ΜΕΡΟΣ Γ΄
Ἡ σειρὰ παιδικῶν βιβλίων («Μία Σειρὰ ἀπὸ Ἀτυχῆ Γεγονότα»), στὴν ὁποία ἀναφερθήκαμε στὸ προηγούμενο μάθημα προπαγάνδας (18ο), ἀποτελεῖ τὴν ἰδανικὴ γέφυρα γιὰ νὰ συνδέσουμε τὸ φαινόμενο τῆς κατασκευῆς καὶ χρήσης μπαμπούλων ἐναντίον τῶν λαῶν μὲ τὸ (καθοριστικῆς σημασίας γιὰ τὴν ὕπουλη χειραγώγηση τῆς κοινῆς γνώμης) φαινόμενο τῆς βρεφοποίησης, τὸ ὁποῖο θὰ ἀναλύσουμε στὰ ἑπόμενα μαθήματα προπαγάνδας:
Προκειμένου οἱ λαοὶ νὰ εἶναι εὐχερῶς χειραγωγήσιμοι, θὰ πρέπει νὰ ἀποτελοῦνται ἀπὸ κατατρομαγμένους πολίτες, καθηλωμένους πίσω ἀπὸ τὰ κάγκελλα τῆς νηπιακῆς κούνιας τους, φιμωμένους μὲ τὴν πιπίλα ποὺ τοὺς παρέχουν οἱ «στοργικοὶ κυβερνογονεῖς» τους. Γιὰ νὰ σταματήσουμε νὰ εἴμαστε φιμωμένοι καὶ νὰ γίνουμε δημιουργικὰ θυμωμένοι, θὰ πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ἀναγνωρίζουμε τὶς προπαγανδιστικὲς τεχνικὲς ποὺ χρησιμοποιοῦν σὲ βάρος ὅλων ἡμῶν, τῶν βρεφοποιημένων πολιτῶν, οἱ «πολιτικοὶ παιδεραστές» μας. Ἀκολούθως, θὰ πρέπει νὰ καταβάλουμε κάθε δυνατὴ προσπάθεια γιὰ τὸν τερματισμὸ τῆς κακοποίησής μας καὶ τὴν ἀνάκτηση τῶν κουτσουρεμένων ἐλευθεριῶν μας, ἀφυπνίζοντας ὅσο πιὸ πολλοὺς συμπολίτες μας μποροῦμε μὲ τὴν τεκμηριωμένη διάδοση τῆς «μαύρης ἀλήθειας».
Τὴν ἴδια ἄποψη εἶχε διατυπώσει καὶ ὁ Κὰρλ Γιάσπερς στὸ προμνημονευθὲν δοκίμιό του γιὰ τὴν «πάλη κατὰ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ» (ὅ.π., σελ. 110): «Ὅταν κατορθώσουμε νὰ δώσουμε σ’ ὅλο τὸν πληθυσμὸ μία καθαρὴ ἰδέα τῆς φύσης τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, ἔχουμε ἤδη κάνει τὸ οὐσιῶδες, γιὰ νὰ τὸν καταπολεμήσουμε. Τὸ νὰ διαμαρτυρόμαστε, τὸ νὰ χρησιμοποιοῦμε ἐναντίον του τὴ βία, τὸ νὰ τὸν βρίζουμε δὲν θὰ ἦταν ἀποτελεσματικό. Ὁ ὁλοκληρωτισμὸς ὑποχωρεῖ μπροστὰ στὸ φῶς τῆς ἀλήθειας. Ἀλλὰ τὸ φῶς αὐτὸ δὲν γίνεται μόνο του. Ὅσο περισσότερο τὸ διαδίδουμε μὲ ἠρεμία καὶ καλωσύνη, ὅσο περισσότερο ἐκθέτουμε ἁπλῶς τὰ γεγονότα, τόσο περισσότερο ἡ προσπάθεια αὐτὴ θὰ εἶναι ἀποτελεσματική. Ἀκόμη κι ἕνας ἄνθρωπος μολυσμένος ἀπ’ τὸν ὁλοκληρωτισμὸ μένει πραγματικὰ ἄνθρωπος, καὶ μποροῦμε πάντα νὰ ἐλπίζουμε πὼς θ’ ἀνοίξουν τὰ μάτια του. Ἂν ἐκθέσουμε τὸν ὁλοκληρωτισμὸ μ’ ὅλες του τὶς συνέπειες, εἶναι ἀδύνατο νὰ μείνουν ὅλοι προσηλωμένοι σ’ αὐτὸν κατὰ ἕνα τρόπο ἀκλόνητο. Ἀντίθετα, ἡ ἔκθεση αὐτὴ θὰ δείξει στὸν καθένα σὲ ποιὸ μέτρο τοῦ συνέβη νὰ ὑποκύψει στὸν πειρασμὸ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ».
Προηγουμένως, ὁ Γιάσπερς εἶχε παρομοιάσει τὸν ὁλοκληρωτισμὸ μὲ «διαβολικὴ μάστιγα» καὶ «ἐπιδημία», ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ καταπολεμηθεῖ μόνο ἂν καταστεῖ ὁρατὴ σὲ ὅλους (visible to all men). Εἰδικότερα ἔγραφε (ὅ.π., σελ. 109): «Ἀλλὰ πῶς θὰ διεξάγουμε τὸν ἀγώνα [κατὰ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ]; Τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὴ ἡ διαβολικὴ μάστιγα ἐμφανίζεται χωρὶς ἀκόμα νὰ διαθέτει ἐξουσία, πρέπει νὰ τὴν καταγγείλουμε στὰ μάτια ὅλων. Παρουσιάζεται πραγματικὰ κάτω ἀπὸ τὴ μεταμφίεση τοῦ μάρτυρα τῆς ἀκατανόητης ἀλήθειας, οἰκειοποιεῖται ὅλα τὰ ὄργανα τοῦ ἐλεύθερου κόσμου καὶ τὰ ἀντιστρέφει, γιὰ νὰ καταστρέψει τὶς βάσεις αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας (ὁ Χίτλερ μπόρεσε νὰ πεῖ, μετὰ ἀπ’ τὸν θρίαμβό του: “τοὺς κτύπησα μὲ τὴν ἴδια τους τὴν τρέλλα”). Πρέπει ὁ πληθυσμὸς νὰ καταλάβει τὸν ὁλοκληρωτισμὸ ἀπὸ τὶς ἀπαρχές του, γιὰ νὰ προφυλαχθεῖ ἀπ’ τὸ μίασμα καὶ νὰ τὸν καταγγείλει σὰν ἐπιδημία περιγράφοντας τὰ ἀποτελέσματά του».
Στὸ σημεῖο αὐτό, ὁ Γερμανὸς φιλόσοφος κάνει τὸν συσχετισμὸ μὲ τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Χίτλερ καὶ τὸν τρόπο ποὺ ἐπιβλήθηκε: «Ἂς μάθουμε, ὡστόσο, πὼς καὶ οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες δὲν ξέρουν ἀκόμα ν’ ἀναγνωρίσουν αὐτὴ τὴν κατάσταση σ’ ὅλες τὶς περιστάσεις. […] Ὁ Χίτλερ ποὺ περιφρονοῦσαν τοὺς ἐξαπάτησε ὅλους· τοὺς ἐξαπάτησε μὲ τὸ ὅτι ἔλειψαν οἱ ἀνησυχίες, πρᾶγμα ποὺ χαρακτηρίζει τὸν ὁλοκληρωτισμό, καὶ ποὺ εἶναι πολὺ ἀνώτερο ἀπ’ τὴν ἁπλὴ πονηρία τῶν χωρὶς χαρακτήρα ἀνθρώπων· τοὺς ἐξαπάτησε ἐπίσης μὲ τὴν κατὰ γράμμα ζωικὴ πονηρία τοῦ ἐνστίκτου τῆς δύναμης, ποὺ δὲν ἀποκοιμιέται οὔτε μία στιγμή· ἀλλὰ ἐπίσης μὲ τὸ χάρισμα τῆς συνεχοῦς ἀλλαγῆς τῆς ἔννοιας τῶν λέξεων καὶ τῆς μεταστροφῆς τῶν ἴδιων τῶν ἐπιχειρημάτων [ἀνάλογα] μὲ τὸ ἀκροατήριο μὲ τὸ ὁποῖο εἶχε νὰ κάνει, τέλος μὲ τὶς βιαιοπραγίες, τὶς ξαφνικὲς καὶ τὶς ἀναπάντεχες. Βῆμα πρὸς βῆμα, ὑποστηριζόμενος ἀπ’ τὶς μᾶζες ποὺ τὶς κατέστησε ὑστερικές, στρίμωξε τοὺς συμμάχους του ποὺ φαντάζονταν πὼς τὸν ἐξουσίαζαν, σὲ θέσεις ὅλο καὶ πιὸ πολὺ στενόχωρες, ὥς τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτοὶ ποὺ ἐπέζησαν ἐκεῖ ἦταν πολὺ εὐτυχεῖς νὰ δεχτοῦν ἀκόμα μία κατώτερη ὑπηρεσία, ὀφειλόμενη στὴ μεγάλη εὔνοια τοῦ Φύρερ».
Τὸ σπουδαῖο αὐτὸ χωρίο ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ἀναφορὰ τοῦ Γιάσπερς στὴν αὐτοεξαπάτηση τῶν μαζανθρώπων ἀπὸ τὸν μηχανισμὸ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ: «Ἡ μᾶζα τῶν ὀπαδῶν, ἀπὸ ὁποιοδήποτε μέρος κι ἂν βρίσκεται, φαντάζεται πὼς ἀκολουθεῖ μία μεγάλη ἰδέα κατατρυχόμενη ἀπ’ τὴν ἐπιθυμία της γιὰ τάξη καὶ ἀσφάλεια [Σ.Σ.: δὲν ἀπαιτεῖται κανένας κόπος, γιὰ νὰ ἀνακαλέσουν οἱ ἀναγνῶστες στὴν μνήμη τους πόσο συχνὰ προπαγανδίζεται τὸ αἴτημα γιὰ «τάξη καὶ ἀσφάλεια» ἤ, ἀντιστοίχως, γιὰ «μηδενικὴ ἀνοχὴ» ἀπὸ τὴν παροῦσα κυβέρνηση!], πιστεύει μάλιστα πὼς τὴν βρίσκει σ’ αὐτὴ τὴν ἰδέα. Ἀλλὰ τὴν ἐξαπατοῦν κατὰ τὸν χειρότερο τρόπο· ὄχι πὼς βρίσκεται ἐκεῖ κάποιος ποὺ τὴν ἐξαπατᾶ συνειδητὰ μὲ τὰ λόγια του, ἀλλὰ γιατί ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι αὐταπατῶνται. Ἡ μᾶζα εἶναι ἀπὸ καιρὸ αἰχμάλωτη τῆς φαντασίας της, ὅταν ἡ πρώτη καμουφλαρισμένη πράξη βίας φέρνει στὴν ἐξουσία ὄχι ἁπλῶς μία φιλοσοφικὴ ἰδέα, ἀλλὰ τὸν ὁλοκληρωτισμό, ὁ ὁποῖος σύντομα θὰ τὰ διαλύσει ὅλα» (ἡ τελευταία πρόταση ἔχει ἀναδιατυπωθεῖ ἀπὸ τὸν γράφοντα μὲ βάση τὸ ἀγγλικὸ πρωτότυπο).
Πάντως, ἡ κατατρομοκράτηση τῶν πολιτῶν δὲν ἐπιτυγχάνεται μόνο μέσῳ τῆς κατασκευῆς μπαμπούλων ποὺ ἀποκαλοῦνται «κρίσεις», ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν κατασκευὴ ἢ τὴν ὑπόθαλψη τρομοκρατικῶν ὀργανώσεων. Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας (Ἀντίσταση στὴν ἐποχὴ τοῦ τίποτα, ὅ.π., σελ. 110 καὶ 130), «ἡ τρομοκρατία ὡς μέσο ἄσκησης πολιτικῆς, ἐφαρμόζεται εἴτε ἀμέσως, μὲ τὴ δράση πρακτόρων τῶν αὐτονομημένων παράλληλων μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, εἴτε ἐμμέσως, μὲ τὴν “τηλεκατεύθυνση” διαφόρων ἀτόμων ἢ ὁμάδων ποὺ ἔχουν δῆθεν “ἀντικρατικὸ” προσανατολισμό. Μ’ ἄλλα λόγια, τὴν τρομοκρατία τὴ διευθύνει ἡ ἐξουσία… σήμερα, “ὅποιος θέλει τὴν ἐξουσία, πρέπει νὰ ἀποδείξει ὅτι ξέρει νὰ διευθύνει τὴν τρομοκρατία” [G. Sanguineti]».
Σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο (ὅ.π., σελ. 111), «τὰ ἐπιτελικὰ ὄργανα τῆς τρομοκρατίας βρίσκονται σὲ ὁρισμένα αὐτονομημένα τμήματα τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς κρατικῆς ἐξουσίας, δηλαδὴ τῶν μηχανισμῶν ἐκείνων ποὺ εἶναι ἐπιφορτισμένοι μὲ τὸ καθῆκον τῆς δυναμικῆς ἐμπέδωσης καὶ συντήρησης τῆς καθεστωτικῆς σταθερότητας μὲ ἐνέργειες καὶ μέσα ποὺ ὑπερβαίνουν τὰ ὅρια τῆς νομιμότητας καὶ διαφεύγουν παντὸς κοινωνικοῦ καὶ πολιτικοῦ ἐλέγχου. Πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ τρομοκρατία εἶναι τὸ κράτος, δηλαδὴ ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ παρακλάδια του».
«Τὰ ἐκτελεστικὰ ὄργανα τῆς τρομοκρατίας εἶναι εἴτε πράκτορες τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν εἴτε τηλεκατευθυνόμενοι ἀφελεῖς “κοινωνικοὶ ἀναμορφωτές” ποὺ μπορεῖ νὰ διακατέχονται ἀπὸ τὴν αὐταπάτη ὅτι ἐξυπηρετοῦν τὰ “ὕψιστα συμφέροντα τοῦ λαοῦ, τῆς φυλῆς, τοῦ ἔθνους, τοῦ προλεταριάτου ἢ τῆς ἐπανάστασης”, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἐξυπηρετοῦν τὰ σχέδια τῶν εἰδικῶν αὐτονομημένων τμημάτων τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ συνεργοῦν στὴν πλήρη καθυπόταξη τῆς κοινωνίας στὴν κρατικὴ ἐξουσία».
Ζοφερὸ ἀλλὰ πέρα ὡς πέρα ἀληθινὸ τὸ συμπέρασμα τοῦ Κλεάνθη Γρίβα (ὅ.π., σελ. 111): «Ἡ τρομοκρατία, ἀνεξάρτητα ἀπ’ τὸ ἂν ἀσκεῖται ἀπὸ ἢ “ἐναντίον” τῆς κρατικῆς ἐξουσίας, ὁδηγεῖ πάντοτε στὴν ἀποτελμάτωση τῆς κοινωνίας καὶ τῆς ἱστορίας, καὶ κατατείνει στὴν οἰκοδόμηση καὶ ἐμπέδωση ἑνὸς ἐφιαλτικοῦ σύμπαντος ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ ἕνα ποινικὸ “δίκαιο” βασισμένο στὴν ὑποψία».
Καταβεβλημένη, λοιπόν, ἀπὸ τὸν καταιγισμὸ τῶν ἀλλεπάλληλων «μπαμπουλοειδῶν κρίσεων» καὶ τῆς τρομοκρατικῆς δράσης τῶν τηλεκατευθυνόμενων ἀπὸ τὸ βαθὺ κράτος ὀργανώσεων, ἡ συμπαγὴς πλειοψηφία τῶν μαζανθρώπων ἀποζητᾶ διαχρονικὰ τὴν παντοδύναμη (ἀλλὰ ραδιούργα) ἐξουσία, γιὰ νὰ «καταπραΰνει τὸ ἀνυπόφορο ἄγχος της»: «Στράφηκε σὲ ἕνα δικτάτορα ἤ, πιθανότατα, σὲ ἕνα πατερναλιστικὸ κράτος πρόνοιας, τὸ ὁποῖο, μὲ πρόσχημα ὅτι βοηθᾶ τὸν λαό, τοῦ ἀφαίρεσε τὴ δύναμή του. Αὐτοὶ ποὺ ἤθελαν “τουλάχιστον ὅλα νὰ εἶναι στέρεα καὶ σταθερὰ στὸ ὑλικὸ πεδίο” ἔγιναν γρήγορα “σκλάβοι στὰ δεσμὰ τους”. Ὄχι μόνο “ἐπέτρεψαν νὰ τοὺς πάρουν τὴν ἐλευθερία, ἀλλὰ συχνὰ τὴν προσέφεραν οἱ ἴδιοι”». […] «ἀπελπισμένοι παραμένοντας ἐλεύθεροι, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τους λατρεύουν ἤδη τὸν ἐξουσιαστὴ ποὺ δὲν θ’ ἀργήσει νὰ φανεῖ» (Τοκβίλ, κατὰ παραπομπὴ Robin, Φόβος. Ἡ ἱστορία μίας πολιτικῆς ἰδέας, μτφ.: Ἰουλία Πενταζοῦ, ἐκδ. Ἀλεξάνδρεια, Ἀθήνα 2010, σελ. 121). Μάλιστα, οἱ ἀποκαμωμένοι πολίτες αἰσθάνονται τόσο πιὸ προστατευμένοι ὅσο περισσότερη αὐστηρότητα-αὐταρχικότητα χαρακτηρίζει τοὺς ἐξουσιαστές του! Εἶναι συγκλονιστικὴ ἡ ρήση τοῦ Ἄρθουρ Σλέσινγκερ (Arthur M. Schlesinger) ὅτι «στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, μέσα σὲ κάθε ἄνθρωπο κρύβεται ἕνας Στάλιν» (Robin, αὐτόθι).
Ὡς τελικὸ καὶ ἀδιαμφισβήτητο συμπέρασμα ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν ἐκτρεφόμενων μπαμπούλων ἂς κρατήσουμε καλὰ χαραγμένο στὴν μνήμη μας τὸν ἑξῆς κανόνα: Ὁ φόβος (σὲ πιὸ ἐπιστημονικὴ ὁρολογία: ὁ δεσποτικὸς τρόμος) εἶναι τὸ σημαντικότερο πολιτικὸ ἐργαλεῖο τῆς κυρίαρχης ἐλὶτ ποὺ ἔχει μορφὴ Ἰανοῦ: Μέσῳ αὐτοῦ, ἡ σαδιστικὴ ἐλὶτ ἀφ’ ἑνὸς χειραγωγεῖ τὴν εὐάλωτη καὶ εὔπλαστη ἀνθρωπομᾶζα, ποὺ εἶναι ἡ κινητήρια μηχανὴ τῆς τυραννίας (Robin, ὅ.π., σελ. 142), ἀφ’ ἑτέρου κερδοσκοπεῖ ἡ ἴδια πουλώντας προστασία στὸν φοβισμένο ὄχλο (ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ Robin, ὅ.π., σελ. 246, ὅτι «οἱ ἐλὶτ ποὺ παράγουν καὶ συντηροῦν τὸν φόβο δὲν συμμετέχουν σὲ κάποια συνωμοτικὴ ἢ μυστικὴ ὁμάδα», εἰδικὰ σὲ μία ἐποχὴ ποὺ κατακλυζόμαστε ἀπὸ μασόνους, εἶναι παντελῶς ἀβάσιμος).
Κι ἐπειδὴ «ἡ ἐξουσία εἶναι σὰν τὴ φωτιά», δηλ. «φουντώνει καθὼς προχωρᾶ», οἱ μαζάνθρωποι, καθὼς ἐκπαιδεύονται στὸν ρόλο τοῦ θύματος καὶ τοῦ θεατῆ ποὺ μένει χωρὶς συμμετοχή, βλέποντας τὶς ἐλὶτ νὰ προελαύνουν «φοβοῦνται πὼς [αὐτὲς] διαθέτουν μεγαλύτερη ἐξουσία ἀπὸ αὐτὴν ποὺ πραγματικὰ διαθέτουν». Ἑπομένως, «ἐὰν αὐτὸς ὁ φόβος πείσει θύματα καὶ θεατὲς νὰ μὴ ἀμφισβητοῦν τὶς ἐλίτ, ἐκεῖνες θὰ μποροῦν νὰ κινηθοῦν γρηγορότερα, νὰ αὐξήσουν τὴν ἐξουσία τους. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ συνθηκολόγηση ἐνισχύει τὴν ἐξουσία, καὶ αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἐξηγήσει γιατί ὁρισμένα θύματα νιώθουν ἐναντίον τῶν ἐφησυχασμένων συντρόφων τους τόση ὀργὴ ὅση νιώθουν κι ἐναντίον τῶν βασανιστῶν τους» (Robin, ὅ.π., σελ. 266, μὲ ἐπίκληση χωρίου ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Σολζενίτσιν «Ἀρχιπέλαγος Γκουλάγκ», μτφ.: Κίρα Σίνου, ἔκδ. Πάπυρος, Ἀθήνα 1974, σελ. 31).
Τέλος, τὸ πρόβλημα ποὺ παράγεται ἀπὸ τὴν διαρκῆ κατατρομοκράτηση τῶν λαῶν μὲ τὴν κατασκευὴ καὶ συντήρηση διαφόρων μπαμπούλων εἶναι νὰ ὑποστοῦν οἱ ἄνθρωποι ἕνα εἶδος μιθριδατισμοῦ: «ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἐξοικειώνονται μὲ τὸν τρόμο, παύουν πιὰ νὰ φοβοῦνται» (τὸ συγκεκριμένο πρόβλημα ἦταν γνωστὸ στοὺς Χόμπς, Μοντεσκιέ, Τοκβὶλ καὶ Ἄρνετ). Τὸ φαινόμενο αὐτὸ ἔχει τὴν ἑξῆς συνέπεια: Ὅποιος «ἐπιχειρεῖ νὰ ἐγκαθιδρύσει τὸν φόβο ὡς θεμέλιο μίας νέας πολιτικῆς», πρέπει νὰ ἐφευρίσκει πάντοτε «ἕνα πιὸ σκοτεινὸ δαίμονα», «νὰ ἀνακαλύπτει καινούργιες καὶ πιὸ τρομακτικὲς μορφὲς φόβου» (Robin, ὅ.π., σελ. 152)».
Ἴσως δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τὸν τελευταῖο καιρὸ ὁ μεγιστάνας τεχνολογικὸς ἐπενδυτής, συνιδρυτὴς τῆς PayPal καὶ τῆς Palantir, ἀλλὰ καὶ σύμβουλος-χρηματοδότης τῶν Ντόναλντ Τρὰμπ καὶ Τζέι Ντὶ Βάνς, ἀσχολεῖται μὲ τὸν «μπαμπούλα τῶν μπαμπούλων», δηλ. τὸν Ἀντίχριστο. Ἐδῶ, ὅμως, ἀπαιτεῖται μεγίστη προσοχὴ ἀπὸ τὴν πλευρά μας: Ἐνῶ οἱ λοιποὶ προπαγανδιζόμενοι «μπαμποῦλες» εἶναι ἐν πολλοῖς ἐκφοβιστικὰ κατασκευάσματα τῆς ἐλίτ, αὐτὸς ὁ μπαμπούλας εἶναι προφητευμένο τόσο στὴν Καινὴ Διαθήκη ὅσο καὶ στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη ὅτι θὰ ἐμφανισθεῖ ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ Σατανᾶ.
Σὲ ἀντίθεση, ὅμως, μὲ τὴν προπαγάνδα τοῦ Τίλ, ὁ ὁποῖος δίνει μυστικὲς διαλέξεις γιὰ τὴν συγκεκριμένη ἀποκαλυπτικὴ φιγούρα ποὺ θὰ κυριαρχήσει στὴν τελικὴ φάση τῶν ἐσχάτων χρόνων, ὁ Ἀντίχριστος δὲν θὰ ἔχει ἀφηρημένη μορφή, δηλ. δὲν θὰ εἶναι ἕνα παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης, ἀλλὰ θὰ ἔχει συγκεκριμένη ὑπόσταση μὲ συσσωρευμένη μέσα της ὅλη τὴν ἐνέργεια τοῦ Σατανᾶ. Ἐπιπλέον, παρὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ Τίλ, ἡ ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν θὰ ἀναχαιτισθεῖ μέσῳ τῆς τεχνολογίας καί, εἰδικότερα, μέσῳ τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, ἀλλὰ θὰ συμβεῖ τὸ ἀκριβῶς ἀνάποδο: ἡ τεχνολογία θὰ χρησιμοποιηθεῖ ὡς ἀπαραίτητο ἐργαλεῖο τοῦ Ἀντιχρίστου γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς Παγκόσμιας Δικτατορίας του, ἡ δὲ Τεχνητὴ Νοημοσύνη ὁμοιάζει μὲ τὸ «τεχνολογικὸ μυαλὸ» τοῦ θηρίου, ποὺ ἤδη ἔχει ἀρχίσει νὰ σαγηνεύει τὸ θεόσδοτο μυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου.
Σημειωτέον ὅτι ἡ ἐμφάνιση τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, στὸ μέτρο ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς πλήθυνσης τῆς γνώσεως, ἀποτελεῖ ἰσχυρότατο σημεῖον τῆς ἐπερχόμενης συντελείας τοῦ κόσμου (ὅτι «ἡ καταπληκτικὴ πλήθυνσις τῆς γνώσεως μὲ τὰς τρομακτικάς ἐπιστημονικάς ἐφευρέσεις καὶ κατακτήσεις» εἶναι ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ σημεῖα βλ. τὸ βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιμανδρίτου Ἀρσενίου Κομπούγια μὲ τίτλο «Σημεῖα τῆς συντελείας τοῦ κόσμου», ἐκδόσεις Ὀρθοδόξου Τύπου, Ἀθῆναι 1984, ὅπου καὶ ἡ σχετικὴ ἀνάλυση τῆς προφητείας Δανιήλ).
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ι. ΒΑΘΙΩΤΗΣ