Τοῦ κ. Γεωργίου Κούβελα, Συνταξιούχου Δικηγόρου παρ᾽ Ἀρείῳ Πάγῳ,
Ἐπιτίμου Προέδρου τῆς Ἐθνικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως Κυπρίων
12ον
Θὰ μποροῦσε νὰ ἀναφέρει κανεὶς διάφορους λόγους οἰκονομικῆς ὑφῆς ποὺ ὠθοῦν τὰ νέα ζευγάρια στὴ χώρα μας νὰ ἐπιλέγουν τὸν δρόμο τῆς ἀτεκνίας. Ἐπιπλέον τὴν τεράστια εὐθύνη τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία, ἀντὶ νὰ δώσει κίνητρα γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ γηγενοῦς πληθυσμοῦ, θεωρεῖ τεκμήριο ὑψηλοῦ εἰσοδήματος τὴν πολυτεκνία. Ἐμεῖς ὅμως ἑστιάζουμε ἐδῶ στὴ φρικτὴ ἀποστασία ἀπὸ τὸ θέλημα καὶ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, πρᾶγμα ποὺ ἔχει καὶ αὐτὴ τὴν ἀρνητικὴ συνέπεια. Τὴ στιγμὴ ποὺ στὴν ὀρθόδοξη αὐτὴ χώρα ἀποδομεῖται ὁ ἱερὸς θεσμὸς τῆς οἰκογένειας καὶ ἐκθειάζεται ἡ «οἰκογένεια» τύπου δύο ἀνδρῶν καὶ μιᾶς σκυλίτσας, τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ πάντα θυσιάζονται στὸ βωμὸ τῆς ἡδονοθηρίας καὶ τῶν σαρκικῶν ἀπολαύσεων, τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ νέα ζευγάρια ἀποφεύγουν τὴν τεκνογονία καὶ καταφεύγουν στὸ ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων, τί πλέον νὰ περιμένει κανεὶς ἐκτὸς ἀπό… θάνατο; Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ἐκπέσει: «Ἐλασσονοῦσι φυλὰς ἁμαρτίαι»[73].
Ὁ λόγιος, θαρραλέος καὶ ὁμολογητὴς δημοσιογράφος κ. Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης[74] ἀποκάλυψε τὰ ἑξῆς σχετικὰ μὲ τὸν «δημογραφικὸ θάνατο» τῆς πατρίδος μας: «Ἡ Ἑλλάδα πέταξε στὰ σκουπίδια τὸ δῶρο τῆς ζωῆς καὶ πλέον ἔχει τὸ χαμηλότερο ρυθμὸ ἀναπαραγωγῆς σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη! Ἡ Ἑλλάδα αὐτοκτονεῖ δημογραφικὰ ὅσο ἐλάχιστες χῶρες διεθνῶς. Χάνοντας τὴν ταυτότητά μας, χάσαμε καὶ τὸ νόημα νὰ κρατήσουμε ὄρθια τὴ χώρα. Ὁ πληθυσμὸς στὴν Ἑλλάδα ἔχει ἀρχίσει νὰ μειώνεται σὲ ἀπόλυτα νούμερα ἀπὸ τὸ 2010. Πλέον οἱ θάνατοι εἶναι περισσότεροι ἀπὸ τὶς γεννήσεις. Ἐνῶ τὸ 2010 καταγράφηκαν 114.766 γεννήσεις ἔναντι 109.084 θανάτων δέκα χρόνια ἀργότερα καταγράφηκαν 84.717 γεννήσεις ἔναντι 131.084 θανάτων. Στὴ χώρα μας ὁ ρυθμὸς ἀναπαραγωγῆς εἶναι ὁ χαμηλότερος στὴν Εὐρώπη καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς χαμηλότερους παγκοσμίως. Ἐνῶ τὸ ὅριο σταθερότητας ἀναπαραγωγῆς εἶναι 2, 1 παιδιὰ ἀνὰ γυναῖκα, στὴν Ἑλλάδα εἶναι 1, 3. […] Ἡ πρόνοια καὶ ἡ προσφορὰ τοῦ Θεοῦ στὸ δῶρο τῆς ζωῆς ἐξορίζεται ὡς ἀνεπιθύμητη ἀπὸ τὴν κοινωνία μας, καὶ οἱ γεννήσεις μπαίνουν σὲ ἕνα πλαίσιο βιομηχανοποίησης. Τὸ “ἐργοστάσιο” τῆς ἀπληστίας τῶν ἀνθρώπων, παράγει ζωὲς μὲ τό “σταγονόμετρο”, ἴσα-ἴσα γιὰ νὰ ἱκανοποιεῖται ἡ ματαιοδοξία τους. Καταχραστήκαμε τὸ δῶρο τῆς ζωῆς ποὺ ἁπλόχερα μᾶς ἔδινε ὁ Θεὸς καὶ τὸ κάναμε σπάνιο ἔκθεμα στὴ βιτρίνα μιᾶς κοινωνίας ποὺ πεθαίνει…» (sportime.gr) ! Εὖγε καὶ στὸν θαρραλέο καὶ ὁμολογητὴ δημοσιογράφο κ. Ἐλευθέριο Ἀνδρώνη, ὁ ὁποῖος, μέσῳ μίας ἀθλητικῆς ἐφημερίδας καί ἱστοσελίδας, δίνει τή μαρτυρία του!
Ἐπίσης ὁ κ. Ἀνδρώνης σημειώνει καὶ τὴν αἰτία τοῦ «δημογραφικοῦ θανάτου» τῆς χώρας μας: «Διότι ἀπὸ λαὸς συλλογικῆς συνείδησης, μετατραπήκαμε σὲ λαὸ ἀπὸ ὀχυρωμένες μονάδες. Τὸ κάθε ἄτομο γίνεται τὸ κέντρο τοῦ κόσμου, ἐνῷ ὁ τροχὸς τῆς ἀνθρώπινς ὕπαρξης εἶναι ἔτσι κατασκευασμένος ὥστε νὰ γυρίζει μόνο, ὅταν ἔχει τὸν Θεὸ στὸ κέντρο του. Τὴ θέση τῆς πραγμάτωσης τῆς ἀποστολῆς τοῦ ἀνθρώπου σὲ σχέση μὲ τὸν Θεό, μὲ τοὺς συνανθρώπους του καὶ τὴν Πατρίδα του τὴν ἀντικατέστησε ἡ ἡδονοκρατία. Μὲ τὴν ἀναζήτηση τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς νὰ γίνεται ἐν πολλοῖς τὸ μοναδικὸ νόημα στὴ ζωή. Τὸ ἀποτέλεσμα; Μία κενὴ ὕπαρξη ποὺ πορεύεται ἀπὸ τὴν κούνια ἕως τὸν τάφο προσπαθώντας μάταια νὰ γεμίσει ἕνα ἀπύθμενο ἐσωτερικὸ κενό. […] Οἱ ὑπαρξιακὲς ἀναζητήσεις ἔχουν γίνει ἀποκρουστικὲς γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ προτιμᾶ πλέον νὰ μὴ ἀναγνωρίζει καμία ὀντολογικὴ διάσταση στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ νὰ ἀπαρνεῖται ἀκόμα καὶ τὴν πολιτική του διάσταση ὡς κοινωνικὸ ὂν ποὺ καλεῖται -ὑποτίθεται- νὰ προσφέρει κάτι θετικὸ στὸ κοινωνικὸ σύνολο. Καὶ τί πιὸ θετικὸ ὑπάρχει ἀπὸ τὸ νὰ προσφέρει τὴν ἴδια τὴ ζωὴ μὲ τὴ γέννηση ἑνὸς παιδιοῦ; Ὅμως ἡ φιλαυτία, ἡ ἔλλειψη ἀγάπης καὶ ἡ ἔλλειψη πίστης στραγγαλίζουν τὴν ἴδια τὴ βιολογική μας συνέχεια. Χωρὶς τὴν πίστη στὸ Θεό, ξεθωριάζει κάθε νόημα, γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ ὁ ἄνθρωπος στὰ κελεύσματα τῆς ζωῆς. Καὶ ἂν ἀνταποκρίνεται, ἐν πολλοῖς τὸ κάνει μηχανικὰ ἤ γιὰ λόγους αὐταρέσκειας καὶ ὑπερηφάνειας. Δηλαδὴ τὰ παιδιὰ γίνονται προέκταση τοῦ ἐγωϊσμοῦ μας» (Ἱστ. sportime.gr)!
Ἔχει ἀπόλυτο δίκιο, αὐτὴ εἶναι ἡ ζοφερὴ πραγματικότητα!
Ἀπογραφὴ ἀδιεξόδου[75]
Εἶναι ἀποκαρδιωτικὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀπογραφῆς ποὺ διενεργήθηκε ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Στατιστικὴ Ἀρχὴ στὰ τέλη τοῦ 2021. Καὶ τὰ ἀποτελέσματα αὐτὰ ἦλθαν νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὶς πιὸ δυσοίωνες προβλέψεις. Ὁ μόνιμος πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδας ἀνέρχεται πλέον σὲ 10.432.481, μειωμένος κατὰ 383.805 σὲ σύγκριση μὲ τὸν πληθυσμὸ ποὺ ἔδειχνε ἡ τελευταία ἀπογραφή, τοῦ 2011. Αὐτὸ σημαίνει μιὰ μείωση τῆς τάξεως τοῦ 3,5%. Συρρίκνωση τοῦ πληθυσμοῦ, δραματικὴ μείωση τῶν γεννήσεων, αὔξηση τῶν θανάτων, ἐκτόξευση τῆς δημογραφικῆς γήρανσης, κατάρρευση τοῦ ἀσφαλιστικοῦ συστήματος. Ἂς μὴ ξεχνᾶμε καὶ τοὺς νέους ποὺ ἐγκατέλειψαν μὲ πόνο τὴν πατρίδα, ἀναζητώντας καλύτερη τύχη στὸ ἐξωτερικό. Καὶ ἂς μὴ σπεύσει κανεὶς νὰ θεωρήσει ὡς δεδομένο ὅτι τὸ πρόβλημα εἶναι κοινὸ σὲ ὅλο τὸν δυτικὸ κόσμο. Μελέτη προβλέπει ὅτι ἕως τὸ 2060 στὶς χῶρες τοῦ ΟΟΣΑ ὁ ἱκανὸς πρὸς ἐργασία πληθυσμὸς ἡλικίας 20-64 ἐτῶν θὰ παρουσιάσει κατὰ μέσο ὅρο μείωση 10% ἐνῷ στὴν Ἑλλάδα ἡ μείωση θὰ φθάσει στὸ …35%! Σὲ σύγκριση μὲ τὸ 2008, ὁ συνολικὸς ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν στὴ χώρα μας ὑπολογίζεται ὅτι θὰ σημειώσει μείωση κατὰ περίπου 30% μόνο μέχρι τὸ 2035.
Ἐπίσης εἶναι ἀποκαρδιωτικὴ ἡ μελέτη ποὺ διεξήγαγε ὁ Βύρων Κοτζαμάνης, Καθηγητὴς Δημογραφικῶν Ἐπιστημῶν τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, σὲ συνεργασία μὲ τὸ Οἰκονομικὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Κεντρικὸ συμπέρασμα τῆς μελέτης εἶναι ὅτι οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες σὲ ἀναπαραγωγικὴ ἡλικία γεννοῦν ὅλο καὶ λιγώτερα παιδιά, καὶ εἴτε δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ γίνουν μητέρες, εἴτε σταματοῦν στὸ ἕνα παιδί, τὸ πολὺ πολὺ στὰ δύο. Ἔτσι ὅμως οἱ γεννήσεις, ἀπὸ 1.545.000 τὴ δεκαετία 1956-1965, ἀναμένεται νὰ πέσουν σὲ μόλις 835.000 τὴ δεκαετία 2016-2025, δηλαδὴ περίπου στὶς μισές, καὶ γιὰ τὰ ἑπόμενα 20 μὲ 30 χρόνια ἀναμένονται στὴν Ἑλλάδα πάνω ἀπὸ 130.000 θάνατοι κάθε χρόνο, ἔναντι μόλις περίπου 80.000 γεννήσεων. Αὐτό, ἀπὸ μόνο του, σημαίνει μείωση πληθυσμοῦ κατὰ 1,5 ἑκατομμύρια σὲ τριάντα χρόνια.
Μείωσις γάμων – αὔξησις διαζυγίων – παιδιὰ ἐκτὸς γάμου[76]
Ἔντονη ἀνησυχία, ἀλλὰ καὶ προβληματισμὸ προκαλοῦν τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀνακοινώνονται τόσο ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Στατιστικὴ Ἀρχή, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν Eurostat ἀναφορικὰ μὲ τοὺς γάμους ποὺ τελοῦνται.
(…) Τὸ ποσοστὸ γάμων στὴν ΕΕ μειώθηκε ἀπὸ 8 ἀνὰ 1.000 ἄτομα τὸ 1964 σὲ 3,2 τὸ 2020. Ταυτόχρονα τὸ ποσοστὸ διαζυγίων διπλασιάστηκε, αὐξανόμενο ἀπὸ 0,8 ἀνὰ 1.000 ἄτομα τὸ 1964 σὲ 3,6 τὸ 2020. (…) Τὰ κράτη-μέλη τῆς ΕΕ μὲ τὸν ὑψηλότερο ἀριθμὸ γάμων σὲ σχέση μὲ τὸν πληθυσμὸ ἦταν ἡ Οὑγγαρία (6,9 γάμοι ἀνὰ 1.000 ἄτομα), ἡ Λετονία (5,6) καὶ ἡ Λιθουανία (5,5). Στὴν Ἑλλάδα ὁ ἀντίστοιχος ἀριθμὸς εἶναι 2,94.
Οἱ Στατιστικὲς Ὑπηρεσίες μᾶς ἐνημερώνουν καὶ γιὰ ἕνα ἄλλο φαινόμενο: “Οἱ ἐξωσυζυγικὲς γεννήσεις ὑπερτεροῦν τῶν γεννήσεων ἐντὸς γάμου σὲ πολλὰ κράτη μέλη τῆς ΕΕ, ἰδίως στὴ Γαλλία (ὅπου τὸ 62,2% τῶν γεννήσεων πραγματοποιήθηκαν ἐκτὸς γάμου), τὴ Βουλγαρία (59,6%), τὴν Πορτογαλία (57,9%), τὴν Ἐσθονία (56,8%), τὴ Σλοβενία (56,5%), τὴ Σουηδία (55,2%), τὴ Δανία (54,2%), τὴν Ὁλλανδία (53,5%) καὶ τὸ Βέλγιο (52,6%, στοιχεῖα 2018), καθὼς καὶ στὴν Ἰσλανδία (71,3%) καὶ τὴ Νορβηγία (58,5%) μεταξὺ τῶν χωρῶν τῆς ΕΖΕΣ. Ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται στὸ ἄλλο ἄκρο τοῦ φάσματος, ὅπου πάνω ἀπὸ τὸ 86,2% τῶν γεννήσεων πραγματοποιήθηκαν ἐντὸς γάμου. Ὡστόσο τὸ ποσοστὸ τῶν παιδιῶν ποὺ γεννιοῦνται ἐκτὸς γάμου ἔχει διπλασιαστεῖ μέσα σὲ μία δεκαετία. (“Orthodoxianewsagency.gr”)…”».
Κλείνουν σχολεῖα εἰς τὴν ὕπαιθρον[77]
Γι᾽ αὐτὸ τὸ θέμα ὁ ΣΩΤΗΡ σχολιάζει:
Δυστυχῶς οἱ ρυθμοὶ ἐρημώσεως τῆς ὑπαίθρου λόγῳ συρρικνώσεως τοῦ πληθυσμοῦ ὅλο καὶ ἐπιταχύνονται. Ὡς ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα ἔρχεται καὶ ἡ σταδιακὴ ἀναστολὴ τῆς λειτουργίας τῶν σχολείων σὲ κωμοπόλεις τῆς ἐπαρχίας. Ἡ παρακάτω εἴδηση ἀφορᾶ σὲ σχολεῖα τῆς Ἠπείρου: «Ἐρημώνει ἡ Ἤπειρος, καὶ αὐτὸ γίνεται ἰδιαίτερα ἐμφανὲς ἀπὸ τὴ συρρίκνωση τοῦ πληθυσμοῦ στὶς ἐπαρχίες της. Πιὸ λυπηρὸ ὅμως ἀπὸ αὐτὸ εἶναι ὅτι φεύγει καὶ ἡ νέα γενιὰ ἀπὸ τὰ χωριά, ἕνα δυσάρεστο γεγονὸς ποὺ ὅμως ἀποτελεῖ πραγματικότητα καὶ γιγαντώνεται χρόνο μὲ τὸ χρόνο. Ἀκριβῶς αὐτὴ τὴ διαπίστωση ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσει ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἀναστολὴ λειτουργίας, στὴν ὁποία θὰ τεθοῦν 29 σχολεῖα τὸ ἐπερχόμενο σχολικὸ ἔτος 2023-2024 λόγῳ ἔλλειψης μαθητῶν στὶς περιφερειακὲς ἑνότητες Ἰωαννίνων, Ἄρτας, Θεσπρωτίας καὶ Πρέβεζας. (…) Γιὰ τὴν ὥρα τὰ σχολεῖα θὰ τεθοῦν σὲ ἀναστολή, ὡστόσο ἡ κίνηση αὐτὴ ἐνδέχεται νὰ προμηνύει καὶ τὸ ὁριστικό τους κλείσιμο σὲ μεταγενέστερο χρόνο».
Ἡ παρακάτω εἴδηση ἀναφέρεται στὴν ἐξόχως δραματικὴ κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὸ Δῆμο Πωγωνίου: «Τὰ τελευταῖα 20-25 χρόνια μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι τὰ χωριὰ τοῦ Δήμου ἔχουν «στερέψει» ἀπὸ παιδιὰ ποὺ ἀποτελοῦν τὴ νέα γενιά, ἐνῶ ἀντίστοιχα ραγδαία εἶναι ἡ συρρίκνωση τοῦ ἐνήλικου πληθυσμοῦ, καθὼς τὰ περισσότερα χωριὰ ἀπαρτίζονται ἀπὸ ἐλάχιστους κατοίκους: 55 χωριὰ ἔχουν λιγότερους ἀπὸ 30 κατοίκους, ἐνῶ σὲ τρία δὲν κατοικεῖ κανείς! (…) Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι τὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο Πωγωνιανῆς, δύο σχολεῖα μὲ μεγάλη ἱστορία, δὲν ὑπάρχουν πιά!» («Πρῶτο Θέμα» 7-8-2023).
Θλίψη καὶ πόνος! Καὶ εἶναι ἴσως πολὺ ἀργὰ γιὰ νὰ ἀνατραπεῖ τὸ φαινόμενο. Δὲν ἔχει κανένα νόημα νὰ θρηνοῦμε γι᾽ αὐτὰ ποὺ δὲν ἔγιναν ἐπὶ δεκαετίες ὁλόκληρες ἀπὸ τοὺς κοντόφθαλμους πολιτικούς μας.
Τώρα, ἂν εἶναι νὰ γίνει κάτι, πρέπει νὰ εἶναι πραγματικὴ ἐπανάσταση. Νὰ δοθοῦν πολὺ ἰσχυρὰ κίνητρα στοὺς νέους, ὥστε νὰ παραμένουν στὶς ἐρημωμένες περιοχὲς τῆς πατρίδας μας.
Ἀξίζει ὅμως, καὶ μάλιστα γιὰ τὰ παιδιά, τὴ νέα γενιὰ αὐτοῦ τοῦ τόπου, ποὺ στὴν ὕπαιθρο μποροῦν νὰ μεγαλώνουν πολὺ φυσιολογικώτερα ἀπ᾽ ὅ,τι μέσα στὶς πόλεις. Καὶ τὴ σωματικὴ καὶ πνευματική τους ὑγεία νὰ διατηροῦν, καὶ τὸ αἴσθημα τῆς ἐλευθερίας νὰ κραταιώνουν μέσα τους, καὶ τὶς ἱερὲς παραδόσεις τῆς πατρίδας μας πιστότερα νὰ κρατοῦν καὶ νὰ ὑπηρετοῦν.
Τὸ ἔγκυρο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ[78] δημοσιεύει ὑπὸ τὸν γενικὸ τίτλο Ὑπογεννητικότητα. Πότε θὰ γεννηθεῖ ὁ τελευταῖος Ἕλληνας, ἔρευνα τῶν ἔγκριτων Δημοσιογράφων Ἑλένης Δελλῆ, Εὔης Σάλτου, Ἰφιγένειας Βιρβιδάκη, Ἰωάννας Σουφλέρη, Κώστα Παπάδη ποὺ καταγράφουν ἐφιαλτικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ὑπογεννητικότητα στὴν Πατρίδα μας: Ἐνδεικτικά:
Ἡ Ἑλένη Δελλῆ μὲ τίτλο Ἡ «πρόκληση» τοῦ 2181. Τὸ δυστοπικὸ σενάριο τῆς ἐξαφάνισης ἐθνῶν λόγω τῆς ὑπογεννητικότητας καὶ ἡ θέση τῆς Ἑλλάδας στὴ λίστα μὲ τὶς χῶρες ποὺ βλέπουν δραματικὴ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ τους, ἐπισημαίνει: «Ἂν ἑπομένως στὴν Ἑλλάδα διατηρηθεῖ ἕνας ρυθμὸς μείωσης τῶν γεννήσεων τῆς τάξης τοῦ -1,5% (ὅσο εἶναι τὴν τελευταία εἰκοσαετία) καὶ ἕνας ρυθμὸς αὔξησης τῶν θανάτων τῆς τάξης τοῦ +1,4%, τότε ὁ «τελευταῖος Ἕλληνας» θὰ γεννηθεῖ τὸ 2181. Ἡ ἴδια προβολὴ λέει πὼς τὸ ἔθνος θὰ πάψει νὰ ὑπάρχει περίπου 100 ἑκατὸ χρόνια ἀργότερα».
Ὁ Βύρωνας Κοτζαμάνης μὲ τίτλο Ἡ δύσκολη ἐξίσωση ἐπισημαίνει: «Στὴν Ἑλλάδα σήμερα ζοῦμε πολὺ περισσότερα χρόνια ἀπ᾽ ὅ,τι στὸ παρελθόν, εἴμαστε πολὺ πιό «γερασμένοι», παντρευόμαστε λιγότερο καὶ χωρίζουμε πιὸ εὔκολα, κάνουμε ὅλο καὶ λιγότερα παιδιά, ἐνῶ ἔχουμε μετὰ τὸ 2010 σταθερὰ περισσότερους θανάτους ἀπὸ γεννήσεις. Τὸ ἐνδιαφέρον ἐπικεντρώνεται συνήθως σὲ μία ἀπὸ τὶς διαστάσεις τοῦ δημογραφικοῦ (στὴν «ὑπογεννητικότητα») καὶ κάθε χρονιὰ τὸ Δελτίο τῆς ΕΛΣΤΑΤ γιὰ τὴ φυσικὴ κίνηση ἀναμένεται μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον. Στὸ τελευταῖο ἐξ αὐτῶν (2/10/2023) τὰ στοιχεῖα γιὰ τὶς γεννήσεις τοῦ 2022 προκαλοῦν ἔκπληξη, καθὼς αὐτὲς ἔχουν μειωθεῖ κατὰ 8,8 χιλ. σὲ σχέση μὲ τὸ 2021, μιὰ μείωση πού, σὲ συνδυασμὸ μὲ τοὺς αὐξημένους λόγω τῆς πανδημίας θανάτους (140 χιλ.), δίδει ἕνα πρωτοφανὲς στὰ χρονικὰ ἀρνητικὸ φυσικὸ ἰσοζύγιο (-65 χιλ.)».
Σημειώσεις:
[73]. Παρ. ιδ´ 34. [74]. Ἴδετε ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ 24.11.2023. [75]. Γιὰ ὅλα τὰ παραπάνω περισσότερα ἴδετε ΖΩΗ, Φεβρουάριος 2023. [76]. Γιὰ ὅλα τὰ παραπάνω περισσότερα ἴδετε ΣΩΤΗΡ, 15 Ἀπριλίου 2023. [77]. Ἴδετε ΣΩΤΗΡ Σεπτέμβριος 2023. [78]. Γιὰ περισσότερα στοιχεῖα καὶ σχόλια ἴδετε ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ τῆς 8ης Ὀκτωβρίου 2023.