Τοῦ κ. Θεοχάρη Ἀποστόλου, Δικηγόρου παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ
Ἡ θέαση τῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου μας εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα τῆς κατανόησης τοῦ ὧδε Μεγίστου Γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ὁποία, μετὰ πάσης βεβαιότητας, μᾶς ὁδηγεῖ στὴν Σωτηρία καὶ μᾶς χαρίζει τὴν Αἰώνια Ζωή.
Τὸ ἑπόμενο βῆμα εἶναι ἡ κατανόηση ὅτι ἡ Ἀνάσταση δὲν εἶναι ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, πολὺ δὲ μᾶλλον κοσμικό, ἀλλὰ εἶναι βίωμα γιὰ τὸ καθένα μας, τὸ ὁποῖο βιώνεται μὲ ὅλες τὶς αἰσθήσεις μας, καθόσον βλέπουμε τὸν Ἐσταυρωμένο στοὺς Ναούς, ἀκοῦμε τοὺς θεσπέσιους ὕμνους τῶν Ἀκολουθιῶν, μυρίζουμε τὴν εὐωδία τῶν λουλουδιῶν τοῦ Ἐπιταφίου.
Κυρίως ὅμως τὴ βιώνουμε στὴ ψυχή μας ὄχι μόνο ὡς χαρμολύπη, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἔσωσε.
Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις, παρακολουθῶ τὸν τρόπο ποὺ πολλοὶ ἄνθρωποι βιώνουν τὴν ἡμέρα τῆς Ἀνάστασης, ἀλλὰ καὶ ὅλη τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας.
Δίδω ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα.
Ἐὰν τυχὸν βρεθεῖς σὲ κάποιο κατάστημα ἑστίασης τὶς μέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, πόσο μᾶλλον τὴν περίοδο τῆς Σαρακοστῆς θὰ διαπιστώσεις, ὅτι οἱ περισσότεροι θαμῶνες τοῦ καταστήματος καταναλώνουν μὴ νηστήσιμα προϊόντα.
Καὶ τὸ ἀκόμα χειρότερο ὅλοι ἔχουμε μνῆμες ἀπὸ κάποιο κατάστημα ἑστίασης νὰ ψήνει κρέας τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ τὴν ὥρα περιφορᾶς τοῦ Ἐπιταφίου, ἐνῶ οἱ παρευρισκόμενοι στὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου βιάζονται νὰ τελειώσει ἡ περιφορά Του, ἔτσι ὥστε νὰ σπεύσουν σὲ κάποιο κατάστημα, γιὰ νὰ γευτοῦν νόστιμους μεζέδες, κ.λπ.
Ἀναρωτιέμαι, λοιπόν, γιατί τόσο ἀσέβεια;;
Εἶναι ἄγνοια;, κατὰ τό «…οὐκ οἴδασι τί ποιοῦσι…»;;;.
Κατὰ ἕνα μέρος νομίζω ναί.
Εἶναι ὅμως καὶ κακὸς τρόπος ἀντίδρασης, γιατί γιὰ ἕνα μέρος τῆς κοινωνίας τὰ Ἅγια Πάθη καὶ ἢ Ἀνάσταση εἶναι κάτι οὐτοπικὸ καὶ δυστυχῶς μὴ πιστευτό.
Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ τραγικό, ἤτοι ὅτι μέσα στὴ φενάκη τοῦ καταναλωτισμοῦ καὶ τοῦ ψευδοπροοδευτισμοῦ, στὴν προσπάθειά μας νὰ μὴ γίνουμε «ἀποσυνάγωγοι» τῶν «ἀξιῶν» τῆς σύγχρονης κοινωνίας λησμονήσαμε τὸ Χριστό.
Τὸ ἄνω γεγονὸς ὅμως γεννᾶ τὴν ὑποχρέωση, ὅλων μας, νὰ προσπαθήσουμε νὰ τὸ μεταβάλουμε.
Ἄλλωστε Ἐκκλησία καὶ Σῶμα Κυρίου εἴμαστε ὅλοι.
Χριστὸς Ἀνέστη.