Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
6 Μαΐου 2026, κατὰ τὴν ἀντιφώνησή του στὴν τελετὴ ἀναγόρευσής του σὲ ἐπίτιμο διδάκτορα τῆς Νομικῆς Σχολῆς καὶ τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Θεολογίας καὶ Θρησκειολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΕΚΠΑ, ὁ κ. Εὐάγγελος Βενιζέλος μίλησε γιὰ τὸ «κατέχον», πού, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο [1], εἶναι τὸ ἀνάχωμα γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου: «Καὶ νῦν τὸ κατέχον οἴδατε, εἰς τὸ ἀποκαλυφθῆναι αὐτὸν ἐν τῷ ἑαυτοῦ καιρῷ· τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας, μόνον ὁ κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται». Σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση: «Καὶ γνωρίζετε τώρα ποιὸ εἶναι ἐκεῖνο ποὺ συγκρατεῖ τὸν ἄνομο [= Ἀντίχριστο] νὰ φανερωθεῖ στὸν προκαθορισμένο γι’ αὐτὸν καιρό. Διότι τὸ ἔργο τῆς ἀνομίας ἐνεργεῖται ἤδη μυστικὰ καὶ μόνο ὅταν βγεῖ ἀπὸ τὴν μέση ὁ κατέχων θὰ ὑπάρξει ἡ πλήρης ἐμφάνιση τοῦ ἀνόμου».
Ἀξίζει, ἑπομένως, νὰ ἀποτυπωθεῖ ἐδῶ τὸ κρίσιμο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου Α΄ καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου Β΄, οἱ ὁποῖοι, καίτοι κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, τηροῦν σιγὴν ἰχθύος περὶ τοῦ «κατέχοντος» καὶ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἀντιθέτως, δὲν διστάζουν νὰ θίξουν τέτοια δυσχερῆ ἐσχατολογικὰ ζητήματα ἐκπρόσωποι τῆς νομικῆς ἐπιστήμης, ὅπως εἶναι ὁ καθηγητὴς Συνταγματικοῦ Δικαίου τῆς Νομικῆς Σχολῆς ΑΠΘ κ. Εὐάγγελος Βενιζέλος, διατελέσας πρόεδρος τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ ἀντιπρόεδρος σὲ τρεῖς κυβερνήσεις, καθὼς καὶ ὁ Γερμανοαμερικανὸς δισεκατομμυριοῦχος ἐπιχειρηματίας Πῆτερ Τὶλ (Peter Thiel), ἀπόφοιτος καὶ διδάκτωρ τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ πανεπιστημίου Stanford.
Γιὰ μία ἀκόμη φορά, ὁ κόσμος μοιάζει νὰ ἔχει γυρίσει ἀνάποδα: οἱ μὲν νομικοὶ λαλίστατοι γιὰ τὸν Ἀντίχριστο, οἱ δὲ Πατριάρχες, Ἀρχιεπίσκοποι, Μητροπολίτες καὶ οἱ περισσότεροι λοιποὶ κληρικοὶ ἢ θεολόγοι σὲ ἀφωνία! Ἂν δὲν ἀπατῶμαι, ποτὲ ἄλλοτε μέχρι σήμερα Ἕλληνας πολιτικὸς καὶ νομικός τοῦ βεληνεκοῦς τοῦ κ. Εὐάγγελου Βενιζέλου δὲν εἶχε θίξει σὲ δημόσια ὁμιλία του τὸ φλέγον καὶ ἄκρως ἐριζόμενο ζήτημα τοῦ «κατέχοντος», ποὺ συνδέεται μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου.
Ἂς θυμηθοῦμε, εὐθὺς ἀμέσως, τί εἶπε ὁ κ. Βενιζέλος πρὸς τὸ τέλος τῆς προαναφερθείσας ὁμιλίας του, σχολιάζοντας ἐπικριτικὰ τὶς θέσεις τοῦ θεολογίζοντος νομικοῦ καὶ ἐπιχειρηματία Πῆτερ Τίλ, ποὺ μοιάζει νὰ ἔχει μία ὕποπτη ἐμμονὴ στὸ θέμα τῆς ἐμφάνισης τοῦ Ἀντιχρίστου:
«Τὸ πιὸ ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι βασικοὶ παῖκτες στὸ χῶρο τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης ἀρχίζουν νὰ μιλοῦν εὐθέως μὲ ὅρους πολιτικῆς θεολογίας. Ἡ πιὸ χαρακτηριστικὴ περίπτωση εἶναι ὁ κύριος Πίτερ Τίλ, ποὺ εἶναι συνιδρυτὴς καὶ πρόεδρος τῆς ἑταιρείας Palantir, ποὺ εἶναι μία ἑταιρεία στὸ Πάλο Ἄλτο στὴ Silicon Valley, σχετικὰ καινούργια 23 ἐτῶν, ποὺ κυριαρχεῖ στὴν ἐπεξεργασία μεγάλων δεδομένων καὶ προωθεῖ συστήματα τεχνητῆς νοημοσύνης. Ὁ Τὶλ εἶναι ὁ ἕνας συνιδρυτὴς ποὺ ἐμφανίζεται ὡς πολιτικὸς θεολόγος. Ὑπάρχει καὶ ὁ ἄλλος συνιδρυτὴς ποὺ εἶναι καὶ ὁ διευθύνων σύμβουλος, ὁ Alexander Carp, ὁ ὁποῖος ἐμφανίζεται ὡς κοινωνιολόγος, πολιτειολόγος, εἶναι ἀπόφοιτος τῆς σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης. Αὐτὸς μιλάει γιὰ τὴν Technological Republic. Ὁ Τίλ, ὅμως, μιλάει ὡς θεολόγος καὶ δὲν παρουσιάζει ἕνα πλῆρες θεολογικὸ μανιφέστο, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ κείμενά του καὶ τὴ συμμετοχή του σὲ δημόσιες συζητήσεις προκύπτει ἕνα σχῆμα μὲ πέντε βασικὲς συνιστῶσες. Βαθιὰ δυσπιστία πρὸς τὴν μαζικὴ δημοκρατικὴ πολιτική. Ἔμφαση στὴν ἐξαίρεση τοῦ Κὰρλ Σμὶτ καὶ στὸν κίνδυνο συστημικῆς κατάρρευσης. Ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν Σμὶτ βεβαίως, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν Στρώς, ὁ σαφὴς ἐσχατολογικὸς καὶ ἀποκαλυπτικὸς τόνος, ἰδίως στὶς πιὸ πρόσφατες παρεμβάσεις του. Προτίμηση γιὰ τεχνολογίες ποὺ ἐνισχύουν τὴν ἱκανότητα κρατῶν καὶ μεγάλων ὀργανισμῶν νὰ ἐπιτηροῦν, νὰ συνθέτουν καὶ νὰ ἀποφασίζουν. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκόμη δόγμα, ἀλλὰ εἶναι πολὺ κοντὰ σὲ ἕνα δόγμα πολιτικῆς θεολογίας, τῆς τάξης, τοῦ κινδύνου καὶ τῆς ἀποτροπῆς τοῦ χάους. Προσέξτε, στὴν συζήτηση αὐτὴ ὁ ἴδιος ὁ Τὶλ χρησιμοποιεῖ τὴν καταλυτικὴ ἔννοια στὴν θεωρητικὴ συζήτηση γιὰ τὴν πολιτικὴ θεολογία, ποὺ εἶναι ὁ κατέχων καὶ τὸ κατέχον στὴν Β΄ πρὸς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου. Ποιὸς εἶναι ὁ κατέχων ἢ τὸ κατέχον εἶναι τὸ κομβικὸ ζήτημα ὅλης τῆς συζήτησης γιὰ τὴν πολιτικὴ θεολογία. Θυμίζω, γιὰ νὰ μὴ μακρηγορῶ, ὅτι ὑπάρχουν δύο προσεγγίσεις. Μία θὰ ἔλεγα θύραθεν προσέγγιση. Ὁ κατέχων εἶναι, γιὰ παράδειγμα, ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ποὺ δὲν ἐπιτρέπει νὰ ἔλθει ὁ ἀντίχριστος. Ὑπάρχει καὶ θεολογικὴ προσέγγιση ὅτι ὁ κατέχων εἶναι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Τελικὰ ὁ κατέχων εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος παρεμποδίζει τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου. Τὸ χωρίο τὸ ξέρετε ἀπὸ τὴν Β΄ πρὸς Θεσσαλονικεῖς […]. Ἡ βασικὴ ἰδέα, ἡ ἰδέα τους, εἶναι ὅτι ἡ ἐποχή μας δὲν μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ ἐπαρκῶς χωρὶς μεγάλες συνολικὲς ἀφηγήσεις ἐσχατολογικοῦ χαρακτήρα γιὰ τὴν ἱστορία, τὸν κίνδυνο καὶ τὴν ἀποτροπὴ τῆς καταστροφῆς. Ὁ Τὶλ δὲν προτείνει μία ἁπλὴ τεχνολογικὴ ἰδεολογία. Προτείνει μία ἀνάγνωση τῆς ἱστορίας, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ὕστερη νεωτερικότητα βρίσκεται σὲ ἀδυναμία. Ἡ δημοκρατικὴ πολιτικὴ εἶναι ἀνεπαρκής. Οἱ μεγάλες ἀπειλὲς ἀπαιτοῦν ὑψηλότερη ἱκανότητα διάγνωσης καὶ ἀπόφασης. Καὶ ἡ τεχνολογία εἶναι αὐτὴ ποὺ μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ὡς φορέας τάξης ἀπέναντι στὸ χάος. Ὄχι τὰ κράτη, ὄχι ἡ δημοκρατία. Ὡς ὁ κατέχων, λοιπόν, κατὰ τὴν παύλεια ὁρολογία, ἡ τεχνολογία εἶναι αὐτὴ ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι δὲν μποροῦν νὰ κάνουν οἱ φιλελεύθερες δημοκρατίες. Ἡ Palantir θέλει νὰ ἐμφανίζεται ὡς ἡ πιὸ πρακτικὴ ἔκφραση αὐτῆς τῆς ἀντίληψης. Ἄρα πρόκειται γιὰ ἕνα λεξιλόγιο τοῦ ἐσχάτου κινδύνου, γιὰ ἕνα λεξιλόγιο ποὺ προσφέρει ἀντιτεχνοκρατικὸ σχῆμα ἑρμηνείας καί, βεβαίως, γιὰ ἕνα λεξιλόγιο ποὺ ἐπιτρέπει νὰ παρουσιάσει τὴν τεχνολογικὴ καὶ πολιτικὴ σύγκρουση ὄχι ὡς ἁπλὴ διαμάχη συμφερόντων, ἀλλὰ ὡς μάχη γιὰ τὴν ἱστορικὴ κατεύθυνση τοῦ κόσμου. Μάλιστα, ὁ Πίτερ Τὶλ εἶχε τὸ θάρρος νὰ πάει στὴ Ρώμη πολὺ κοντὰ στὴν Ἁγία Ἕδρα, πολὺ κοντὰ στὴν πόλη τοῦ Βατικανοῦ καὶ νὰ ὀργανώσει μία σειρὰ σεμιναρίων γιὰ νὰ ἀναπτύξει τὶς ἀπόψεις του. Ἡ ἀντίδραση τῆς Ἁγίας Ἕδρας ἦταν ἡμιεπίσημη. Τὸ τάγμα τῶν Ἰησουιτῶν ἀσχολεῖται πάρα πολὺ μὲ τὰ θέματα αὐτά, ἀλλὰ ἦταν ὀξύτατη [ἐνν.: ἡ ἀντίδραση]. Δηλαδὴ ἐξηγεῖ ὅτι αὐτὸς δὲν εἶναι οὔτε καθολικὸς οὔτε ἀποδεκτὸς ἀμέσως ἢ ἐμμέσως.
Μὲ αὐτὴν τὴν εὐκαιρία, ἐπείγει νὰ γνωρίσει ὁ ἀναγνώστης ἐγγύτερα τὴν προσωπικότητα καὶ τὶς πεποιθήσεις τοῦ Πῆτερ Τίλ, ὁ ὁποῖος ἀποφεύγει ἐπιμελῶς νὰ ἐπιλέξει, μεταξὺ τῶν περισσότερων ἑρμηνευτικῶν ἐκδοχῶν περὶ τοῦ «κατέχοντος», ἐκείνη ποὺ κατ’ αὐτὸν εἶναι ἡ πειστικότερη.
H ΣΠΑΖΟΚΕΦΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΧΟΝΤΟΣ
Ποιὸ-ποιὸς ἀκριβῶς εἶναι τὸ ἀνάχωμα, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ πιθανολογοῦμε πόσο κοντὰ ἢ πόσο μακριὰ βρισκόμαστε ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀποτελεῖ, πράγματι, μία διαχρονικὴ σπαζοκεφαλιά. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ Ἱερὸς Αὐγουστῖνος στὸ ἔργο του «Περὶ τῆς Πολιτείας τοῦ Θεοῦ» (De civitate Dei, Κεφ. 20, 19) ὁμολογοῦσε τὴν ἄγνοιά του γιὰ τὸ τί ἤθελε νὰ πεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὴν λέξη αὐτή, ἐνῶ ὑπῆρξαν ἑρμηνευτὲς τῆς ἐπίμαχης ἐπιστολῆς ποὺ ἀμφισβητοῦσαν τὴν γνησιότητα εἴτε ὁλόκληρης τῆς ἐπιστολῆς εἴτε ἀποκλειστικά τοῦ σχετικοῦ περὶ κατέχοντος χωρίου [2].
Ἀνάμεσα στὶς σημαντικότερες ἐκδοχὲς ἀποκρυπτογράφησης τοῦ κωδικοῦ «κατέχον» εἶναι ἐκεῖνες ποὺ τὸ ταυτίζουν μὲ α) τὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία (ὑπὸ τὴν ἔννοια τοῦ ὀργανωμένου κράτους ἢ τοῦ φόβου γιὰ τὴν κρατικὴ ἐξουσία), ἐκδοχὴ ποὺ ἀσπαζόταν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος στὴν Δ΄ Ὁμιλία του [3] (κατὰ τοῦτο, νομίζω ὅτι εἶναι προβληματικὴ ἡ ἔνταξη τῆς ἐκδοχῆς αὐτῆς ἀπὸ τὸν κ. Εὐάγγελο Βενιζέλο στὶς «θύραθεν» ἑρμηνευτικὲς προσεγγίσεις), β) τὴν Ἐκκλησία, γ) τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ δ) τὴν πίστη στὸν Χριστό. Σύμφωνα μὲ τὴν τελευταία, εὔλογη ἐκδοχή, ὁ Ἀντίχριστος θὰ ἐμφανιστεῖ, ὅταν ἡ συμπαγὴς πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων θὰ βρίσκεται σὲ μεγίστη ἀποστασία καὶ θὰ ἔχει ὑποβιβάσει τὸν Χριστὸ ἀπὸ Θεάνθρωπο σὲ μύστη, προφήτη, παγκόσμιο ἐκπαιδευτὴ κ.λπ. [4]
Σύμφωνα μάλιστα μὲ τοὺς Ρώσους παραδοσιοκράτες διανοητὲς (ὅπως εἶναι ὁ Ἀλεξάντερ Ντούγκιν), τὸ κατέχον εἶναι ἡ χριστιανικὴ Ρώμη, καὶ δὴ ὁ ἑκάστοτε αὐτοκράτορας. Πρόκειται γιὰ τὴν «Γ΄ Ρώμη», τελευταῖος ἀντιπρόσωπος τῆς ὁποίας θεωρεῖται ὁ Τσάρος Νικόλαος Ρομανώφ. Μὲ τὴν βασιλοκτονία τοῦ τελευταίου ὑποστηρίζεται ὅτι ξεκίνησε ἡ μεγάλη σφαγὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἡ ὁποία περιλαμβάνει πανδημίες, παγκοσμίους πολέμους, ἐκφυλισμὸ καὶ ἀλλοτρίωση.
ΠΗΤΕΡ ΤΙΛ
Κατὰ περίεργο τρόπο, ἡ ἑρμηνεία τοῦ κατέχοντος ἀπασχολεῖ ἐντόνως τὸν Πῆτερ Τίλ. Στὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ καταγραφοῦν κάποια βασικὰ σημεῖα τοῦ βιογραφικοῦ αὐτῆς τῆς σκοτεινῆς καὶ ἰδιαιτέρως ἀμφιλεγόμενης προσωπικότητας (πολλὰ στοιχεῖα ἔχουν ἀντληθεῖ ἀπὸ ἕνα διαφωτιστικὸ ἄρθρο τῆς ἐρευνήτριας-δημοσιογράφου Laura Bullard [5]):
Τὸ 2016 ὁ Τὶλ συνέβαλε καθοριστικὰ στὴν ἐκλογὴ τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, ἐνῶ κατὰ τὴν ἐπανεκλογὴ του ὑπῆρξε σύμβουλος καὶ χορηγός τοῦ Τζέι Ντὶ Βάνς. Εἶναι συνιδρυτὴς τῆς Palantir, δηλ. τῆς ἑταιρείας ποὺ ἔχει ἀναπτύξει λογισμικὸ ἐπιτήρησης καὶ κατασκοπείας, μὲ τὸ ὁποῖο ἐφοδιάζονται διάφορες κυβερνήσεις. Παλαιότερα, ὁ Τὶλ ἦταν συνιδρυτὴς τῆς PayPal καὶ ὁ πρῶτος μεγαλοεπενδυτὴς τοῦ φέισμπουκ.
Τὸν Ἰούλιο τοῦ 2019, ὁ Τίλ, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ 2007 ἔχει συμμετάσχει σὲ ὅλες τὶς συνεδριάσεις τῆς λέσχης Μπίλντερμπεργκ, ἔδωσε μία κεντρικὴ διάλεξη στὸ ἐναρκτήριο συνέδριο τῶν ΗΠΑ γιὰ τὸ κίνημα τοῦ Ἐθνικοῦ Συντηρητισμοῦ. Τὸ ἴδιος ἔτος εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ τὸν Ἰσραλοαμερικανὸ φιλόσοφο Γιορὰμ Χαζόνι (Υoram Reuben Hazony) τὸ Ἐθνικὸ Συντηρητικὸ Κόμμα, τὸ ὁποῖο ἀντιτίθεται στὶς «οἰκουμενικὲς ἰδεολογίες» καὶ θέλει νὰ δεῖ νὰ δημιουργεῖται ἕνας κόσμος ἀνεξάρτητων ἐθνῶν, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ καθένα θὰ ὑπηρετεῖ τὰ δικά του ἐθνικὰ συμφέροντα καὶ θὰ τηρεῖ τὶς δικές του ἐθνικὲς παραδόσεις.
Καθὼς τὸ κίνημα τοῦ Ἐθνικοῦ Συντηρητισμοῦ ἰσχυροποιήθηκε, τὰ μέλη του προσπάθησαν μέχρι τὸ 2024 νὰ στείλουν στὸν Λευκὸ Οἶκο ἕνα δικό τους ἄνθρωπο. Ἕνωσαν τὶς ἀρχικές τους ἐλπίδες στὸ πρόσωπο τοῦ Ρόναλντ Ντιὸν ντὲ Σάντις (Ronald Dion DeSantis), ἀλλὰ ὅταν ἡ καμπάνια του ναυάγησε, ὅλα τὰ βλέμματα ἐστράφησαν στὸν γερουσιαστὴ τοῦ Ὀχάιο Τζ. Ντ. Βάνς.
Εἶναι πλέον κοινὸ μυστικὸ ὅτι ὁ Βὰνς ἀποτελεῖ δημιούργημα τοῦ Πῆτερ Τίλ, δεδομένου ὅτι ὁ δισεκατομμυριοῦχος ἐπιχειρηματίας βοήθησε στὴν οἰκοδόμηση τῆς ραγδαίας πολιτικῆς του ἀνόδου. Ἀφοῦ ὁ Βὰνς ἀσπάσθηκε τὸν Καθολικισμὸ τὸ 2019, δημοσίευσε ἕνα δοκίμιο στὸ καθολικὸ περιοδικὸ “The Lamp”, ἀποδίδοντας τὴν μεταστροφή του, σὲ μεγάλο βαθμό, στὴν ἐπιρροὴ δύο ἀνδρῶν: τοῦ Πίτερ Τὶλ (κατὰ δήλωσή του «ἦταν πιθανῶς ὁ πιὸ ἔξυπνος ἄνθρωπος ποὺ εἶχα γνωρίσει ποτὲ») καὶ τοῦ Ρενὲ Ζιρὰρ (Rene Girard), τὸ κυριότερο πνευματικὸ πρότυπο τοῦ Πῆτερ Τίλ.
Ὁ Ζιρὰρ εἶναι γνωστὸς γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς μιμητικῆς θεωρίας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ ἀνθρώπινη ἐπιθυμία στηρίζεται κατ’ ἐξοχὴν στὴν μίμηση (κάποιοι ἀποκαλοῦν τὸν Ζιρὰρ «νονὸ τοῦ κουμπιοῦ like») ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ἐκδηλώσεις ἀντιπαλότητας, βίας, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνάπτυξη τοῦ περίφημου «μηχανισμοῦ τοῦ ἀποδιοπομπαίου τράγου» [6]. Σημειωτέον ὅτι οἱ ἀφηγήσεις περὶ ἀποδιοπομπαίων τράγων ἀποτελοῦν τοὺς ἱδρυτικοὺς μύθους κάθε ἀρχαϊκῆς κουλτούρας, ἀλλὰ ἡ σταύρωση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτέλεσε ὁρόσημο γιὰ τὴν συνειδητοποίηση τοῦ ἀνάποδου τρόπου λειτουργίας τοῦ κόσμου μας: οἱ μὲν ἀποδιοπομπαῖοι τράγοι εἶναι παντελῶς ἀθῶοι, οἱ δὲ ὄχλοι ἀπολύτως διεφθαρμένοι.
Τὰ ἄλλα δύο πνευματικὰ πρότυπα τοῦ Τὶλ εἶναι ἡ ρωσικῆς καταγωγῆς Ἀμερικανίδα φιλόσοφος Ἄυν Ρὰντ (Ayn Rand) καὶ ὁ Γερμανὸς νομικὸς Κὰρλ Σμὶτ (Carl Schmitt). Ἡ μὲν Ρὰντ ὑπερασπιζόταν τὴ λογικὴ ὡς μέσο ἀπόκτησης γνώσης καὶ ἀπέρριπτε τὴν πίστη καὶ τὴν θρησκεία, ὁ δὲ Σμὶτ εἶχε συνταχθεῖ στὸ πλευρὸ τοῦ Χίτλερ ὡς θεωρητικός τοῦ Γ΄ Ράιχ, γιατί πίστευε ὅτι θὰ ἀναχαίτιζε τὸν Ἀντίχριστο καὶ τὴν δημιουργία ἑνὸς παγκόσμιου κράτους, ἐνῶ ἀπεδείχθη ὅτι αὐτὴ ἡ ἐκτίμηση ἦταν σφόδρα πεπλανημένη, ἀφοῦ ἴσχυε τὸ ἀκριβῶς ἀνάποδο!
Ἡ ἀπροθυμία τοῦ Πῆτερ Τὶλ νὰ κατονομάσει τὸ κατέχον καὶ τὸν κατέχοντα ὀφείλεται σὲ αὐτὴν τὴν παταγώδη ἀποτυχία τοῦ Κὰρλ Σμίτ, ἐξ οὗ καὶ ἡ ἀποφθεγματικὴ ρήση ὅτι «ἂν ταυτίζεσαι πάρα πολὺ μὲ ἕνα πρᾶγμα, αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἐξελιχθεῖ πολὺ στραβά». Ἄρα «ὑπάρχει πάντα ὁ κίνδυνος ὁ κατέχων νὰ γίνει ὁ Ἀντίχριστος!». Ἡ θέση αὐτὴ εἶναι καταγεγραμμένη σὲ μία ἐργασία ποὺ εἶχε δημοσιεύσει τὸ 1996 ὁ Αὐστριακὸς θεολόγος καὶ πολιτικὸς ἐπιστήμων Βὸλφγκνγκ Παλάβερ [7].
Τὸ 2023 ὁ Τὶλ ξεκίνησε νὰ κάνει περιοδεῖες σὲ διάφορες πόλεις ἐντὸς καὶ ἐκτὸς ΗΠΑ δίνοντας διαλέξεις γιὰ τὸν Ἀντίχριστο καὶ τὴν Ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Ἡ πρώτη του διάλεξη γιὰ τὰ θέματα αὐτὰ πραγματοποιήθηκε τὸ καλοκαίρι τοῦ 2023 στὸ Παρίσι, σὲ ἕνα συνέδριο ποὺ ἦταν ἀφιερωμένο στὸν Ρενὲ Ζιράρ.
Ὁ Τὶλ παρουσίασε τότε τὶς σκέψεις του γιὰ τὸν Ἀρμαγεδώνα. Ἐπικεντρώθηκε στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ σύγχρονος κόσμος αἰσθάνεται φόβο γιὰ τὴν τεχνολογία, ἐνῶ σκιαγράφησε τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματά του ποὺ εἶναι, μεταξὺ ἄλλων, ἡ ἐχθρότητα πρὸς τὴν καινοτομία, ἡ κατακόρυφη πτώση τῶν ποσοστῶν γονιμότητας, ἀλλὰ καὶ ἡ ὑπερβολικὴ γιόγκα! Ἔκανε δὲ λόγο γιὰ ἕνα πολιτισμὸ βυθισμένο στὴν «ἀτελείωτη Ἡμέρα τῆς Μαρμότας τοῦ παγκόσμιου ἱστοῦ».
Διαπιστώνοντας ὅτι ὁ κόσμος ἀπειλεῖται ἀπὸ τὸν πυρηνικὸ πόλεμο, τὴν περιβαλλοντικὴ καταστροφὴ καὶ τὴν ἀνεξέλεγκτη Τεχνητὴ Νοημοσύνη, ἐπεσήμανε ὅτι ὁ σύγχρονος πολιτισμὸς ἔχει γίνει εὐάλωτος σὲ κάτι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνο: τὸν Ἀντίχριστο.
Ὁ Τὶλ τόνισε ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν χριστιανικὴ παράδοση, ὁ Ἀντίχριστος προβάλλεται ὡς μία κεντρικὴ φιγούρα ποὺ θὰ προσπαθήσει νὰ καθυποτάξει τὴν ἀνθρωπότητα. Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, τὸ φλέγον ἐρώτημα ἀφορᾶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο θὰ προσπαθήσει νὰ ἀνέλθει στὴν ἐξουσία, ἐγκαθιδρύοντας μία παγκόσμια δικτατορία ἤ, ὀρθότερα, ἕνα παγκόσμιο κράτος ποὺ θὰ στηρίζεται στὴν πιὸ φρικτὴ μορφὴ ὁλοκληρωτισμοῦ.
Ἡ ἀπάντηση ποὺ συνηθίζει νὰ δίδει ὁ Τὶλ (τὴν ἐπανέλαβε καὶ στὶς διαλέξεις του στὸ Σὰν Φρανσίσκο τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2025) εἶναι ὅτι, κατὰ τὴν ἐκτίμησή του, ὁ Ἀντίχριστος θὰ ἐπενδύσει πάνω στὸν φόβο τῶν ἀνθρώπων γιὰ τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν τεχνολογία, ἐνῶ, παράλληλα, θὰ χρησιμοποιήσει ὡς σύνθημά του τὴν ἐπίτευξη «εἰρήνης καὶ ἀσφάλειας» (peace and security). Τὸ σύνθημα αὐτό, βεβαίως, ἀποτελεῖ μία διαχρονικὴ «προπαγανδιστικὴ καραμέλα» στὰ χείλη ὅλων τῶν ἡγετῶν-μαριονεττῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν προβεβλημένων πολιτικῶν ποὺ κυβερνοῦν τὴν ἀνθρωπότητα (βλ. καὶ τὴν Α΄ Πρὸς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, Κεφ. 5, στίχ. 3: «ὅταν γὰρ λέγωσιν εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος, ὥσπερ ἡ ὠδὶν τῇ ἐν γαστρί ἐχούσῃ, καὶ οὐ μὴ ἐκφύγωσιν»).
Ἀναζητώντας τὶς μορφὲς ἐκεῖνες ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποτελοῦν προτυπώσεις τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀναφέρθηκε στὸν φιλόσοφο Νὶκ Μπόστρομ, ὁ ὁποῖος τὸ 2019, ἕνα περίπου μήνα πρὶν ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τοῦ κορωνοϊοῦ, δημοσίευσε στὸ “Global Policy” μία μελέτη μὲ τὸν τίτλο «Ἡ ὑπόθεση τοῦ εὐάλωτου κόσμου» (The vulnerable world hypothesis).
Κατὰ τὸν Μπόστρομ, ὁ κίνδυνος καταστροφῆς τῆς ἀνθρωπότητας γίνεται ὁλοένα πιὸ ὁρατὸς ἐξαιτίας τῆς συνεχοῦς ἀνάπτυξης τῆς τεχνολογίας, καί, μάλιστα, εἶναι σχεδὸν ἀναπόφευκτος, ἐκτὸς ἐὰν ἐφαρμοστοῦν «ἐξαιρετικὰ ἀσυνήθιστοι καὶ ἱστορικὰ πρωτοφανεῖς τρόποι προληπτικῆς ἐπιτήρησης ἢ/καὶ παγκόσμιας διακυβέρνησης». Στοὺς ὑπαρξιακοὺς κινδύνους ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν ἀνεξέλεγκτη ἀνάπτυξη τῆς τεχνολογίας κατατάσσει τὴν χρήση πυρηνικῶν ἢ βιολογικῶν ὅπλων, τὰ τρομοκρατικὰ κτυπήματα, ἀλλὰ καὶ συμβάντα ὀφειλόμενα στὴν κλιματικὴ ἀλλαγὴ ἢ σὲ ἄλλες ὑπαρξιακὲς ἀπειλές, λόγῳ π.χ. τοῦ κλιμακούμενου παγκόσμιου ἐξοπλιστικοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν δημιουργία συστημάτων Τεχνητῆς Νοημοσύνης.
Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἀβεβαιότητας γιὰ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητας, οἱ λύσεις ποὺ προτείνει ὁ Μπόστρομ ὡς ἀποτελεσματικὲς εἶναι στὴν βάση τους τεχνοφασιστικές, καθὼς στηρίζονται ἀποκλειστικὰ στὴν ἐπιτήρηση καὶ τὸν ἔλεγχο τῶν πολιτῶν μὲ τεχνικὰ μέσα. Κάνει λόγο γιὰ τὴν χρήση ἑνὸς Πανοπτικοῦ Ὑψηλῆς Τεχνολογίας (High-tech Panopticon), ποὺ θὰ μπορεῖ νὰ ἀποτρέψει, μὲ ἐξαιρετικὰ ὑψηλὴ ἀξιοπιστία, ὁποιοδήποτε ἄτομο ἢ μικρὴ ὁμάδα ἀπὸ τὴν διεξαγωγὴ ὁποιασδήποτε ἐνέργειας ποὺ ξεκινᾶ τὴν προετοιμασία κάποιας πράξης μαζικῆς καταστροφῆς.
Ὁ Τίλ, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, προσπαθεῖ νὰ πείσει τὸ ἀκροατήριό του ὅτι ἡ σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴν δημιουργία ἑνὸς παγκόσμιου ὁλοκληρωτικοῦ κράτους δὲν βρίσκεται στὸν περιορισμὸ τῆς τεχνολογικῆς ἀνάπτυξης, ἀλλὰ στὸ ἀκριβῶς ἀντίθετό της: στὴν ἀξιοποίησή της! Ἡ θέση του, ὅμως, αὐτὴ ὑπὲρ τῆς ἀνεμπόδιστης τεχνολογικῆς προόδου ὤθησε τὸν Ρὸς Ντάουθατ (Ross Douthat), Ἀμερικανὸ συγγραφέα καὶ ἀρθρογράφο τῶν New York Times, ὁ ὁποῖος πρὸ ἑνὸς ἔτους εἶχε πάρει συνέντευξη ἀπὸ τὸν Πῆτερ Τὶλ (δημοσιεύθηκε στὶς 26 Ἰουνίου 2025 [8]), νὰ τοῦ ἐπισημάνει ὅτι τελικῶς δὲν ἀποκλείεται ὁ Ἀντίχριστος νὰ χρησιμοποιήσει τὰ ἐργαλεῖα ποὺ κατασκευάζει ἡ ἴδια του ἡ ἑταιρεία, δηλ. ἡ Palantir. Ἔτσι, παρατήρησε ὁ Ντάουθατ, φαίνεται πὼς δημιουργεῖται τὸ ἑξῆς ὀξύμωρο σχῆμα: ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀνησυχεῖ δημόσια γιὰ τὸν Ἀντίχριστο ἐπιταχύνει ἀκουσίως τὴν ἄφιξή του! Ὁ Τίλ, ὅμως, ἀρνήθηκε ὅτι παίζει τέτοιον ρόλο, χωρίς, ὡστόσο, νὰ αἰτιολογήσει τὴν ἄρνησή του.
Τὸ 2012 σὲ ἕνα ἄρθρο του δημοσιευμένο στὸ National Review [9] μὲ τίτλο «Τὸ τέλος τοῦ μέλλοντος» (The End of the Future), ὁ Τὶλ εἶχε διατυπώσει τὴν ἑξῆς θέση: «Ὁ σύγχρονος δυτικὸς πολιτισμὸς στηρίζεται στὰ δίδυμα θεμέλια τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας. Τὰ χρειαζόμαστε ἀμφότερα, γιὰ νὰ μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὸ βαθὺ οἰκονομικὸ καὶ χρηματοπιστωτικό μας λάκκο, παρόλο ποὺ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς δὲν μποροῦμε νὰ διαχωρίσουμε τὴν ἐπιστήμη ἀπὸ τὴ δεισιδαιμονία ἢ τὴν τεχνολογία ἀπὸ τὴν μαγεία. Στὶς καρδιὲς καὶ τὰ μυαλά μας, γνωρίζουμε ὅτι ἡ αἰσιοδοξία ποὺ διατηροῦμε μέσα στὴν ἀπόγνωσή μας δὲν θὰ μᾶς σώσει».
Πάντως, θὰ πρέπει νὰ προσέξουμε ὅτι, στὶς ἀναλύσεις του γιὰ τὸ «κατέχον», ὁ Τὶλ περιγράφει ἁπλῶς τὴν λογικὴ ποὺ ὑποκρύπτεται στὸν ὅρο αὐτόν. Ἐπὶ παραδείγματι, «κατέχον» μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ τεχνολογία, ἡ ὁποία προσφέρεται γιὰ τὴν ἀναχαίτιση τῶν ὑπαρξιακῶν ἀπειλῶν: Μέσῳ π.χ. τοῦ λογισμικοῦ παρακολούθησης τῶν πληθυσμῶν δίδεται ἡ δυνατότητα στὸ κράτος νὰ ἀποτρέψει μεγάλης ἐμβέλειας τρομοκρατικὰ κτυπήματα!
Εἶναι ἐντυπωσιακὸ ὅτι ὁ Πῆτερ Τίλ, ὁ ὁποῖος ἔχει δηλώσει «ὑπερήφανος ποὺ εἶναι ὁμοφυλόφιλος» (καὶ παντρεμένος μὲ ἀρσενικὸ μεγαλοστέλεχος τῆς Blackrock) στὶς, συνήθως κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, διαλέξεις του, ὅπου δὲν ἐπιτρέπεται χρήση καταγραφικοῦ, καλεῖ τὸν κόσμο νὰ θωρακισθεῖ ἐνόψει τῆς ἔλευσης τοῦ Ἀντιχρίστου, πηγαίνοντας κάθε Κυριακὴ στὴν ἐκκλησία (υἱοθετώντας ἔτσι τὴν συμβουλὴ ποὺ ἔδινε καὶ ὁ Ζιράρ)!
Στὸν ἀνάποδο κόσμο, ὅμως, κάθε ἐπίδοξος σωτήρας μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας καμουφλαρισμένος δήμιός μας. Γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι περίεργο τὸ γεγονὸς ὅτι πολλοὶ Γερμανοὶ ἀναλυτές, οἱ ὁποῖοι ἔχουν θέσει τὶς ἀπόψεις τοῦ Πῆτερ Τὶλ στὸ μικροσκόπιό τους, ἐξετάζουν τὸ ἐνδεχόμενο –ἄλλοτε ἀπολύτως σοβαρὰ καὶ ἄλλοτε μεταξὺ σοβαροῦ καὶ ἀστείου– ὁ Ἀντίχριστος νὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Τίλ!
Σημειώσεις:
[1] Πρὸς Θεσ. Β΄, 2, 6-8. [2] Βλ. Ἰω. Παλαιτσάκη, Τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας», Ἀθήνα 1999, σελ. 42 ἑπ. [3] 23ος τόμος, ἐκδ. ΕΠΕ. [4] Βλ. Παλαιτσάκη, ὅ.π., σελ. 62 καὶ 82· Ροδίτου, Ἐσχατολογικὰ Θέματα, ἔκδ. Μήνυμα, Ἀθήνα 1989, σελ. 176/177. [5] The Real Stakes, and Real Story, of Peter Thiel’s Antichrist Obsession, www.wired.com, 30.9.2025. [6] Girard, Ἡ βία καὶ τὸ ἱερό. Τὸ ἐξιλαστήριο θῦμα, μτφ.: Κ. Παπαγιώργης, ἔκδ. Πλέθρον, Ἀθήνα 2017, σελ. 237. [7] Wolfgang Palaver, Carl Schmitt on Nomos and Space Telos 1996, σελ. 105 ἑπ. [8] nytimes.com [9] nationalreview.com