Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Λογοθέτης, θεολόγος
Ἡ 28η Σεπτεμβρίου 2025 ἔχει ἀνακηρυχθῆ ἀπὸ τὸν ΠΟΥ ὡς παγκόσμια ἡμέρα ἀσφαλοῦς ἐκτρώσεως. Ἐνημερώνει, λοιπόν, μέσῳ τῆς διαδικτυακῆς του σελίδος ὅλους τοὺς πολίτες τοῦ κόσμου γιὰ τὴν ἀσφάλεια, μὲ τὴν ὁποία σήμερα μποροῦν νὰ τελεσθοῦν οἱ ἐκτρώσεις καὶ ταυτόχρονα τὸ δικαίωμα τῆς γυναικὸς στὴν δολοφονία μιᾶς ἀθώας ζωῆς, ἑνὸς ἀνυπερασπίστου πλάσματος, τὸ ὁποῖο βασίζεται στὴν ἴδια, γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ. Περιγράφει τὴν ἐξέλιξη τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης στὴν ὁμαλότερη δολοφονία ἀνυπερασπίστων πλασμάτων, δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ. Καὶ μέσα σὲ αὐτὸ τὸ παραλήρημα ἀσυγκρίτου μίσους πρὸς τὸ ἀνώτερο δημιούργημα τῆς πλάσεως, μῖσος ποὺ ἀκόμα καὶ ὁ διάβολος μοιάζει νὰ τὸ ζηλεύῃ, οἱ ἀνθρωπιστὲς τοῦ αἰώνα μας μᾶς κουνᾶνε καὶ τὸ δάκτυλο πρὸς ὅσους τολμοῦν νὰ σκεφθοῦν ἔστω κάτι ἀντίθετο. Χαρακτηρισμοί, ὅπως φασίστας ἢ Χίτλερ, ἀποτελοῦν πιὰ καθημερινότητα, χωρὶς βεβαίως αὐτοὶ ποὺ τοὺς χρησιμοποιοῦν νὰ γνωρίζουν οὔτε ἀπὸ ἱστορία οὔτε ἀπὸ ἰδεολογίες, χωρὶς νὰ γνωρίζουν, ἢ καλλίτερα ἀγνοοῦν ἠθελημένα, ὅτι οἱ ἴδιοι ἀποτελοῦν τοὺς ἰδεολογικοὺς καὶ ἔμπρακτους συνεχιστὰς τους.
Ἡ ἱστορία, ὅμως, εἶναι ἁπλούστερη καὶ ξεκάθαρη, καὶ φανερώνει περίτρανα ὅτι ὁ κύριος λόγος ὑπάρξεως τῶν παγκοσμίων ὀργανισμῶν δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη βεβαίως γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἡ παράδοσίς του στὴν ἁμαρτία. Ἕνα βασικὸ ὅπλο γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῶν παγκοσμίων αὐτῶν ὀργανισμῶν καὶ τῆς προώθησης τῶν δαιμονικῶν τους ἰδεολογιῶν ἀποτελεῖ καὶ ἡ διαγραφὴ ἢ ἡ παραποίηση τῆς ἱστορίας, ἡ ὁποία δὲν βοηθάει, δὲν ἐξυπηρετεῖ, γιὰ νὰ στηριχθῇ τὸ ἀφήγημα τοῦ δικαιωματισμοῦ καὶ τῆς σύγχρονης ἐλευθεριότητας. Καλό, λοιπόν, θὰ ἦταν κανεὶς νὰ ἀνατρέξῃ πρῶτα στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία, ἀκόμα καὶ πρὶν τὴν ἄφιξη τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἡ θέση τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι γνωστὴ πλέον σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη: ἡ ἔκτρωση ἀποτελεῖ δολοφονία σὲ ὁποιαδήποτε μορφή της, χωρὶς ἐξαιρέσεις, ὅπως σήμερα κάποιοι, δυστυχῶς καὶ ἱερωμένοι, προσπαθοῦν νὰ ὑποστηρίξουν ἀβάσιμα, κάνοντας τὸν καλὸ σὲ ποιόν, ἀναρωτιέται κανεὶς, καὶ γλυκαίνοντας τὸ χάπι σὲ ποιούς. Ὄχι, καλὸ θὰ ἦταν κανεὶς νὰ ξεκινήσῃ μὲ τὶς ἀπόψεις καὶ τὶς παραδόσεις τῶν ἀνθρώπων πρὶν γνωρίσῃ ὁ κόσμος τὸν Χριστό, τὸν βάρβαρο ἀκόμα τότε κόσμο, τὸν ἀνέλπιδο.
Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ μυθολογία, ὅπως καὶ σὲ ἄλλες μυθολογίες, αἰγυπτιακὴ καὶ συριακὴ κ.ἄ., συναντᾷ κανεὶς ἕνα κοινὸ μοτίβο: οἱ θεὲς τῆς ὀμορφιᾶς, ὅπως ἡ Ἀφροδίτη καὶ ἡ Ἰστάρ, κατέχουν ταυτόχρονα καὶ τὸν τίτλο τῆς θεᾶς τῆς γονιμότητας. Οἱ θεοὶ τῶν ἀρχαίων χρόνων, θὰ πρέπει ἐδῶ νὰ σημειωθῇ, ἀποτελοῦν τὸ κατάλυμα, τὸ πρότυπο τῆς τελειότητας στὴν συνείδηση τῶν ἀνθρώπων γιὰ αὐτὸ ποὺ ἀντιπροσωπεύουν. Μπορεῖ, λοιπόν, κανεὶς ἐδῶ νὰ δῇ ὅτι ἡ ὀμορφιὰ καὶ ἡ γονιμότητα γιὰ τοὺς ἀρχαίους πολιτισμοὺς ἀπετέλουν ἔννοιες ταυτόσημες καὶ ἐξαρτημένες ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη. Ἡ γονιμοποίηση δὲν ἀπετέλει γιὰ τὸν ἀνθρώπινο πολιτισμὸ μονάχα πράξη ἐπιβιώσεως, ἀλλὰ καὶ καλλωπισμοῦ τοῦ κόσμου καὶ τῆς κοινωνίας. Τὰ στολίδια τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας στὸ μυαλὸ τῶν ἀνθρώπων ἦταν τὰ παιδιά. Καὶ σήμερα, ἐν ἔτει 2025, ἀποτελεῖ δικαίωμα, σύμφωνα μὲ τοὺς παγκοσμίους ὀργανισμούς, ἡ μαζικὴ δολοφονία τους, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ περνᾶμε καλά. Ἡ ὀμορφιὰ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὸν ἐγωϊσμὸ καὶ τὴν ἀσχήμια, ἔννοιες ταυτόσημες στοὺς ἀρχαίους πολιτισμοὺς μὲ τὸν θάνατο καὶ τὸν Ἅδη. Ἀκόμα, λοιπόν, καὶ οἱ εἰδωλολάτρες εἶχαν πιὸ φιλάνθρωπη νοοτροπία ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς δικαιωματιστές.
Ἀλλὰ ἀκόμα ἕνα ἱστορικὸ στοιχεῖο, πιὸ κοντινὸ στὰ χρόνια μας, μπορεῖ νὰ καταδείξῃ τὴν δαιμονικὴ καταβολὴ τῶν δικαιωματιστῶν ποὺ τόσο κόπτονται νὰ ξεγυμνώσουν τὶς γυναῖκες καὶ τοὺς ἄντρες ἀπὸ τοὺς ρόλους ποὺ ὁ Θεὸς ὥρισε γιὰ αὐτούς. Ἕνας ἀκόλουθος τῆς Ἰωάννας τῆς Λωραίνης, ὁ Gilles de Rais, ἀφοῦ παρακολούθησε τὴν βιαιότητα καὶ βαρβαρότητα μὲ τὴν ὁποία τὴν ἀντιμετώπισαν, ἐνῷ ἡ ἴδια εἶχε θέσει τὸν ἑαυτό της καὶ τὶς ὑπηρεσίες της στὸ ἔθνος καὶ τὸν Θεό, μετὰ τὴν ἐκτέλεσή της, λέγεται ὅτι πεπεισμένος πὼς Θεὸς δὲν ὑπάρχει ἢ τουλάχιστον δὲν νοιάζεται γιὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν κόσμο, χρησιμοποίησε τὸ κάστρο του, γιὰ νὰ ἀποδείξῃ ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν θεωρία του. Κακοποιοῦσε, βίαζε καὶ δολοφονοῦσε μικρὰ παιδιά, κυρίως ἀγόρια, μέχρι καὶ τὴν δίκη καὶ ἐκτέλεσή του διὰ ἀπαγχονισμοῦ. Γιὰ νὰ ἀποδείξῃ τὴν θεωρία του, λοιπόν, κινήθηκε ἐναντίον ὅ,τι πιὸ ὄμορφου καὶ ὅ,τι πιὸ ἀθώου, συνειδητὰ καὶ στοχευμένα, χωρὶς νὰ πλέκῃ μὲ ὄμορφα λόγια τὶς πράξεις του, οὔτε νὰ τὶς δικαιολογῇ. Τὸ γιατὶ ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει τέτοιες πράξεις, δὲν εἶναι συζήτηση τοῦ παρόντος, τὸ ὅτι οἱ πράττοντες τέτοιες πράξεις εἶναι συνεργάτες τοῦ διαβόλου καὶ συνειδητὰ τὸν ἐπικαλοῦνται, εἶναι ἀδιαμφισβήτητο γεγονός. Καὶ τὸ ὄνομα τοῦ διαβόλου δὲν χρησιμοποιεῖται στὸ παρὸν ἄρθρο, γιὰ νὰ διεγείρῃ αἰσθήματα φανατισμοῦ. Ἡ πράξη τῆς ἐκτρώσεως ἀποτελεῖ προσπάθεια προσβολῆς τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἀποτελεῖ τελετουργικὴ θυσία κατὰ διαστρεβλωμένη μίμηση τοῦ μυστηρίου τῶν μυστηρίων. Τὸ ζήτημα τῆς ἐκτρώσεως εἶναι τόσο ὑλικὸ καὶ ἠθικὸ ὅσο καὶ πνευματικό.
Τὸ τραγικότερο ἀκόμα δεῖγμα τῆς ἀπανθρωπιᾶς αὐτῶν τῶν ἀτόμων ἀποτελεῖ ἡ ἄρνησή τους νὰ συζητήσουν. Ἡ ἄλλη μεριά, ἡ χριστιανικὴ μεριά, καλεῖ πάντοτε σὲ συζήτηση, ἀκόμα καὶ μπροστὰ στὶς δισεκατομμύρια δολοφονίες ἐμβρύων, ἀντιμετωπίζει τοὺς δολοφόνους ὡς εἰκόνες Θεοῦ καὶ ἀποσκοπεῖ στὴν εἰρηνικὴ εὕρεση λύσης, καθὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἐπιλογὴ στὴν σωτηρία τους ἢ ὄχι. Καὶ ποιά εἶναι ἡ ἀπάντηση ποὺ λαμβάνει ἡ χριστιανικὴ πλευρά: εἶστε ναζὶ καὶ ἀκροδεξιοί. Ἄγνωστο πῶς οἱ δύο αὐτοὶ χαρακτηρισμοὶ ταιριάζουν σὲ ἕνα χριστιανό, ἄνθρωπο κυνηγημένο σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς κατασκευασμένες ἰδεολογίες, ἄγνωστο ἀκόμα πῶς αὐτὸς ποὺ καλεῖ σὲ συζήτηση συνδέεται μὲ τὴν ὁποιαδήποτε φασιστικὴ ἰδεολογία. Ἀλλὰ οἱ ἀντιδράσεις αὐτὲς κάτι δείχνουν, ὅτι πιὰ ὁ καιρὸς γιὰ συζήτηση ἔχει παρέλθει, καὶ μάλιστα πρὸ πολλοῦ. Τρανὸ παράδειγμα, ἂν καὶ προτεστάντης, εἶναι ὁ προσφάτως δολοφονηθείς Charlie Kirk.
Πολὺ εὔκολα κλαῖμε ὅλοι καὶ προσευχόμαστε νὰ τελειώσουν οἱ πόλεμοι στὸν κόσμο, ἂν κυττάξῃ, ὅμως, κανεὶς τοὺς πραγματικοὺς ἀριθμοὺς ἀμέσως θὰ κατανοήσῃ τὸ λάθος τῆς εὐχῆς αὐτῆς. Οἱ πόλεμοι εἶναι πιὸ φιλάνθρωποι ἀπὸ τὶς ἐκτρώσεις. Ὑπολογίζεται ὅτι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς καταγραφῆς τῆς ἱστορίας, ἔχουν πεθάνει περίπου ἕνα δισεκατομμύριο ἄνθρωποι πολεμῶντας ἢ ὡς συνέπεια τῶν πολέμων. Ἀπὸ τὸ 1980 μέχρι καὶ σήμερα ὑπολογίζεται ὅτι ἔχουν ἐκτελεστεῖ πάνω ἀπὸ ἑνάμιση δισεκατομμύρια ἔμβρυα στὶς κοιλιὲς τῶν γυναικῶν, χωρὶς ταυτόχρονα νὰ ὑπολογίζωνται τὰ θύματα ἀπὸ τὸ χάπι τῆς ἑπομένης ἡμέρας. Οἱ πόλεμοι εἶναι φιλάνθρωποι μπροστὰ στὰ νυστέρια τῶν γυναικολόγων. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι καὶ πληρώνονται ἀδρὰ γιὰ τὶς ὑπηρεσίες τους καὶ καμαρώνουν. Ἀδύνατον μοιάζει τὰ ἄτομα αὐτὰ ποτὲ νὰ ἔλθουν στὰ συγκαλά τους, παρὰ μόνο λίγες ἐξαιρέσεις ὑπάρχουν, ἄνθρωποι ποὺ μετὰ ἀφιερώνουν τὴν ζωή τους στὸν πόλεμο κατὰ τῶν ἐκτρώσεων, ἀφοῦ πρῶτα δημιούργησαν τὴν φρίκη αὐτὴ μέσα στὰ ἰατρεῖα τους. Πολλὰ βίντεο στὸ διαδίκτυο ἀπὸ γιατροὺς ποὺ μιλοῦν γιὰ τὴν βαρβαρότητα ποὺ ἐπιτελοῦσαν καὶ γιὰ τὸ πῶς σὲ μία στιγμὴ συνειδητοποίησης, ἄφησαν τὰ νυστέρια κάτω καὶ ἐπέλεξαν νὰ εὐαγγελίσουν τὴν ἀλήθεια. Πολλὰ τὰ παραδείγματα, ναί, λίγα, ὅμως, μπροστὰ στὴν ἀρμάδα συντεταγμένων γιατρῶν, ἀνυποχώρητων μέχρι καὶ τὸ τέλος.
Ὁ καιρὸς γιὰ συζήτηση, λοιπόν, ἔχει παρέλθει πρὸ πολλοῦ. Ὁ καιρὸς γιὰ δράση δὲν σταμάτησε ποτέ. Ἀποτελεῖ ὑποχρέωση τῆς Ἐκκλησίας ἡ τήρηση τῶν κανόνων πάνω σὲ αὐτὸ τὸ θέμα, ποὺ γιὰ ἄγνωστους ποιμαντικοὺς λόγους δὲν παίρνει πρωτοβουλίες. Ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ χριστιανοὶ ἔχουν τὴν ὑποχρέωση νὰ διατηροῦν τὴν ἀλήθεια, ἀκόμα καὶ ἂν στὸ τέλος μείνουν πάλι μία χούφτα ἀνθρώπων. Καὶ ἡ οἰκονομία μέσα στὴν ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας ἔχει τὴν θέση της. Τὸ δὲν γνώριζα στὴν ἐποχὴ τῆς πληροφορίας, δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελῇ δικαιολογία. Καλὸ θὰ ἦταν, καὶ δὲν γράφονται αὐτὰ τὰ λόγια μὲ χωρὶς σκέψη ἢ μὲ φανατισμό, ἀλλὰ μὲ πόνο πρὸς τὶς τόσες δολοφονημένες ψυχές, οἱ τελοῦντες τὶς ἐκτρώσεις νὰ τεθοῦν ἐκτὸς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, μὲ ἐπίσημη ἀπόφαση τῆς Συνόδου καὶ ὅλων τῶν Πατριαρχείων. Ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου, ὁ Χριστός, ὅμως, ἔχει τὴν τελευταία λέξη. Διότι ἡ παθητικότητα πλέον ἔχει μετατραπῆ σὲ παθογένεια.