Γράφει ὁ κ. Χαράλαμπος Μηνάογλου
Ἡ δήμευση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης στὸ Σινᾶ ἀπὸ τὸ αἰγυπτιακὸ κράτος εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα ἁπτὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς “σωστῆς πλευρᾶς” τῆς ἱστορίας. Ἂν νόμιζαν πολλοὶ ὅτι ἐμεῖς θὰ εἴμαστε ἐμμονικὰ μὲ τοὺς λάθος συμμάχους καὶ αὐτὸ δὲν θὰ ἔχει καμία συνέπεια, σήμερα ἔρχεται ἡ πραγματικότητα νὰ τοὺς ξυπνήσει. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ πολέμου στὴν Οὐκρανία ἔχουμε γράψει γιὰ τὶς ὀλέθριες συνέπειες ποὺ θὰ ἔχει ἡ ἀντιρωσικὴ καὶ στὴν συνέχεια καὶ ἡ φιλοϊσραηλινὴ πολιτική μας. Οἱ συμφορές, λοιπόν, ἀρχίζουν ἀπὸ τὸ Σινᾶ. Τί ἔγινε ἀκριβῶς στὸ Σινᾶ;
Ὁ Σίσι, φίλος πιστός τοῦ Ἰσραήλ, τὸ ὁποῖο μαζὶ μὲ τὶς ΗΠΑ τὸν βοήθησε στὴν ἀνατροπὴ Μόρσυ, προφανῶς δὲν “ἐκδικεῖται” τὸν Μητσοτάκη γιὰ τὴν ἀκραία ὑποστήριξή του στὴν γενοκτονία στὴν Γάζα. Καὶ ὁ Σίσι ἄλλωστε δὲν κάνει κάτι, γιὰ νὰ τὴν σταματήσει, καθὼς γνωρίζει ἀπὸ ποιοὺς ἐξαρτᾶται ἡ διακυβέρνησή του. Ὁ Σίσι καὶ ὅλοι οἱ ἡγέτες τοῦ ἀραβικοῦ κόσμου εἶναι περισσότερο ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν γενοκτονία τῶν Παλαιστινίων ἀπὸ ὅ,τι εἶναι ὁποιοσδήποτε Εὐρωπαῖος ἡγέτης. Ὁ ἴδιος, ὅμως, Σίσι πρέπει νὰ κυβερνήσει καὶ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Μόρσυ καὶ τῆς μουσουλμανικῆς ἀδελφότητας στὴν Αἴγυπτο, οἱ ὁποῖοι προδότη τὸν ἀνεβάζουν καὶ προδότη τὸν κατεβάζουν γιὰ τὴν ὑποστήριξη στὸ Ἰσραήλ.
Ἀφοῦ, λοιπόν, νὰ ἐπιτεθεῖ στὸ Ἰσραὴλ δὲν κάνει, βρῆκε ἕνα παλαιὸ αἴτημα τῆς μουσουλμανικῆς ἀδελφότητας καὶ ἐνέδωσε σὲ αὐτό: ἐπέτρεψε, δηλαδή, παρὰ τὶς ἀντίθετες ἀρχικὰ διαβεβαιώσεις νὰ ἐκδοθεῖ ἡ δικαστικὴ ἀπόφαση, μὲ τὴν ὁποία δημεύονται ὅλα τὰ κτήρια τῆς μονῆς. Ἔτσι, στὸ ἐσωτερικὸ φαίνεται ὅτι τιμωρεῖ τοὺς Ἕλληνες ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν γενοκτονία τῶν Παλαιστινίων. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, πρὸς τὴν Ἑλλάδα λέει ὅτι δὲν θὰ διώξει τοὺς μοναχούς, ἡ μονὴ θὰ συνεχίσει νὰ λειτουργεῖ ὡς ἑλληνορθόδοξο μοναστήρι, ἀλλὰ πλέον σὲ κτήρια καὶ ἐδάφη ποὺ ἀνήκουν στὸ αἰγυπτιακὸ κράτος.
Στὴν οὐσία, δηλαδή, πλέον ἡ μονὴ ὑπάρχει γιὰ ὅσο θέλει τὸ αἰγυπτιακὸ κράτος. Γίνεται, λοιπόν, σαφὲς ὅτι, ἂν ἡ Ἑλλάδα εἶχε διατηρήσει τὴν παλαιὰ φιλοαραβικὴ στάση της, ἢ ἔστω καὶ μία ἀπόλυτη οὐδετερότητα, ὁ Σίσι δὲν θὰ εἶχε κάτι νὰ κερδίσει πολιτικὰ ἀπὸ τὴν δήμευση καὶ προφανῶς αὐτὴ δὲν θὰ γινόταν. Αὐτὰ γιὰ τὸ ἐξωτερικό.
Ἡ ὑπόθεση τοῦ Σινᾶ, ὅμως, δείχνει καὶ ποιὰ εἶναι ἡ πνευματικὴ κατάστασή μας κι ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα. Προφανῶς, κανεὶς δὲν ἀσχολεῖτο μὲ τὴν μονὴ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, πρὶν ἀποφασίσουν τὰ αἰγυπτιακὰ δικαστήρια τὴν δήμευσή της. Σήμερα ὅλοι γίναμε ὑποστηρικτές της. Τί κι ἂν ζοῦμε τελείως ἀντίθετα ἀπὸ τὴν Ἁγία Αἰκατερίνη καὶ τὸν ἅγιο Ἰουστινιανὸ (ναί, ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς εἶναι ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας) θέλουμε τὴν μονή τους. Μὰ ὅταν δὲν ζοῦμε μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα, τί νὰ τὴν κάνουμε; Οὕτως ἢ ἄλλως δὲν τὴν ἔχουμε ἀφήσει νὰ παρακμάσει; Ποιὸς ἀπὸ ὅσους κόπτονται σήμερα γιὰ τὴν μονὴ θὰ γινόταν μοναχός της ἢ θὰ ἤθελε νὰ γίνει τὸ παιδὶ του μοναχός της; Τὸ πιὸ ἐξοργιστικό, πάντως, εἶναι νὰ ἀκούει κανεὶς τὰ “ἀριστερὰ” κόμματα νὰ ἐξαπολύουν μύδρους κατὰ τῆς κυβέρνησης Μητσοτάκη μὲ ἀφορμὴ τὴν δήμευση. Προσέξτε: ὄχι γιὰ τὴν ἐν γένει ἐξωτερικὴ πολιτική της, τὴν ὁποία, δηλαδὴ τὴν πλήρη ὑποταγὴ στὴν ἀμερικανικὴ καὶ ἰσραηλινὴ πολιτική, καὶ ἐκεῖνα πρεσβεύουν, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀπώλεια τῆς μονῆς σὰν νὰ πρόκειται γιὰ ἕνα ἁπλὸ διμερὲς ζήτημα. Καὶ εἶναι ἐξοργιστικό, καθὼς αὐτὰ τὰ κόμματα ἀπὸ τὴν μία δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν ἁγιότητα τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης πολλῷ δὲ μᾶλλον τοῦ Ἰουστινιανοῦ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔχουν κατὰ καιροὺς καταφερθεῖ μὲ ἄθλιες ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ Βυζαντίου καὶ ἰδίως τῶν αὐτοκρατόρων. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἔρχονται σήμερα καὶ θέλουν τὴν μονὴ τοῦ Σινᾶ, αὐτὸ τὸ τεράστιο περιουσιακὸ στοιχεῖο ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ βυζαντινοὶ αὐτοκράτορες. Γιατί τὸ θέλουν, ὅμως, ἀφοῦ ἀρνοῦνται τὸ Βυζάντιο; Μᾶλλον γιὰ νὰ τὸ κάνουν καὶ αὐτὸ προμαχώνα τῆς woke κουλτούρας.
Ὁ παντοδύναμος Θεὸς ἄφησε τὸ μοναστήρι αὐτὸ σὲ ἑλληνικὰ χέρια ἐπὶ δεκαπέντε αἰῶνες καὶ μὲ τόσους διαφορετικοὺς κυρίαρχους τῆς περιοχῆς. Ἐπειδή, ὅμως, ἐμεῖς θέλουμε νὰ πολιτευόμαστε ἀντίθετα ἀπὸ τὸν λόγο του, τόσο πολιτικὰ, ὅσο καὶ ἐκκλησιαστικὰ ὁ Θεός μᾶς τὸ παίρνει καὶ αὐτό. Καὶ ὅσο συνεχίζουμε στὴν “σωστὴ πλευρὰ” τῆς ἱστορίας καὶ στὸν οἰκουμενισμὸ-γουοκισμό, τὰ χειρότερα ἔρχονται.
Πέρα ἀπὸ τὸ Σινᾶ…
Ἡ οὐσία τοῦ προβλήματος σχετικὰ μὲ τὴν μονὴ Σινᾶ βρίσκεται στὸ γεγονὸς ὅτι ἀρνηθήκαμε τὴν κληρονομιά μας. Διαβάζω ἀπὸ προχθὲς δηλώσεις τοῦ ἡγουμένου τῆς μονῆς, τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σιναίου, τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Μία κλάψα καὶ μία ἀόριστη ἀπειλὴ γιὰ προσφυγὴ σὲ διεθνεῖς ὀργανισμούς; Ὄχι στὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, σὲ αὐτὴν τῶν διεθνῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν. Καὶ εἶναι φυσικό, ἀφοῦ ἔχουμε πάψει νὰ πιστεύουμε στὴν παντοδυναμία Του. Ὁ οἰκουμενισμός, ποὺ ἐπικρατεῖ ἀπόλυτα στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ σὲ σημαντικὸ βαθμὸ καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα ἔχει ἀποξενώσει τοὺς πατριάρχες, τοὺς ἐπισκόπους, τοὺς ἡγούμενους ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων προκατόχων τους, αὐτῶν στοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς εἶχε ἐμπιστευτεῖ αὐτὴν τὴν τεράστια περιουσία ποὺ λέγεται ἑλληνορθόδοξα πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς. Γιατί τὸ Σινᾶ εἶναι τὸ δέντρο. Τὸ δάσος εἶναι ὅτι χάνουμε μὲ γοργὸ ρυθμὸ τὰ πατριαρχεῖα αὐτά, τοὺς φάρους τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ τὰ χάνουμε, ἐπειδὴ ἔπαψαν οἱ Σύνοδοί τους νὰ ὀρθοτομοῦν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι ἐμεῖς φύγαμε ἀπὸ τὴν παράδοσή μας, δὲν τὴν θέλουμε. Καὶ ἀφοῦ δὲν τὴν θέλουμε, ὁ Θεὸς κάνει ὑπακοὴ σέ μᾶς, ποὺ πλέον μᾶς γοητεύουν ἄλλα πράγματα, ξένα, καὶ μᾶς τὴν ἀφαιρεῖ.
Τὸ ἑλληνικὸ κράτος μετὰ τὸν Καποδίστρια ποτὲ δὲν ἀντιλήφθηκε τὸν πλοῦτο καὶ τὴν ἰσχὺ ποὺ κρύβουν τὰ ἑλληνορθόδοξα πατριαρχεῖα καὶ προσκυνήματα στὴν Ἀνατολὴ καὶ δὲν ἐπεδίωξε παρὰ μόνον σπασμωδικὰ νὰ ἀσκήσει κάποια μέριμνα γιὰ αὐτά. Ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ διαβρωμένοι πλέον ἀπὸ τὸν οἰκουμενισμὸ πατριάρχες, ἐπίσκοποι καὶ ἡγούμενοι ἐνδιαφέρθηκαν γιὰ τὴν ἐπάνδρωσή τους, τὴν πνευματικὴ προκοπὴ καὶ τὴν διατήρησή τους, ἀφοῦ ἔχουν πάψει νὰ πιστεύουν ἔστω καὶ ἐλάχιστα στὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐκκοσμίκευσή τους τοὺς κάνει νὰ ἀναζητοῦν σωτηρία στοὺς ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ στὴν ἕνωση μὲ τοὺς αἱρετικούς. Τὸ δὲ ἑλληνικὸ κράτος καὶ τοὺς περισσότερους ἀπὸ ἐμᾶς νὰ μὴ θέλουμε νὰ πολεμήσουμε γιὰ τίποτε. Αὐτὰ ἔκαναν οἱ ἅγιοι ποὺ ἁγίασαν αὐτὰ τὰ μέρη; Οἱ αὐτοκράτορες ποὺ τὰ ἔκτισαν; Ἂν δὲν ἀλλάξουμε νοοτροπία, ἐὰν δὲν μετανοήσουμε καὶ δὲν ἐπιστρέψουμε στὸ πνεῦμα τῶν Πατέρων, καμία προσφυγὴ στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς καὶ καμία λυκοδιπλωματία δὲν μᾶς σώζει. Σὲ μερικὲς δεκαετίες τὰ ἑλληνορθόδοξα πατριαρχεῖα θὰ βρίσκονται μόνον στὰ βιβλία τῆς ἱστορίας.