Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Μετὰ τὸ νόμο γιὰ τὸν πολιτικὸ γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων, ποὺ προκάλεσε μεγάλη ἀντίδραση στοὺς χριστιανούς, θὰ ὑπάρξει καὶ τὸ θέμα τῆς βάπτισης τῶν ἀθῴων παιδιῶν, τὰ ὁποῖα θὰ υἱοθετήσουν οἱ «γονεῖς» τους. Πρόκειται γιὰ ἕνα σοβαρὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖο θὰ ἀπασχολήσει τὴν Ἐκκλησία καὶ θὰ προβληματίσει κυρίως τοὺς ἱερεῖς, γιατί αὐτοὶ θὰ τὸ ἀντιμετωπίσουν στὴν πράξη. Βέβαια, τὴ βάπτιση τῶν παιδιῶν δὲν τὴν ἀρνεῖται ἡ Ἐκκλησία. Ἀρνεῖται ὅμως τὴν σκηνοθεσία ἀπὸ τὰ πρόσωπα, ποὺ θὰ θελήσουν νὰ προβληθοῦν. Δὲν πρέπει νὰ ἐπαναληφθεῖ ἡ θλιβερὴ θεατρικὴ παράσταση τῆς βάπτισης τῶν δύο παιδιῶν ὁμοφυλοφίλων ἀπὸ τὴν Ἀμερική, ποὺ πραγματοποίησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος στὴ Γλυφάδα καὶ προκάλεσε γενικὸ σκανδαλισμὸ καὶ δικαιολογημένη κατακραυγὴ στὸ πρόσωπό του.
Εἶναι ἀσεβές, ἡ τέλεση τοῦ μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος νὰ γίνεται εὐκαιρία νὰ προβληθοῦν οἱ «στοργικοὶ» ὁμοφυλόφιλοι «γονεῖς» καὶ ἡ πολύχρωμη παρέα τους μέσα στὸν ἱερὸ χῶρο τοῦ ναοῦ, σὰν νὰ μὴ συμβαίνει τίποτα καὶ νὰ δημιουργηθεῖ ἡ αἴσθηση ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑποδέχεται τὴν ὁμοφυλοφιλία, τὴν ὁποία στὴ θεωρία ἀπορρίπτει ὡς μεγάλο ἁμάρτημα!
Εἶναι σοφό, θὰ ἔλεγε κανείς, τὰ ἀθῷα παιδάκια νὰ βαπτίζονται ἀπὸ τὶς ὑπεύθυνες δημόσιες ὑπηρεσίες καὶ τὰ ἱδρύματα, πρὶν τὴν υἱοθεσία τους, καὶ μετά, ὅταν εἶναι ὁ κατάλληλος χρόνος νὰ τὰ ἐμπιστεύονται στοὺς «γονεῖς» ὡς χριστιανόπουλα. Ὑπάρχει ἐπίσης καὶ ἡ ἀναβολὴ τῆς βάπτισης γιὰ τὸ μέλλον, ὅταν τὰ παιδιὰ θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ ἐπιλέξουν τὴ βάπτισή τους, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τοὺς «γονεῖς» τους. Θεωροῦμε, ὅμως, ὅτι ἡ πρώτη πρόταση εἶναι ὀρθότερη. Μὲ κάθε τρόπο πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ προβολὴ καὶ ἀναγνώριση τῶν ὁμοφυλοφίλων, οἱ ὁποῖοι δὲν μποροῦν νὰ συμμετέχουν στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ μόνος τρόπος νὰ βρεθοῦν κοντά της εἶναι νὰ διαλύσουν τὸν πολιτικό τους γάμο, νὰ διακόψουν τὶς σαρκικὲς φιλήδονες σχέσεις τους καὶ νὰ μετανοήσουν οὐσιαστικὰ καὶ σταθερά. Ὅσο αὐτὸ δὲν γίνεται, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας.
Ἐδῶ πρέπει νὰ κάνουμε μία διευκρίνιση. Ὁ πολιτικὸς γάμος ἑτεροφύλων, ἂν καὶ θεωρεῖται μεγάλη ἁμαρτία, δὲν ἐμποδίζει τοὺς ἀνθρώπους νὰ κάνουν καὶ θρησκευτικὸ καὶ νὰ βαπτίσουν καὶ τὰ παδιά τους. Ὑπάρχει βέβαια ἕνας ἑτεροχρονισμὸς τῶν μυστηρίων, ὅμως ἡ Ἐκκλησία τόν ἀνέχεται, ἀφοῦ παύει τὸ ἁμάρτημα μὲ τὸν θρησκευτικὸ γάμο. Ἡ δυνατότητα αὐτὴ δὲν ὑπάρχει στοὺς ὁμοφυλόφιλους, οἱ ὁποῖοι εἶναι αὐτοκαταδικασμένοι καὶ δὲν χωράει καμία ἀνοχὴ στὶς σχέσεις τους καὶ ἂς ὑπάρχει πολιτικὸς γάμος.
Ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιὰ τὴ βάπτιση τῶν υἱοθετημένων παιδιῶν τῶν ὁμοφυλοφίλων πρέπει νὰ εἶναι καθαρή, σαφὴς καὶ ἐφαρμόσιμη, χωρὶς νὰ σκανδαλίζει τοὺς πιστοὺς καὶ χωρὶς νὰ ἱκανοποιεῖ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὁμοφυλόφιλους. Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ ἀφήνεται τὸ θέμα στὴ διακριτικὴ εὐχέρεια τῶν οἰκείων Μητροπολιτῶν, γιατί τότε ἡ κατ’ οἰκονομίαν ἀντιμετώπισή του ἀπὸ ἐξαίρεση θὰ γίνει κανόνας καὶ ὁ κανόνας θὰ καταντήσει ἐξαίρεση, ποὺ σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα θὰ λησμονηθεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς. Νὰ μὴ εἶναι λοιπὸν ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου βραχείας ἰσχύος.
Δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν παραθυράκια σὲ σοβαρὲς ἀποφάσεις, γιατί τὰ «ἀξιοποιοῦν» οἱ νεωτεριστὲς κληρικοὶ καὶ οἱ ἀμετανόητοι. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι «ξέφραγο ἀμπέλι» καὶ ὁ ἰσχυρισμὸς πολλῶν, ἀκόμα καὶ καθηγητῶν συνταγματικοῦ δικαίου, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ποὺ μιλάει γιὰ τὴν ἀγάπη δὲν μπορεῖ νὰ μὴ δείχνει ἀγάπη πρὸς τοὺς ὁμοφυλόφιλους δὲν εὐσταθεῖ. Ἀγνοοῦν, δυστυχῶς, οἱ σοφοί τοῦ κόσμου ὅτι ἀγάπη δὲν σημαίνει ἀποδοχὴ τοῦ ἁμαρτωλοῦ τρόπου ζωῆς τῶν ἀνθρώπων. Ἀγάπη σημαίνει πρωτίστως μετάνοια καὶ μετὰ ἔρχονται τὰ συναισθήματα καὶ οἱ θυσίες γιὰ τὸν πλησίον.
Ἐπίσης, ὅταν ἕνα θέμα παραπέμπεται σὲ ἐπιτροπὲς εἰδικῶν- ποὺ δὲν ἔχουν πνευματικὴ ἐμπειρία καὶ ὀρθόδοξο ἦθος- εἶναι μάταιο νὰ περιμένουμε ὀρθὲς γνωματεύσεις. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ συμβιβάζουν τὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα μὲ τὸ κοσμικό, δηλαδὴ τὴν εὐσέβεια μὰ τὴν ἀσέβεια! Τέτοιους συμβούλους δὲν τοὺς ἔχουμε ἀνάγκη κι ἂς εἶναι φημισμένοι ὡς σοφοὶ ἐπιστήμονες.
Μερικοὶ θεολόγοι ἑρμηνεύουν τὶς ἁπλὲς καὶ πρακτικὲς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου μὲ σύνθετους συλλογισμοὺς καὶ ἐφευρήματα τοῦ νοῦ τους καὶ προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν, γιὰ παράδειγμα, ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἔχουν μία ἁμαρτωλὴ ἀδυναμία. Καὶ διερωτῶνται. Ἀλλὰ ποιὸς δὲν ἔχει ἁμαρτίες; Μὲ πικρία διαπιστώνει κανεὶς τὴν ἀδυναμία νὰ συνεννοηθεῖ μαζί τους, ἐνῷ ἐκεῖνοι νομίζουν ὅτι μᾶς πείθουν μὲ τὰ «ἀκράδαντα» ἐπιχειρήματά τους, τὰ ὁποῖα διορθώνουν ἀκόμα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα!
Ὡς ἐπίλογο τούτου τοῦ ἄρθρου θὰ χρησιμοποιήσουμε ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴ δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου γιὰ τὸ θέμα τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ ἕνα συγκλονιστικὸ χαρακτηρισμὸ τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου γιὰ τὸ φοβερὸ ἁμάρτημα τῶν ἀξιοθρήνητων ὁμοφυλοφίλων.
Λέει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος: «Εἶναι πασίγνωστο ὅτι ἡ διαιώνιση τῆς ἀνθρωπότητας ἔχει στηριχθεῖ στὴν ὕπαρξη δύο φύλων καὶ στὴν ἕνωσή τους. Κανεὶς πολιτισμός, θρησκεία ἢ σύστημα νόμων (Σόλων, Πλάτων κλπ.) δὲν θεσμοθέτησε τὴ συμβίωση τῶν ὁμοφυλοφίλων ὡς γάμο. Τὸ παρὰ φύσιν δὲν καθίσταται κατὰ φύσιν μὲ νομικὲς διατάξεις. Ἀντίθετα, ἕνας τέτοιος νόμος προσβάλλει τὴ δημιουργία. Δὲν ἀποτελεῖ κοινωνικὴ πρόοδο ἀλλὰ σύγκρουση μὲ τὴ φυσικὴ τάξη, κατήφορο».
Καὶ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος συγκλονίζει: «Ἐγὼ ὑποστηρίζω ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι εἶναι χειρότεροι ἀπὸ τοὺς δολοφόνους· γιατί εἶναι προτιμότερο νὰ πεθάνει κανείς, παρὰ νὰ ζεῖ καὶ νὰ ἐξευτελίζεται μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο. Καθόσον ὁ δολοφόνος χωρίζει τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, ἐνῷ αὐτὸς καταστρέφει τὴν ψυχὴ μαζὶ μὲ τὸ σῶμα… Οἱ ὁμοφυλόφιλοι εἶναι προδότες καὶ τῶν δύο φύσεων καὶ εἶναι ἄξιοι νὰ διασύρονται καὶ νὰ λιθοβολοῦνται καὶ ἀπὸ ἄνδρες καὶ ἀπὸ γυναῖκες, ἐπειδὴ ἀδικοῦν καὶ τὰ δύο φῦλα».