απεφάσισαν να “αποτειχισθούν”. Kαί άλλα μέλη αυτής της ομάδος συνεπικουρούν και συνοδοιπορούν σε αυτή την εσφαλμένη πορεία. Είναι προφανές ότι αυτή η “ομάδα” δεν μπορεί να επιβάλη τη γραμμή των απόψεών της στον “Ο.Τ.”. Η εφημερίδα είναι ελεύθερη και αδεύσμευτη, όχι ποδηγετούμενη από οποιοδήποτε.
Γράφουν ότι η εφημερίδα αρνείται να προβάλη και να δημοσιοποιήση τον αγώνα μερικών «αποτειχισθέντων κληρικών» Μα είναι φυσικό να συμβαίνη κάτι τέτοιο, αφού, ουδόλως συμφωνεί με την εσφαλμένη μεμονωμένη απόφασι της “αποτειχίσεως” αυτών, που από μόνοι τους το απεφάσισαν να ακολουθήσουν αυτό το δρόμο. Φοβούμεθα ότι οδηγούνται σε σχίσμα.
Αναγραφές περί του άρθρου:
«Όχι εις τας αποτειχίσεις!
Πόλεμος κατά της “Αντι-Εκκλησίας”.
Εις το ιστολόγιο του αδελφού (Π. Τελεβάντου) εφιλοξενήθησαν επανειλημμένως κείμενα της κ. Ε.Λ., σχετικά με το εκ 1800 λέξεων άρθρο μου στον “Ορθόδοξο Τύπο” της 7-4-2017.
Έχω να επισημειώσω συνοπτικώς τα εξής:
Το άρθρο αναφέρεται στις αποτειχίσεις. Κυρίως όμως, στην διαχρονική ύπαρξι μιας μαύρης «Αντι-Εκκλησίας» και μιας καταλυτικής «Αντι-Ελλάδος».
Το κύριο βάρος, των αναγραφομένων, βρίσκεται στον πόλεμο που πρέπει να κάνουμε μέσα στην Εκκλησία εναντίον των εσωτερικών εχθρών, που απαρτίζουν την Αιρετική-Φιλοχρήματο-Ανήθικο «Αντι-Εκκλησία» και την Προδοτική-Πρακτορική-Προσκυνημένη «Αντι-Ελλάδα».
Συνετός πόλεμος κατά των «Αντί…». Αλλά, συνεσις είναι η καλά μεθοδευμένη και μελετημένη τόλμη.
Τα αναρτηθέντα κείμενα, περί του δημοσιεύματος εγράφησαν, χωρίς να έχη μελετηθεί το πλήρες κείμενο.
Οι εκφράσεις που εχρησιμοποιήθησαν απέχουν από την χριστιανική ευγένεια και την δέουσα προσηγορία.
Στην περίπτωσι που, φίλοι τινές επιθυμούν να καταγράψουν τις απόψεις τους καταρρίπτοντας το άρθρο ας το πράξουν. Τότε, εφόσον τούτο ωφελεί, θα υπάρξη κατά το δυνατόν και απάντησις. Ο καλόβουλος διάλογος της αληθείας ωφελεί τους πάντες.
Πολλές καμπάνες και σήμαντρα
δημιουργούν την Ορθόδοξον Αρμονίαν
Οι παλαιοί σοφοί Γέροντες και θεοφώτιστοι Πατέρες σε όλα τους τα κείμενα υπογραμμίζουν ότι, πολλές καμπάνες και σήμαντρα συνθέτουν την αρμονία.
Ο έγγαμος βίος, ο μοναχισμός και η ιεραποστολή αποτελούν κύριες επιλογές των ανθρώπων. Ο τρόπος δράσεως και ενεργείας εκάστου Χριστιανού μέσα στην Εκκλησία, είναι ανάλογος με τις προσωπικές του επιλογές και τις προδιαγραφές.
Είναι σαφές ότι, όπως συμβαίνει στις Ένοπλες Δυνάμεις, όπου υπάρχει Τακτικός Στρατός (Στρατός Ξηράς, Ναυτικό, Αεροπορία), αλλά και Ειδικές Δυνάμεις με επίλεκτα τμήματα, έτσι συμβαίνει και στην Στρατευομένη Ορθόδοξο Εκκλησία. Στον αόρατο πόλεμο που έχει ορατές πλευρές και εκφάνσεις έκαστος πρέπει να επιλέγη την πανοπλία που του ταιριάζει, και μπορεί να την χειρισθή πιο αποτελεσματικά, με την Χάρι του Κυρίου.
Κατά αδήριτο συνέπεια, ο “Στρατιώτης” της Αληθείας δεν αντιτίθεται προς τον θυελλώδη “Λοκανζή-Οϋκά” της κεραυνοβόλου εφόδου, ούτε προς τον καταταχθέντα στον Αόρατο “Μυστικό Στρατό” του Χριστού, που αγωνίζεται εξαίσια από ξεχωριστά, αλλά ουσιαστικά μετερίζια.
Οφείλουμε να απαλλαγούμε από την εγωϊστική ενδοσκοπία για το δικό μας δήθεν «Μοναδικό Στρατόπεδο». Να αναγνωρίσουμε το εν τη Θεαρχική Τριάδι πολυδιάστατο του Ορθοδόξου Αγωνιστικού Φρονήματος, τόσον των απλών, όσον και των επιλέκτων αδελφών μας.
Θα ξεκολλήσω απ’ την καρδιά μου κάθε χορδή, που δεν είναι καθαρή Ορθόδοξος αγάπη, λογική Αγιοπατερική ελευθερία και αληθινή Ελληνική ελπίδα. Προσεύχομαι η καρδία μου να απηχή πάντοτε το θεσπέσιο σύνθημα του Μεγίστου των Εθνών Αποστόλου Παύλου: « … τα πάντα και εν πάσιν Χριστός» (Κολ. γ 11).