Προφητικὸς ὁ ἐν θέματι στίχος τοῦ Ἀχιλ. Παράσχου. Ἀπεικονίζει τὸ σημερινὸ κατάντημα τῆς πατρίδος μας καὶ ἐναρμονίζεται πλήρως μὲ προφητικοὺς ψαλμοὺς, ποὺ ἀναγιγνώσκονται ἢ ψάλλονται στὸ ἱερὸν ἀναλόγιον τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ὁποίου τυγχάνω διάκονος.
Ὁ 10ος ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ λέει: «Ἐπιβρέξει ἐπὶ ἁμαρτωλοὺς παγίδας, πῦρ καὶ θεῖον καὶ πνεῦμα καταιγίδος». Δηλαδὴ θεομηνίες προφητεύει καὶ τὶς θεομηνίες τὶς εἴδαμε νὰ πλήττουν ὅλο τὸν κορμὸ τῆς Ἑλλάδος. Εἴδαμε φρικτὰς «παγίδας» καὶ φονικὸ «πῦρ» καὶ πλήρη ἀποτέφρωση στὸ Μάτι. Ὁμοίως φονικὸ «πῦρ» καὶ πλήρη ἀποτέφρωση στὴ Θράκη, στὴν Εὔβοια, στὴ Ρόδο καὶ σὲ πλεῖστα ἄλλα σημεῖα τῆς χώρας μας.
Εἴδαμε πλήρη ἀποτέφρωση καὶ φονικώτατο «πῦρ καὶ θεῖον», δηλαδὴ εὔφλεκτη χημικὴν οὐσία, στὴ πολύνεκρη φρικτὴ τραγωδία τῶν Τεμπῶν.
Εἴδαμε «καὶ πνεῦμα καταιγίδος» φονικώτατο στὴ Μάνδρα, στὴ Θεσσαλία καὶ ἀλλοῦ.
Τὴν ἀκαθαρσία τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ τὴν ἁμαρτία, ὁ Θεὸς τὴν ξεπλένει, ὡς φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸν κατακλυσμὸ τοῦ Νῶε καὶ ἀπὸ τὴν ἀποτέφρωση τῶν Σοδόμων μὲ φωτιὰ καὶ μὲ νερό. Βέβαια πολλάκις ἡ φωτιὰ καὶ ἡ πλημμύρα καταπίνουν μαζὶ μὲ τὰ «ξερὰ» καὶ τὰ «χλωρά».
Τὰ «χλωρά» ὅμως παραμένουν «χλωρὰ» καὶ εἰς τὴν ἄλλη ζωὴ καὶ ἀνθίζουν καὶ μυροβλύζουν, ἐνῶ τὰ «ξερὰ» καίγονται καὶ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ , κατὰ τὴν διδασκαλίαν τῶν θεοπνεύστων ἁγίων.
Οἱ προαναφερθεῖσες τραγωδίες, ὡς φαίνεται ἦσαν θεῖες προειδοποιήσεις πρὸς τοὺς «υἱοὺς τῆς ἀπειθείας», γιὰ μετάνοια. Ἀλλὰ ἡ πλειονότης «οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι», μὲ συνέπεια νὰ ψηφίσει θεομάχους ἄρχοντες, νὰ αὐξηθεῖ ἡ ἀκαθαρσία, νὰ εἰσβάλει στὴ Βουλή καὶ ἡ βρωμερὴ ἀνομία νὰ γίνει νόμος, ποὺ ἀντικαθιστᾶ τὴν θεία λατρεία μὲ τὴν λατρεία τῆς «Πόρνης τῆς μεγάλης» τῆς Ἀποκαλύψεως. (Ἀποκ. ΙΖ΄ 1).
Τὸ συμβὰν μᾶς φέρνει στὸ νοῦ τὴν Νεφελοκοκκυγία1 τοῦ Ἀριστοφάνη, τὴν πόλη τῶν πουλιῶν, στὴν ὁποία αὐτὰ ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ Πισθέτερου2 κατήργησαν τὴν λατρείαν τῶν Θεῶν καὶ στὴ θέση τους ἔβαλαν τὸν ἑαυτόν τους καὶ διεκήρυξαν ὅτι «ὅσα γὰρ ἐνθάδ’ ἐστὶν αἰσχρά… ταῦτα πάντ’ ἐστὶν παρ’ ἡμῖν καλά». («Ὄρνιθες». 755).
Στὴ δική μας Νεφελοκοκκυγία πασχίζει ὁ δικός μας Πισθέτερος μὲ τοὺς ἑτέρους νὰ διαμορφώσει νέαν τάξη νομικῶν πραγμάτων μὲ «χειμάρρους ἀνομίας»3, ποὺ τοὺς ψηφίζουν τὰ «πουλιὰ» ὡς νόμους, κόντρα πρὸς τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Ἀποκορύφωση τοῦ κακοῦ ὁ τελευταῖος «νόμος». Ἀπ’ ὅλα τὰ «πουλιὰ» πρωτοστάτησαν στὴν ψήφιση οἱ «κόρακες» μὲ τὴν «κλεπτικὴν τέχνην» τῆς σοφιστικῆς τοῦ ἀρχαίου προγόνου τους, τοῦ Κόρακος τοῦ Συρακουσίου, ποὺ μποροῦσε «τὸν ἥττω λόγον κρείττω ποιεῖν»4 καὶ ἀντιστρόφως. Τοὺς ἀκούσαμε νὰ ἀνατρέπουν τὸν κώδικα τῆς ἠθικῆς καὶ νὰ κρώζουν λέγοντες μὲ ἄλλα λόγια «τὸ πονηρὸν καλόν, καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, τὸ πικρὸν γλυκύ, καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν…»5. Ἀγνόησαν τὰ «οὐαὶ» τῆς θείας φωνῆς καὶ ἄφησαν νὰ νοηθεῖ ὅτι«οὐκ ἔστι φόβος Θεοῦ», διότι «οὐκ ἔστι Θεός»6.
Διεφώνησαν βέβαια μερικοὶ «τσαλαπετεινοί» τοῦ «Πισθέτερου», ἀλλὰ προσχηματικὰ πρὸς ἄγραν ψήφων. Ἄν ἦσαν εἰλικρινεῖς θὰ τὸν ἀνέτρεπαν καὶ θὰ ματαιωνόταν τὸ ψηφισθὲν αἶσχος τῶν «κοράκων».
Κατὰ τὰ φαινόμενα ὁ «Σατυρικός μας θίασος»7 ἔπαιξε σὲ διασκευὴ τὴν κωμωδίαν «Ὄρνιθες», ὅπου μάλιστα ρόλον εἶχε καὶ ἡ θεὰ «Ἶρις»8 (= οὐράνιον τόξον). Στὴν πραγματικότητα ὅμως αὐτὸ ποὺ ἔγινε ἦταν τραγωδία φρικτὴ καὶ ὄχι κωμωδία, διότι ἔγινε «νόμος» ἡ ἐπιθυμία τῶν «κοράκων» ἐκείνων, ποὺ ἔχουν ὡς σύνθημα «…στὸ διάολο ἡ πατρίδα …νὰ ζήσουμε ἐμεῖς». Δηλαδή, ἐπειδὴ οἱ κόρακες, οἱ ντόπιοι, καὶ ἰδίως οἱ ξένοι, τρέφονται μὲ ψοφίμια, θέλουν καὶ τὴν Ἑλλάδα ψοφίμι, γιὰ νὰ τὴν φᾶνε. Καὶ αὐτὸ θὰ συμβεῖ, διότι ὡς παιδαγωγὸς ὁ «νόμος» αὐτός:
1) Ἀπομακρύνει τὸν λαὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀλλὰ «Οἱ μακρύνοντες ἀπολοῦνται» προειδοποιεῖ ὁ Δαβίδ. (Ψαλμ. 72, 27).
2) Καθιερώνει ὡς τρόπον ζωῆς τὴν ἀκολασίαν. Ἀλλὰ οἱ μεγάλοι μας φιλόσοφοι, ἰδίως ὁ Πυθαγόρας, προειδοποιοῦν ὅτι ἀπὸ τὴν ἀκολασία ἐκβλαστάνουν “ἄθεσμοι γάμοι καὶ φθοραὶ καὶ μέθαι καὶ αἱ παρὰ φύσιν ἡδοναὶ καὶ σφοδραί τινες ἐπιθυμίαι”, ποὺ ἐξωθοῦν “μέχρι βαράθρων καὶ κρημνῶν”. Ἐντεῦθεν “ἁρπαγαί, ληστεῖαι, πατροκτονίαι, ἱεροσυλίαι, φαρμακεῖαι καὶ ὅσα τούτων ἀδελφά”»9. Ἄρα μάταιον τὸ ἔργον τῆς Ἀστυνομίας μας.
3) Ἐκριζώνει ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ τὴν ἔμφυτη ἀπὸ τὸν Θεὸν αἰδῶ, ὁπότε, κατὰ τὸν Πρωταγόρα10, ἐπέρχεται ἀλληλοφαγομάρα. «Αἰδὼς δ’ οἰχομένη (= ὅταν φεύγει), πάντων γενέτειρα κακίστων», λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος11. Ἄρα μάταιον τὸ ἔργον τῶν ἐνόπλων μας Δυνάμεων. Παραλείπω πλεῖστα ἄλλα δεινά, ποὺ ἔχει καταδείξει ὁ «Ο.Τ.» καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἀλλοῦ ὡς ἀπότοκα τοῦ αἰσχροῦ αὐτοῦ «νόμου».
Συνελόντι εἰπεῖν: Ὁ «νόμος» αὐτὸς ἀχρηστεύει ὅλον τὸν πολιτισμικόν μας πλοῦτον ρίχνοντάς τον στὸ πῦρ. Φοβοῦμαι ὅμως ὅτι τὸ πῦρ αὐτὸ θὰ μᾶς κάψει ὅλους ὡς «ὀργὴ Θεοῦ», ἂν δὲν καταψηφίσουμε τοὺς ἐργολάβους τῆς ἐθνικῆς μας κατεδαφίσεως καὶ δὲν φέρουμε στὴν ἐξουσία πρόσωπα ἔχοντα φόβο Θεοῦ, ἄνδρες καὶ γυναῖκες «γιγνώσκοντες τὰ δέοντα καὶ ἐν τοῖς ἔργοις αἰσχυνόμενοι», κατὰ Θουκυδίδην12.
Διότι «ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου».
Θεόδωρος Ν. Κορμπίλας
Ὑποστ/γος ΕΛ.ΑΣ. ἐ.ἀ. – Ἱεροψάλτης,
Ἱστορικὸς συγγραφεύς
Σημειώσεις:
1. «Νεφελοκοκκυγία»: Ἡ λέξη εἶναι σύνθετη ἀπὸ τὰ οὐσιαστικὰ νεφέλη = σύννεφο καὶ κόκκυξ = κοῦκος, ὑπονοεῖ δὲ σκωπτικῶς τὴν Ἀθήνα, δηλαδὴ εἶναι ἡ πόλη τῶν κούκων. 2. «Πισθέτερος»: Ἴσως εἶναι σύγκρασις τῶν λέξεων ὄπισθεν ἕτερος. Δηλαδὴ κρυπτόμενος ὄπισθεν τοῦ δρῶντος προσώπου ὁ Ἀριστοφάνης. 3. Ψαλμ. 17, 5. 4. Σέξτ. Ἐμπειρ. Πρὸς Μαθημ. Β΄ 99 5. Ἡσ. Ε΄ 20-29. 6. Ψαλμοὶ 35,2 καὶ 52,1. 7. Ἔτσι ἀποκαλεῖ τοὺς πολιτικοὺς ὁ Πλάτων στὴν διεφθαρμένη δημοκρατία. Βλέπε «Πολιτικός» 302D – 303D. 8. Ἡ θεὰ Ἶρις: Ἧταν ἡ θηλυκὴ ἀγγελιοφόρος τῶν θεῶν, ὅπως ὁ Ἑρμῆς στοὺς ἄνδρες. 9. Βλ. Ἰαμβλίχου «Πυθαγορικὸς βίος», ΙΖ΄, 78. 10. Πλάτωνος «Πρωταγόρας», 322Α – 323Α . 11. Βλέπε ποίημά του «Παραινετικὸν πρὸς Ὀλυμπιάδα», 50. 12. Βλ. «Περικλέους Ἐπιτάφιον», Β΄, 43.