1ον
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
«Καὶ προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴ βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». (:Καὶ ἀφοῦ προσκάλεσε ὁ Ἰησοῦς ἕνα παιδί, τὸ ἔστησε, ἀνάμεσά τους, καὶ εἶπε: Ἀληθινὰ σᾶς βεβαιῶ ὅτι, ἐὰν δὲν ἀλλάξετε φρόνημα καὶ δὲν γίνετε ταπεινοί, ἀθῶοι καὶ ἀπονήρευτοι σὰν τὰ παιδιά, δὲν θὰ εἰσέλθετε στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν) (Ματθ. 18, 2,3).
Καὶ τόση ἀγάπη ἔδειξε ὁ Κύριος ποὺ αὐτὸ τὸ παιδί, ποὺ ἦταν ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, τὸ πῆρε στὴν ἀγκαλιά του. Τὰ παιδιά μας εἶναι ἡ χαρά μας, τὸ γέλιο μας, ἡ εὐτυχία μας, εἶναι τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας καὶ τοῦ κόσμου. Χωρὶς παιδιὰ ἕνα κράτος θεωρεῖται νεκρό.
Τὶ λέγει τὸ Εὐαγγέλιο (Ἰω. ιστ´ 21) «ἡ γυνὴ ὅταν τίκτῃ, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς· ὅταν δὲ γεννήσῃ τὸ παιδίον, οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον».
Ὅμως ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ Θεὸ φέρνει πολλὰ καὶ φοβερὰ δεινά. Τονίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς «νοῦς γὰρ ἀποστὰς τοῦ Θεοῦ ἤ κτηνώδης γίνεται ἤ δαιμονιώδης». Τὶ μπορεῖ νὰ πῆ κανείς, ὅταν ἡ ἴδια ἡ μάνα σκοτώνη τὸ παιδί της.
Καὶ ὁ Γκαῖτε παρατηρεῖ γιὰ τὴν Μήδεια τοῦ Εὐριπίδη, ὅτι αὐτὴ πρὶν προβῆ στὸ διπλὸ ἔγκλημα σκοτώνοντας τὰ παιδιά της «εἶχε φονεύσει τὸν ἑαυτό της, μέσα στὸν ἑαυτό της».
Θλιβερὴ ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου νὰ σκοτώνη ὅτι πιὸ ὡραιότερο καὶ ἀνεπανάληπτο ὑπάρχει στὴ ζωή του. Μεγάλη ἡ παγίδα τοῦ διαβόλου.
Ἐγκύκλιος 2426/1986 τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιὰ τὶς ἐκτρώσεις
«… Τὸ ἔμβρυο εἶναι πλήρης, τέλειος καὶ ὁλόκληρος ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς συλλήψεως. Καὶ συνεπῶς ἡ ἔκτρωση εἶναι φόνος. Φόνος ἐκ προμελέτης. Εἶναι μιὰ ἐνέργεια, ποὺ στερεῖ ἕνα ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ ὑπέρτατο ἀγαθό, τὴν ζωή… καὶ συνεπῶς κάθε γυναίκα ποὺ κάνει ἔκτρωση εἶναι ἕνας ἀπαίσιος φονιάς. Και ὄχι μόνο ἡ μητέρα, ἀλλὰ καὶ ὁ πατέρας καὶ κάθε πρόσωπο ποὺ συνεργεῖ στὸ ἀπαίσιο αὐτὸ ἔγκλημα, ἔστω καὶ μόνο μὲ συμβουλὴ καὶ ὑπόδειξη, εἶναι φονιάδες».
Οἱ ἔνοχοι
Τὸ φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πρὸς τὴν ἔκτρωση, διατύπωσε εὔστοχα καὶ λακωνικὰ ὁ Μέγας Βασίλειος στοὺς Β´ καὶ Η´ Κανόνες του: «Ἡ γυναίκα, ποὺ θανατώνει τὸ ἔμβρυο θεωρεῖται φόνισσσα, ἀσχέτως ἐὰν τὸ ἔμβρυο εἶναι ἤδη διαμορφωμένο ἤ ὄχι». Καί: «Αὐτές, ποὺ δίνουν τὰ ἀμβλωτικὰ φάρμακα εἶναι φόνισσες, καθὼς καὶ ἐκεῖνες, ποὺ λαμβάνουν ἐμβρυοκτόνα δηλητήρια» (Η´ Κανών). Ὁ Κανὼν αὐτὸς θεωρεῖ ἐνόχους, τόσο τὴν ἔγκυο γυναίκα, ποὺ ἀποδέχεται νὰ διαπράξη τὴν ἔκτρωση, ὅσο καὶ τοὺς ἐκτρωποιοὺς «ἰατρούς» καὶ κατ᾽ἐπέκταση τὰ συγγενικὰ καὶ ἄλλα πρόσωπα, ποὺ ἐξωθοῦν τὴν ἔγκυο γυναίκα στὴ θανάτωση τοῦ παιδιοῦ της, συνήθως μὲ χίλιες προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις!
Τὸ Ἔμβρυο δὲν εἶναι ἰδιοκτησία κανενός.
Εἶναι μία αἰώνια ὀντότης
«Ἡ ἄποψη ποὺ συχνὰ ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ γυναίκα ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀποφασίζη μόνη της για τὸ σῶμα της καὶ γιὰ τὸ ἔμβρυο τῆς μήτρας της, ἐλέγχεται ὄχι μόνο ὡς ἠθικά, ἀλλὰ ὡς κοινωνικὰ καὶ λογικά, ἀπαράδεκτη. Καὶ πρὶν ἀπ᾽ ὅλα τὸ ἔμβρυο δὲν ἀνήκει στὴ γυναίκα, ἀλλὰ οὔτε καὶ στὸν ἄνδρα ποὺ συνέβαλε στὴ δημιουργία του. Ἀκόμα τὸ Ἔμβρυο δὲν ἀνήκει ὡς ἰδιοκτησία οὔτε στὴ γυναίκα οὔτε στὸν ἄνδρα ποὺ τὸ γέννησαν, ἀλλὰ ἀποτελεῖ ἐξαρχῆς μιὰ ξεχωριστὴ ζωντανὴ ὕπαρξη, ποὺ ὁπωσδήποτε ἀδικεῖται, ἄν δὲν λαμβάνεται ὑπόψιν ἀπ᾽τοὺς γονεῖς καὶ εἰδικότερα ἀπὸ τὴν μητέρα, στοὺς κόλπους τῆς ὁποίας βρίσκεται προσωρινά. Τέλος δὲν εἶναι λογικὸ νὰ χαρακτηρίζεται ὡς ἀνθρώπινο δικαίωμα κάτι, τὸ ὁποῖο συνεπάγεται τὴ στέρηση τοῦ δικαιώματος ζωῆς μιᾶς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως ποὺ ἄρχισε ἤδη νὰ διαμορφώνεται».
Γ. Μαντζαρίδης, καθηγ. Α. Π. Θ.