ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Α΄ Κορ. γ΄ 18-23
18 Μηδεὶς ἑαυτὸν ἐξαπατάτω· εἴ τις δοκεῖ σοφὸς εἶναι ἐν ὑμῖν ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, μωρὸς γενέσθω, ἵνα γένηται σοφός. 19 ἡ γὰρ σοφία τοῦ κόσμου τούτου μωρία παρὰ τῷ Θεῷ ἐστι. γέγραπται γάρ· ὁ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν. 20 καὶ πάλιν· Κύριος γινώσκει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν σοφῶν, ὅτι εἰσὶ μάταιοι. 21 ὥστε μηδεὶς καυχάσθω ἐν ἀνθρώποις· πάντα γὰρ ὑμῶν ἐστιν, 22 εἴτε Παῦλος εἴτε Ἀπολλὼς εἴτε Κηφᾶς εἴτε κόσμος εἴτε ζωὴ εἴτε θάνατος εἴτε ἐνεστῶτα εἴτε μέλλοντα, πάντα ὑμῶν ἐστιν, 23 ὑμεῖς δὲ Χριστοῦ, Χριστὸς δὲ Θεοῦ.
Ἑρμηνεία Π. Ν. Τρεμπέλα – Ἐκδόσεις Σωτήρ
18 Ἄς μή ἐξαπατᾷ κανείς τόν ἑαυτόν του νομίζων, ὅτι δέν θά τόν φθείρῃ ὁ Θεός, ὅταν αὐτός φθείρῃ τόν ναόν τοῦ Θεοῦ μέ τά σχίσματά του. Καί ἐπειδή τά κόμματα αὐτά γίνονται ἀπό τήν ἰδέαν, ὅτι ὁ ἀρχηγός τοῦ ἑνός εἶναι σοφώτερος ἀπό τόν ἀρχηγόν τοῦ ἄλλου, σᾶς προσθέτω, ὅτι ἐάν κανείς νομίζῃ, ὅτι εἶναι σοφός μεταξύ σας, ἐπειδή ἔχει τήν σοφίαν τοῦ μακράν ἀπό τοῦ Θεοῦ κόσμου, αὐτός ἄς γίνῃ μωρός ἐγκολπούμενος τό κήρυγμα, πού ὁ κόσμος τό θεωρεῖ κουταμάραν καί ἄς παύσῃ νά ἔχῃ ἐμπιστοσύνην εἰς τήν σοφίαν του καί εἰς τήν κρίσιν του, διά νά γίνῃ πραγματικά σοφός. 19 Διότι ἡ σοφία τοῦ κόσμου τούτου εἶναι κουταμάρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτό ἀποδεικνύεται ἀπ΄ ἐκεῖνο, πού ἔχει γραφῇ εἰς τό θεόπνευστον βιβλίον τοῦ Ἰώβ· Ὁ Θεός πιάνει σφικτοδεμένα αὐτούς, πού κάνουν τόν σοφόν, καί τούς ἐξευτελίζει μέ τήν ἴδια τους τήν σοφιστικήν ἐξυπνάδα καί δεξιότητα. 20 Καί πάλιν εἰς τούς ψαλμούς ἔχει γραφῇ· Ὁ Κύριος γνωρίζει καλά τάς σκέψεις καί τούς συλλογισμούς τῶν σοφῶν, ὅτι εἶναι μάταιοι καί δέν φέρουν καμμίαν πραγματικήν ὤφέλειαν. 21 Ὥστε ἀς μήν καυχᾶται κανείς, διότη ἀνήκει εἰς ἀνθρώπους καί ἔχει ὡς ἀρχηγόν του καί διδάσκαλόν του τοῦτον ἤ ἐκεῖνον τόν ἄνθρωπον. Διότι ὅλα εἶναι ἰδικά σας. Εἴτε ὁ Παῦλος, εἴτε ὁ Ἀπολλώς, εἴτε ὁ Κηφᾶς, εἴτε ὁλόκληρος ὁ κόσμος, εἴτε ἡ ζωή, εἴτε ὁ θάνατος, εἴτε ὅσα ὑπάρχουν τώρα, εἴτε ὅσα θά εἶναι στό μέλλον, ὅλα εἶναι ἰδικά σας καί ὑπηρετοῦν τήν σωτηρίαν σας. 23 Σεῖς δέ δέν εἶσθε οὔτε τοῦ Παύλου, οὔτε τοῦ Ἀπολλώ, ἀλλ΄ ἀνήκετε εἰς τόν Χριστόν, ὁ δέ Χριστός εἶναι τοῦ Θεοῦ γνήσιος Υἱός.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Μτθ. ιγ΄ 36-43
36 Τότε ἀφεὶς τοὺς ὄχλους ἦλθεν εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ. Καὶ προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· φράσον ἡμῖν τὴν παραβολὴν τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ. 37 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· ὁ σπείρων τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου· 38 ὁ δὲ ἀγρός ἐστιν ὁ κόσμος· τὸ δὲ καλὸν σπέρμα, οὗτοί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας· τὰ δὲ ζιζάνιά εἰσι οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ· 39 ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος· ὁ δὲ θερισμὸς συντέλεια τοῦ αἰῶνός ἐστιν· οἱ δὲ θερισταὶ ἄγγελοί εἰσιν. 40 ὥσπερ οὖν συλλέγεται τὰ ζιζάνια καὶ πυρὶ καίεται, οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος τούτου. 41 ἀποστελεῖ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ, καὶ συλλέξουσιν ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ πάντα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν, 42 καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 43 τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν. ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
Ἑρμηνεία Π. Ν. Τρεμπέλα – Ἐκδόσεις Σωτήρ
36 Τότε, ἀφοῦ ἀφῆκε τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι, ποὺ ἐφιλοξενεῖτο.Καὶ προσῆλθον εἰς αὐτόν οἰ μαθηταί του καὶ εἶπαν· Ἐξήγησέ μας τὴν ἔννοιαν τῆς παραβολῆς τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ. 37 Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπεν· Ἐκεῖνος, ποὺ σπέρνει τὸν καλὸν σπόρον, εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐσαρκώθη καὶ ἐγινεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. 38 Ὁ δὲ ἀγρὸς εἶναι ὁ κόσμος τῶν ἀνθρώπων.Καὶ ὁ καλὸς σπόρος, αὐτοὶ εἶναι τὰ παιδιὰ τῆς οὐρανίου καὶ αἰωνίου βασιλείας, ποὺ θὰ τὴν κληρονομήσουν.Τὰ δὲ ζιζάνια εἶναι τὰ παιδιὰ τοῦ πονηροῦ, ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς τὸν πατέρα τους διάβολον. 39 Ὁ ἐχθρὸς δέ, ποὺ ἔσπειρε τὰ ζιζάνια, εἶναι ὁ διάβολος.Καὶ ὁ θερισμὸς σημαίνει τὸ τέλος τῆς παρούσης περιόδου τοῦ κόσμου, οἱ δὲ θερισταὶ σημαίνουν τοὺς ἀγγέλους, ποὺ θὰ εἶναι ἐκτελεσταὶ τῶν διαταγῶν τοῦ ὑπερτάτου Κριτοῦ. 40 Καθὼς λοιπὸν μαζεύονται τὰ ζιζάνια καὶ κατακαίονται μὲ φωτιά, ἔτσι θὰ εἶναι καὶ κατὰ τὸ τέλος τῆς παρούσης περιόδου τοῦ κόσμου. 41 Θὰ ἀποστείλῃ τότε ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Θεάνθρωπος Μεσσίας, τοὺς ἀγγέλους του καὶ θὰ μαζεύσουν ἀπὸ τὸν κόσμον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ κυριαρχῇ πλέον ἡ βασιλεία του, ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἔγιναν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους αἰτία νὰ ἁμαρτήσουν, καὶ ἐκείνους, ποὺ παραβαίνουν τὸν νόμον του, 42 καὶ θὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς, δηλαδὴ εἰς τὸ πῦρ τῆς αἰωνίου κολάσεως.Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν. 43 Τότε οἱ δίκαιοι θὰ δοξασθοῦν καὶ θὰ λάμψουν σὰν τὸν ἥλιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ οὐρανίου πατρός των.Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ διὰ νὰ ἀκούῃ μὲ ἐνδιαφέρον καὶ ἐγκολπώνεται τὴν ἀλήθειαν, ἂς ἀκούῃ.
ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΑΥΡΟΜΕΝΙΑΣ
Στίς 9 Ἰουλίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ Ἱερομάρτυρος Παγκρατίου, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια καὶ ἔζησε τὸν 1ο αἰώνα. Ἔχοντας ἀποστολικὸ ζῆλο καί ἀφοῦ ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ ὅλα τὰ περιουσιακά του στοιχεῖα, μέ ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου πῆγε στὴ Σικελία. «Ἐν Ταυρομενίῳ τῆς Σικελίας ὁ Παγκράτιος, διδάξας μετὰ δυνάμεως, πολλὰ δὲ θαύματα ἐνεργήσας, εἵλκυσε πρὸς τὴν χριστιανικὴν πίστιν πολλοὺς ἐκ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἐπισήμων, ἀκόμη δὲ καὶ αὐτὸν τὸν ἡγεμόνα τῆς νήσου Βονιφάτιον. Οὕτω, ὑπὸ τὴν κοινὴν ἀπαίτησιν, ἔστερξε νὰ ἀναδεχθῇ τὴν ἐπισκοπὴν Ταυρομενίου», μᾶς πληροφορεῖ ὁ Συναξαριστής. Τὸ σπουδαῖο φιλανθρωπικὸ ἔργο τοῦ Παγκρατίου ἐνοχλοῦσε τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι μία ἡμέρα τοῦ ἐπετέθησαν στὸ δρόμο καὶ «τὸν ἐφόνευσαν μὲ λίθους καὶ μαχαίρας».
Τὸ ἀπολυτίκιο τοῦ Ἁγίου ἀναφέρει:
«Κράτος ἔνθεον, ἠμφιεσμένος, ἐκ τῆς χάριτος, τοῦ Κορυφαίου, Ἀποστόλων ζηλωτὴς ἐχρημάτισας· καὶ ταῖς ῥοαῖς τῶν αἱμάτων, Παγκράτιε, τὴν ἱερὰν διπλοΐδα ἐφοίνιξας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος».
Πρωτ. Δ.Δ.Τ.
Μεγαλυνάριον
Κράτει Παντοκράτορος κραταιῷ, δαιμόνων τό κράτος, ἐξενεύρισας ἰσχυρῶς, καί θαυμάτων, κράτει, κρατήσας τῶν ἐν πλάνῃ, Παγκράτιε ἐν κράτει Μαρτύρων ἔστεψας.