Όταν η φιλοδοξία φορά ράσο και η πνευματική διακονία γίνεται αγώνας κατάληψης εξουσίας
Υπάρχουν στιγμές στην εκκλησιαστική ζωή όπου η αλήθεια δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση· φωνάζει μόνη της.
Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού είναι μία από αυτές.
Ένας κανονικός, άξιος και ορθόδοξος Μητροπολίτης οδηγήθηκε σε έκπτωση μέσα σε ένα κλίμα πρωτοφανούς πίεσης, με διαδικασίες που προσέβαλαν κάθε έννοια δικαίου, κάθε σεβασμό στους Ιερούς Κανόνες και κάθε άρθρο του ίδιου του Καταστατικού που οι ίδιοι επικαλούνται όταν τους συμφέρει.
Το χειρότερο όμως δεν είναι μόνο η αδικία.
Το χειρότερο είναι οι πρόθυμοι.
Οι γνωστοί «μνηστήρες» του θρόνου της Πάφου.
Θεοφιλέστατοι, αρχιμανδρίτες και διάφοροι πρόθυμοι παρατρεχάμενοι, που ξαφνικά ανακάλυψαν υπερβολικό ενδιαφέρον για την «τάξη», την «υπακοή» και την «κανονικότητα», αρκεί φυσικά όλα αυτά να καταλήγουν… στον θρόνο της Πάφου.
Τι σύμπτωση.
Πόσο πνευματικό.
Πόσο… ασκητικό.
Να εργάζεσαι με ζήλο για την πτώση ενός εν ενεργεία Μητροπολίτη και ταυτόχρονα να κοιτάζεις διακριτικά τις κουρτίνες του γραφείου του, μετρώντας πού θα μπει η δική σου καρέκλα.
Αληθινή αυταπάρνηση.
Αληθινή σταυρική πορεία.
Διότι ασφαλώς δεν πρόκειται για φιλοδοξία.
Όχι βέβαια.
Πρόκειται για… «εκκλησιαστικό ενδιαφέρον».
Για «αγωνία υπέρ της Μητροπόλεως».
Για «διακονική προσφορά».
Άλλωστε, ποιος δεν βοηθά στην καθαίρεση ενός αθώου ανθρώπου μόνο και μόνο από αγάπη προς την Εκκλησία;
Ποιος δεν παραβιάζει Κανόνες και διαδικασίες μόνο και μόνο από υπερβολικό σεβασμό προς τους Κανόνες και τις διαδικασίες;
Πραγματικά συγκινητικό.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Ο κλεμμένος θρόνος δεν αγιάζει κανέναν.
Όποιος ανέβει πάνω σε θρόνο που αποκτήθηκε με αδικία, συκοφαντία, παρασκηνιακές συμφωνίες και εκκλησιαστικό εμπόριο συνειδήσεων, δεν θα ονομάζεται Μητροπολίτης.
Θα ονομάζεται αυτό που οι Ιεροί Κανόνες ξεκάθαρα ονομάζουν:
ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗΣ.
Και αυτό δεν το αλλάζει ούτε το εγκόλπιο, ούτε η μίτρα, ούτε οι δημόσιες σχέσεις, ούτε οι φωτογραφίες με ισχυρούς προστάτες.
Γιατί ο λαός βλέπει.
Και ο Θεός ακόμη περισσότερο.
Οι δυστυχισμένοι αυτοί άνθρωποι νομίζουν πως αν κλέψουν έναν θρόνο θα μπορέσουν να οικοδομήσουν έργο πνευματικό, κοινωνικό ή ποιμαντικό.
Πάνω σε τι;
Πάνω στην αδικία;
Πάνω στην αρπαγή;
Πάνω στην προδοσία;
Πάνω στην καταδίκη ενός αθώου χωρίς πραγματική δίκη και χωρίς πραγματικές κατηγορίες;
Τι ακριβώς θα ευλογήσει ο Θεός;
Το παρασκήνιο;
Την φιλοδοξία;
Την πλεονεξία;
Την υποκρισία;
Όχι.
Ούτε εδώ στη γη θα βρουν ειρήνη.
Ούτε ενώπιον του Θεού θα βρουν ανάπαυση.
Εκτός αν τελικά δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι σε αυτά που κηρύττουν.
Εκτός αν ο Θεός είναι απλώς ένα επαγγελματικό εργαλείο και η Εκκλησία μία καριέρα με καλύτερο μισθό, μεγαλύτερο γραφείο και πιο βαρύ θρόνο.
Τότε πράγματι όλα εξηγούνται.
Αλλά ας γνωρίζουν κάτι:
Ο θρόνος της Πάφου δεν είναι λάφυρο.
Δεν είναι έπαθλο φιλοδοξίας.
Δεν είναι αντικείμενο συναλλαγής.
Και όποιος τον πλησιάζει με τέτοια διάθεση, δεν ανεβαίνει σε θρόνο.
Ανεβαίνει σε κρίση.
Γιατί οι θρόνοι της Εκκλησίας δεν κερδίζονται με μηχανορραφίες.
Και όταν κλέβονται, γίνονται βάρος που συνθλίβει εκείνον που κάθεται πάνω τους.
Η ιστορία γράφει.
Ο λαός θυμάται.
Και ο Θεός δεν υπογράφει πραξικοπήματα.
Ούτε εκκλησιαστικά.
Λαός της Πάφου