Ὁ διατελέσας ἐκπρόσωπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἰς τὸ Κολυμβάριον π. Ἰ. Χρυσαυγῆς καὶ τυγχάνων τῆς εὐνοίας τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καταφέρεται κατὰ τῆς Ἱ. Κοινότητος, ἀφήνει αἰχμάς διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀναπτύσσει θέσεις ἀντιθέτους μὲ τὴν θεολογίαν, ἀλλὰ -βεβαίως- ὑπὲρ τοῦ κ. Μητσοτάκη. Παραθέτομεν ἀποσπάσματα ἀπὸ ἄρθρον του εἰς τὴν ἐφημερίδα «Καθημερινή» τῆς 17ης Φεβρουαρίου 2024:
«Ἄλλο πρᾶγμα ἡ ἠθικὴ (ποὺ ἀντέχει στὴν ἠθικολογία καὶ ἀπὸ μέρους τῆς Ἐκκλησίας) κι ἄλλο ὁ νόμος (ποὺ δὲν ἐπιδέχεται κριτική, ἀκόμη καὶ ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας). Τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ καὶ τὰ τοῦ Καίσαρος Καίσαρι (Ματθ. 22.21)! Ἄλλωστε ἡ Πολιτεία ἐξ ὁρισμοῦ δὲν περιμένει τὴν ἐκτίμηση ἢ ἐπικύρωση τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε πάλι ἐπιβάλλει τὴ νομοθεσία της στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς Κυριάκος Μητσοτάκης ἦταν ξεκάθαρος: «Ἀναφερόμαστε σὲ ἐπιλογὲς τῆς Πολιτείας, ὄχι σὲ θεολογικὲς πεποιθήσεις!»….
Ἔτσι λοιπὸν ὁ νόμος γιὰ τὸν γάμο ὁμοφυλόφιλων ζευγαριῶν δὲν ἀφορᾶ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν ὑπόστασή της, ἀλλὰ ἕνα περιορισμένο καὶ συγκεκριμένο ἀριθμὸ πολιτῶν, καὶ γιὰ τοὺς ὁποίους τὸ μὲν Κράτος εἶναι ὑπεύθυνο καὶ ὑποχρεωμένο νὰ μεριμνᾶ, ἡ δὲ Ἐκκλησία θὰ ἔπρεπε τουλάχιστον νὰ ἐπιδεικνύει τὴν ἴδια ποιμαντικὴ καὶ πνευματικὴ μέριμνα, ὅπως γιὰ κάθε ἄλλο τμῆμα τῆς κοινωνίας. Ὁ νόμος γιὰ τὸν γάμο ὁμοφυλόφιλων ζευγαριῶν καὶ ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἀπὸ τὴ φύση της ὀφείλει καὶ καλεῖται νὰ σταθεῖ δίπλα στοὺς πλέον περὶ- θωριοποιημένους καὶ ἐξοστρακισμένους…
Διότι ὅταν ὁ Θεὸς «μιλάει» στὸ Βιβλίο τῆς Γένεσης, αὐτὰ τὰ λόγια βέβαια ἀνήκουν στὸν συγγραφέα τῆς Πεντατεύχου καὶ ὄχι στὸν ἄφατο, ἀόρατο καὶ ὑπερβατικὸ Θεό. Αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι ἡ βάση καὶ ἡ οὐσία τῆς ἑρμηνευτικῆς…
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀνακοίνωση τῶν «40 καθηγουμένων καὶ ἀντιπροσώπων τῆς ἐκτάκτου διπλῆς συνάξεως» τοῦ Ἄθωνα σχετικὰ μὲ «αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους» (sic), δηλαδὴ τοὺς ὁμοφυλόφιλους, εἶναι ἂν μὴ τί ἄλλο ἀναχρονιστικὴ καὶ ὑποκριτική… Καὶ ἐνῶ βρισκόμαστε στὸν εἰκοστὸ πρῶτο αἰώνα, ἱεράρχες συνεχίζουν νὰ ταυτίζουν τὴν ὁμοφυλοφιλία μὲ παθολογικὸ σύμπτωμα ἢ τὴν ἀνάγκη ψυχοθεραπείας! Ἄλλωστε δὲν πέρασε οὔτε ἕνας χρόνος ἀφότου ἡ Ἐκκλησία πιέστηκε νὰ λάβει βεβιασμένη θέση στὸ ζήτημα τῆς βάπτισης παιδιῶν ὁμοφυλόφιλων ζευγαριῶν –μάλιστα μὲ τὴ μαχητικὴ καὶ πάλι ὑποστήριξη τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας!– καὶ σήμερα ἐπανεξετάζει τὸν νηπιοβαπτισμὸ (τουλάχιστον, φυσικά, γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους, ἀλλὰ πῶς ἆραγε θὰ τὸ γνωρίζει αὐτό;) μὲ τὸ περίεργο ἐπιχείρημα ὅτι «ἕνα νήπιο δὲν κατέχει πίστη…
Ἕνας ἱεράρχης μάλιστα παρατήρησε ὅτι εἶναι κατάλληλο νὰ ἀρνηθεῖ τὸ βάπτισμα ἑνὸς παιδιοῦ γιὰ χάρη τιμωρίας τοῦ ὁμοφυλόφιλου γονέα! Ἐνῶ ἀντιθέτως ὁ πρωθυπουργὸς Μητσοτάκης εἶναι πάλι σαφής: «Δὲν ὑπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων … Δὲν θὰ ἐπιτρέψουμε νὰ ὑπάρχουν πολίτες δύο κατηγοριῶν καὶ παιδιὰ ἑνὸς κατώτερου Θεοῦ». Αὐτὸ ποὺ εἶναι, ὡστόσο, συγκλονιστικὸ εἶναι ὅτι μερικοὶ ἐκπρόσωποι τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης καὶ τῶν ἐπιστημονικῶν κλάδων –κοσμικὰ ἄτομα, ἀλλὰ ποὺ ὡστόσο «προάγουσιν [ἡμᾶς] εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 21.31)– ἐμφανίζονται συνετότεροι καὶ συμπονετικότεροι ἀπὸ ἀρκετοὺς “ἁγίους ἱεράρχες”».