Γράφει ὁ Καθηγητὴς Δρ. Ἀλέξιος Π. Παναγόπουλος, Δρ. Νομικῶν & Πολιτικῶν
Ἐπιστημῶν, Δρ. Βιοηθικῆς, Δρ. Θεολογίας, PostDoc-Μεταδιδακτορικῶν, Διπλωματούχου Ὑφηγητοῦ,
Καθηγητοῦ καὶ Ἀκαδημαϊκοῦ Ξένων Ἀκαδημιῶν Ἐπιστημῶν EASA, MCA, CAC, IEAI.
6ον
Ἀπ’ ὅ,τι διακρίνουμε ἀπ’ τὸ ὡς ἄνω κείμενο, ὁ γέροντας, εἶχε συγκεκριμένα ὑπόψη του κάποια πρόσωπα τοῦ κλήρου, ποὺ διατύπωναν ὅπως σημειώνει, μὲ «προχειρότητα», ὅτι «οὐδὲν ἀνήσυχον ὑπάρχει», μάλιστα αὐτὰ τὰ πρόσωπα θεωροῦνταν «δοκοῦντες στῦλοι εἶναι», γιὰ νὰ καταλήξει στὸ ἐρώτημα καὶ τὸ συμπέρασμά του, ὅτι μήπως ὅλοι αὐτοὶ μὲ τὶς καθησυχαστικές τους ἀπόψεις, φοβήθηκαν, μήπως διαψευσθοῦν, ὅπως ὁ Ἰωνᾶς, ποὺ κήρυξε κήρυγμα μετανοίας καὶ καταστροφῆς τῶν Νινευϊτών [51], ποὺ τελικὰ ἄκουσαν τὸν προφήτη, μετανόησαν καὶ τίποτα κακό, δὲν ἔπαθαν;
Ἀπευθύνει, ἕνα ἐπιπλέον ἐρώτημα, σὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὡς ἄνω, ποὺ σκέπτονται ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνησυχία, δὲν ὑπάρχει πρόβλημα, δὲν ὑπάρχει λόγος, γι’ αὐτὸ τοὺς ἐρωτᾶ μέσῳ τοῦ βιβλίου του, μήπως ξεχνοῦν τὴν «ἁμαρτωλὴ ἀδιαφορία καὶ ἐφησυχασμὸν τῶν ἀνθρώπων πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ», γιὰ νὰ καταλήξει ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ ἀπόψεις, περὶ μὴ ἀνησυχίας, τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἁρμοδίων, εἶναι ἀπόλυτο ἐσχατολογικὸ σημεῖο, εἶναι ἡ «πραγματικὴ σύγχυσις!». Ἀντιπαραβάλλει, σὲ αὐτὸ τὸν ἐφησυχασμό, τὰ αἴτια τῆς σταυρώσεως τοῦ Κυρίου, ἀπὸ τοὺς Ἀρχιερεῖς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης «ἢ μᾶλλον τῆς τότε Ἐκκλησίας». Μεταξὺ αὐτῶν τῶν αἰτιῶν, ἀναφέρει τὸ φθόνο, τὴ κακότητα καὶ τὸν ἐγωϊσμὸ τοῦ Ἱερατείου τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀλλὰ περισσότερο, ἐπικεντρώνει τὴν κύρια αἰτία τοῦ κακοῦ, ποὺ «σπανίως ὅμως ἢ καὶ καθόλου ἔχει ἐπισημανθεῖ» καὶ αὐτὴ ἡ αἰτία, ποὺ τὴν προσδιορίζει, εἶναι ὅτι ἦταν «ἡ ἑρμηνευτικὴ θεολογικὴ παρανόησις καὶ σύγχυσις, γύρω ἀπὸ τὰ προφητικὰ κείμενα», ποὺ ἐνῶ μιλοῦσαν γιὰ τὴν ἔλευση καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ ἀληθινοῦ Μεσσία, αὐτοὶ τὸν παρερμήνευσαν ἀπὸ τὴν ἀλαζονία τους, ὡς δῆθεν ψευτο-μεσσία καὶ τὸν Ἐσταύρωσαν, ὁδηγούμενοι στὴ Θεοκτονία!
Αὐτὴ ἡ ἐσφαλμένη ἑρμηνευτικὴ θεολογικὴ ἀντίληψη τοῦ Ἱερατείου, τῆς τότε ἐποχῆς, γιὰ τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο τοῦ Μεσσία, ὁδήγησε τὴν τότε «Ἐκκλησία», στὴ καταδίκη τοῦ ἀληθινοῦ Χριστοῦ. Ποὺ παρότι Ἀναστήθηκε, αὐτοὶ συνέχισαν στὴν πλάνη τους! Αὐτὴ ἡ ἴδια σύγχυση, παρερμηνεία, παρανόηση, διαστροφὴ τῆς πραγματικότητας, φαίνεται νὰ συνεχίζεται ἕως τὶς ἡμέρες μας, ἀλλὰ καὶ θὰ συνεχίζεται, ἕως «τῆς συντελείας τοῦ κόσμου», μεταξὺ τῶν σημερινῶν Ἑβραίων καὶ τῶν Ραββίνων, δηλαδὴ τῶν θεολόγων καὶ ἁρμοδίων, ποὺ καὶ τότε καὶ σήμερα, προσπαθοῦν νὰ ἑρμηνεύσουν ἐντελῶς ἀνθρωποκεντρικὰ ἢ ὀρθολογιστικὰ ἢ κοσμοκεντρικά, τὴν παρουσία τοῦ μεσσία τους, ποὺ θὰ εἶναι ὁ ψευτο-μεσσίας, ὡς ἕνας κοσμικὸς ἡγέτης, μὲ θρησκευτικὲς καὶ πολιτικὲς ἐξουσίες. Γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος, ὡς ὁ ἀληθινὸς Μεσσίας, τοὺς εἶπε ἀπὸ τότε: δὲν πρόκειται νὰ μὲ ξαναδεῖτε, ἕως ὅτου πεῖτε εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος [52], ἐνῶ σὲ ἄλλο χωρίο, φαίνεται ὅτι τοὺς εἶπε ξεκάθαρα: ἐγὼ ἦλθα στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ δὲν μὲ δεχθήκατε, ὅταν θὰ ἔλθει ὁ ἄλλος, μὲ τὸ ὄνομά μου, ἐκεῖνον θὰ δεχθεῖτε [53]. Ὑπονοώντας, τὸν κάθε ψευδοπροφήτη καὶ ψευτοδιδάσκαλο καὶ τελευταῖα τὸν ἴδιο τὸν ἀντὶ-χριστο, ὡς τὸν κύριο διδάσκαλο τῆς ὑποκρισίας, τοῦ ψεύδους, τῆς δολιότητας, ποὺ θὰ παραπλανήσει ἀκόμα καὶ τοὺς ἐκλεκτούς.
Θυμᾶμαι, ὅτι ὁ γέροντας, ἀρκετὲς φορὲς εἶχε ἐπισκέψεις γιὰ συνομιλία ἢ γιὰ ἐξομολόγηση καὶ πανεπιστημιακῶν διδασκάλων, διαφόρων εἰδικοτήτων, μεταξὺ αὐτῶν καὶ θεολόγων, γι’ αὐτὸ ἔχοντας ὑπόψη του, κάποιες τέτοιες ἀπόψεις αὐτῶν, τὶς καταγράφει καὶ σχολιάζει ὡς ἑξῆς: «θεωρεῖται ἀστεία, ἡ θεωρία καὶ ἑρμηνεία μερικῶν πανεπιστημιακῶν διδασκάλων, ὅτι τάχα, πρὸ τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ πολὺ πρὸ τῆς Β΄ παρουσίας, δέον πρῶτα νὰ γίνουν οἱ Ἑβραῖοι Χριστιανοὶ» [54]. Θεωρία, τὴν ὁποία θεωρεῖ ὡς παρερμηνεία τοῦ μοναδικοῦ καὶ σχετικοῦ χωρίου (Ρωμ. 11, 25), μᾶς τὸ ἐξηγεῖ, γιατί διαφορετικὰ τὸ ἔχει ἑρμηνεύσει, αὐτὸ τὸ χωρίο ἡ πατερικὴ γραμματεία, ἡ ὁποία ἑρμηνεία τους, σύμφωνα μὲ τὶς ἐξηγήσεις του, εἶναι ἐκτὸς καὶ μακρὰν καὶ «παρὰ τὴν γενικὴν τῶν ἁγίων Πατέρων ἑρμηνείαν» [55]. Ἡ πλάνη τοῦ Ἰσραήλ, γιὰ τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο καὶ τὸ ἔργο τοῦ Μεσσία, ὀφείλεται στὴ σύγχυση τῆς παρερμήνευσης τῶν μεσσιανικῶν χωρίων καὶ ἔγκειται στὸ ὅτι, τὸν περίμεναν ὡς κοσμικὸ βασιλέα, ὡς ἡγέτη κοσμικὸ καὶ θρησκευτικό, ποὺ θὰ ἀποκαθιστοῦσε κυρίως τὴν ἀρχαία δόξα τοῦ Ἰσραήλ, ἐπίσημη διδασκαλία τὴν ὁποία μέχρι σήμερα, διδάσκουν οἱ Ραββῖνοι.
Μᾶς διατυπώνει τὴν ἄποψη, ὅτι ἡ σύγχυση καὶ διαστροφὴ τῶν Γραφῶν, ποὺ τότε ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς Θεοκτονίας, συνοδευόμενη μὲ τὴν πλήρη τύφλωση, ἀπὸ τὴν κακία, τὸν ἐγωϊσμὸ καὶ τὸ φθόνο, θὰ ἐπαναληφθεῖ πάλι καὶ στὰ ἔσχατα. Πιθανολογεῖ, ὅτι ἡ ἴδια περίπου κατάσταση, ἀλλὰ ἴσως καὶ πολὺ χειρότερη, θὰ ἐπικρατεῖ στὶς ἡμέρες, ποὺ θὰ ἐμφανιστοῦν οἱ δύο μεγάλοι προφῆτες (ὁ ἕνας ἐξ αὐτῶν θὰ εἶναι ὁ Ἠλίας, ὡς ὁ δεύτερος πρόδρομος τῆς παρουσίας Χριστοῦ), γιὰ νὰ ἐλέγξουν τὸν ἀντίθεο, τὸν πλάνο, τὸν ἀντί-χριστο, ὅμως, ἡ τότε σύγχυση καὶ ἡ διαστροφὴ τῶν Γραφῶν, τῆς ἐποχῆς τοῦ ψευτο-μεσσία, θὰ ὁδηγήσει στὴ τυφλὴ θανάτωση τῶν δύο προφητῶν τοῦ Θεοῦ, στὸ τόπο τῆς παλείας τῶν Ἱεροσολύμων ἔξω ἀπ’ τὸ ναὸ τῆς Ἀναστάσεως (ὅπου, ὁ Κύριος Αὐτῶν Ἐσταυρώθη)! Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς τύφλωσης τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀντι-χρίστου καὶ τῶν ἀδίστακτων ὀργάνων του, ποὺ θὰ εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ κακία, ἐγωϊσμὸ καὶ φθόνο. Μάλιστα διερωτᾶται, γιὰ ἐκείνη τὴν ἐποχή, παρατηρώντας ὅτι τὸ πιθανότερο θὰ εἶναι «μᾶλλον, δὲ ὅτι, θὰ δημιουργήση, τὴν ἰδίαν σύγχυσιν, μεταξὺ τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὁ σατανᾶς, ὁ πλανῶν τὴν Οἰκουμένην, ὥστε ἄλλος, νὰ λέγη τοῦτο, καὶ ἄλλος τὸ ἄλλο, γύρω ἀπὸ τὰ πλέον τρομακτικὰ φαινόμενα καὶ νὰ διαβάλουν κάθε ἄλλον, ποὺ θὰ γράφη, ὡς ἀναρμόδιον καὶ πλανεμένον» [56]. Δηλαδὴ οἱ ἁρμόδιοι θὰ βρεθοῦν στὸν «ὕπνο τοῦ δικαίου» καὶ οἱ λίγοι πιστοί, τὸ Λεῖμμα, θὰ θεωρηθεῖ καὶ χαρακτηριστεῖ ἀπ’ αὐτούς, ὡς πλανεμένοι!
Ἀπ’ ὅ,τι μᾶς ἔλεγε καὶ ὁ ἴδιος ὁ μακαριστὸς (ἀπ’ τὸ +2008) γέροντας, εἶχε τέτοιες πικρίες, ἀκόμα καὶ ἀπὸ ἱερωμένα πρόσωπα, μάλιστα καὶ ἐπισκόπους, ποὺ ἀρκετὲς φορὲς θέλησαν νὰ τὸν πικράνουν, ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ σημεῖα καὶ νὰ τὸν χαρακτηρίσουν ὡς ἀναρμόδιο νὰ γράφει, γιὰ τὰ ἐσχατολογικὰ σημεῖα, μὲ τὴν αἰτιολογία, ὅτι ὁ γέροντας, δὲν ἦταν οὔτε ἡ «Ἐκκλησία», οὔτε ὁ Ἐπίσκοπος, οὔτε κάποιος πανεπιστημιακὸς διδάσκαλος καὶ ἑρμηνευτὴς τῶν Γραφῶν. Ὅμως, ὁ γέροντας μὲ τὴν ἀγάπη τῆς προσευχῆς καὶ τῆς ἀνησυχίας, σὲ ὅλους αὐτούς, τοὺς ὑπενθύμιζε, ὅτι μίλησαν, γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ, «ἐκτὸς τῶν ἁγίων Προφητῶν» καὶ οἱ ἀρχαῖοι σοφοί, κι αὐτὸ ἔγινε «μέσῳ τῶν σιβυλλῶν, τῶν μαντείων καὶ τῶν σοφῶν τῆς ἀρχαιότητας» [57]. Γι’ αὐτό, μᾶς ἐπισημαίνει στὸ βιβλίο του, ὅτι ἡ ἐμφάνιση τοῦ πυρφόρου προφήτη Ἠλία, καθὼς καὶ ὁ τρομερὸς ἔλεγχος, ποὺ θὰ ἀσκήσει στὸν ἀντί-χριστο καὶ στὰ ἀδίστακτα ὄργανά του, θὰ εἶναι ὡς «σημεῖον ἀντιλεγόμενον, μεταξύ του κόσμου, ἰδίως, τῶν τῆς Ἐκκλησίας, θὰ δημιουργηθῆ μεγάλη σύγχυσις», γιατί ἡ ἐμφάνιση τοῦ προφήτη Ἠλία, θὰ εἶναι «ἄσημη» καὶ ὡς «γέροντας» ἀσήμαντος, τὸν ὁποῖο εὔκολα θὰ περιφρονήσουν οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ κράτους καὶ τῆς ἐκκλησίας (πιθανόν, θὰ εἶναι ἡ ἐμφάνισή του, ὅπως τοῦ Ἁγίου Παπουλάκου τοῦ μοναχοῦ τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου, ποὺ ἔλεγξε τὴ Βαυαροκρατία καὶ Τυραννία της στὴν Ἑλλάδα, μαζὶ μὲ τὸν πρωτομάρτυρα Κοσμᾶ Φλαμιᾶτο ποὺ ἔγινε μοναχὸς στὴ Φυλακὴ πρὶν νὰ πεθάνει)!
Σημειώσεις:
[52] Βλ. Λουκ. 13, 35. [53] Ἰωάν., 5, 43. Πρβλ. Παναγόπουλου Ἀλέξιου, Ἐσχατολογικὲς Διαστάσεις τῆς Παιδαγωγίας κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο. Διατριβὴ Διδακτορική, ὑπὸ τὴν ἐποπτεία μητροπολίτου καὶ καθηγητῆ Ράντοβιτς Ἀμφιλοχίου. Κρατικὸ Παν/μιο Ἀν. Σεράγιεβο. Ἔκδ. Θεσσαλονίκη 2009. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Ἡ Ἀλήθεια τῶν Προφητειῶν, ἔκδ. Διψῶ, 1998. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, 7500 ἔτη ἀπὸ Ἀδὰμ – ὁ μεσασμός. Ἔκδ. Θεσσαλονίκη 2000. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Τὸ Θρησκεύω τοῦ Ἐλύτη, Ἀθήνα, 1997. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Εὐρωπαϊκοὶ Θεσμοὶ – Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη Πραγμάτων, Ἀθήνα, 2024. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος καὶ Παπουλάκος, Ἀθήνα 2009. Πρβλ. «Ἠθικὴ – Ἐσχατολογία – Προφητολογία, κατὰ τὸ γέροντα Ἀρσένιο (1918 – +2008)» ὑπὸ τοῦ Παναγόπουλου Ἀλέξιου, Ἀθήνα 2010. [54] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 49. [55] Ἒνθ’ ἀνωτ. [56] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 52. [57] Ἒνθ’ ἀνωτ..