Τοῦ κ. Ἰωάννου Β. Κωστάκη
2ον
Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ δικαιώνει ἀπόλυτα στὸ πρόσωπό του τὰ λόγια τοῦ σοφοῦ Σολομώντα ποὺ ἀναφέρθηκαν στὴν ἀρχή, ἦταν ἡ σωτήρια καὶ καταλυτικὴ παρέμβασή του, στὴν κρίσιμη ἐκείνη περίοδο τῆς ἐμφύλιας σύρραξης, τὸ 1944. Τότε ποὺ τὰ μίση, οἱ ἐχθρότητες ἀντιθέτων πολιτικὰ παρατάξεων ἀπειλοῦσαν νὰ αἱματοκυλήσουν τὸ πολύπαθο Ἀγρίνιο. Σ’ ἐκείνη τὴν κρίσιμη ὥρα ποὺ οἱ κατακτητὲς ἔφευγαν ἀπ’ τὴν πόλη ἀναμενόταν ἡ μεγάλη ἐμφύλια σφαγή. Ὁ Παπαποστόλης δὲν ἔμεινε ἄπραγος στέλνοντας ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς εὐχὲς καὶ κάνοντας «κομποσχοίνι» στὸ προσωπικό του «ταμιεῖον», ἢ ἔστω διαβάζοντας κάποια «παράκληση» στὸ ναό του. Ἀλλὰ σφίγγοντας πάνω τὸ «ζωστικό» του καὶ κρατώντας στὸ χέρι τὸ σύμβολο τῆς θυσίας, τὸν Τίμιο Σταυρό, μπαίνει ἀνάμεσα στὶς «ἑτοιμοπόλεμες» ἀντίθετες παρατάξεις . Μὲ λόγο πατρικό, ἤρεμο καὶ σταθερὸ ἀγγίζει τὶς ταραγμένες καρδιές τους. Τοὺς μιλάει γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀδελφοσύνης. Τὰ ὁπλισμένα χέρια ἀπονευρώνονται, τὰ σιδηρικὰ τοῦ θανάτου πέφτουν κάτω. Οἱ καρδιὲς γαληνεύουν. Ὁ ἀλληλοσπαραγμὸς ἀποτρέπεται. Τὰ πάθη καταστέλλονται, τὸ μῖσος φυγαδεύεται, καὶ οἱ πρώην ἀντίπαλοι ὁμονοοῦντες εἰσέρχονται εἰρηνικὰ στὴν ἀγωνιῶσα πόλη.
Στὴ σύντομη αὐτὴ μνημόσυνη ἀναφορὰ καταθέτω ἕνα μικρὸ δεῖγμα τοῦ γενικοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς ἀγάπης ποὺ λαὸς καὶ ἄρχοντες, ἄσημοι καὶ ἐπίσημοι ἔτρεφαν στὸ πρόσωπο τοῦ σεμνοῦ λευίτη. Ἡ συνταξιοδότηση ἀπ’ τὴν ἐνεργὸ Ἐκκλησιαστικὴ προσφορά του γνωστοποιήθηκε στὸ κοινὸ τῆς πόλεως, μὲ πρωτοσέλιδο δημοσίευμα στὴν τοπικὴ ἐφημερίδα «Δυτικὴ Στερεά», τοῦ Γρηγόρη Σταυρόπουλου. Στὴ σχετικὴ εἴδηση ἀναφερόταν ὅτι τὸ ποσὸ τῆς συντάξεως τοῦ παππούλη ἦταν στὶς 864 δραχμὲς’ ἀπ’ τὸν τότε ἀρχισυντάκτη τῆς ἐφημερίδος, καὶ μετέπειτα ἐκδότη- διευθυντὴ τῆς ἐφημερίδας ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, Κ. Αἰμίλιο Κουτσονίκα. Ὅπως δὲ εἶπε ὁ τότε διευθυντὴς τοῦ Δήμου Ἀγρινίου, ὁ ἀείμνηστος Δημήτριος Γιαταγάνας τόση, ὅση ἦταν καὶ ἡ σύνταξη ἑνὸς ἁπλοῦ ὁδοκαθαριστῆ.
Ὅταν ὁ ἐκ τῶν εὐεργετῶν τῆς πόλεως ἀείμνηστος Τάσος Παπαστράτος πληροφορήθηκε τὸ γεγονός, ἀμέσως ἔδωσε παραγγελία στὸν ἐκπρόσωπό του, τὸν ἀείμνηστο Καββαδία, νὰ ἐπιχορηγεῖ τὸν Παπαποστόλη μὲ τὸ ποσὸ τῶν 1500 δραχμῶν μηνιαίως. Κι’ ὁ εὐλαβὴς καὶ ἀφιλοκερδὴς κληρικός, ποὺ θεώρησε τὴν εὐγενικὴ χειρονομία ὡς δυνατότητα ἀπρόσκοπτης συνέχειας τῆς φιλανθρωπικῆς του δραστηριότητας, ἔσπευσε στὸ γραφεῖο τῆς ἐφημερίδος νὰ εὐχαριστήσει καὶ νὰ δώσει κάποιο δῶρο στὸ συντάκτη τῆς εἴδησης. Κι ἐπειδὴ ἐκεῖνος ἐπιμόνως ἀρνήθηκε τὴν προσφορά, τὴν ἑπόμενη μέρα ἔστειλε τὸν συνεφημέριό του τὸν εὐλαβέστατο π. Ἐλευθέριο Κατερινόπουλο καὶ παρέδωσε στὴν ἐφημερίδα ἕνα φάκελο μὲ μικροποσό, γιὰ «νὰ πιοῦν τὰ παιδιὰ ἕνα καφέ», ὡς ἔκφραση εὐγνωμοσύνης γιὰ τὰ καλά τους λόγια.
Ἐπίλογος
Θὰ πήγαινε μακριὰ ὁ λόγος ἂν θὰ ἤθελε κάποιος ποὺ γνώρισε καὶ κάπως ἔζησε τὸν Παπαποστόλη νὰ καταπιαστεῖ στὰ σοβαρὰ καὶ νὰ ἀναφερθεῖ στὴν πλούσια καὶ εὐεργετικὴ παρουσία –προσφορά του στὴν εὐρύτερη κοινωνία τοῦ Ἀγρινίου. Ὁ παππούλης μας ζεῖ καὶ κινεῖται στὴν μνήμη ὅσων τὸν γνώρισαν καὶ μεταβιβάζεται ἀπ’ αὐτοὺς ὡς «ἱερὰ παρακαταθήκη» τοῦ Ἀγρινίου, στὶς γενιὲς ποὺ ἔρχονται. Ἡ μνήμη ἀναφέρεται στὴ ζωή. Διατηρεῖ τὸ παρελθὸν γεμᾶτο ἀπὸ τὴν παρουσία του, ἐξ ὁλοκλήρου ὡς παρόν. Γιατί κάθε νεκρός, ξέχωρα ὁ Παπαποστόλης, εἶναι ἕνα ἰδιαίτερο ὂν καὶ ἀναντικατάστατο, ποὺ ζεῖ αἰωνίως στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ.
Ὁ σωματικὸς θάνατος τοῦ ἀλησμόνητου Παπαποστόλη, κάπου ἐκεῖ στὰ 1960, εἶναι ὁ χρόνος τοῦ θερισμοῦ μιᾶς ζωῆς «πλήρους ἡμερῶν», ὥριμης γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Κατὰ τὴν ὡραία ἔκφραση τῶν ἀρχαίων «μαρτυρολογίων» εἶναι «ἡ γενέθλιος ἡμέρα» του στὸν οὐρανό. Ἔτσι ὁ δικός μας «ἅγιος» πέρασε ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή.
Οἱ μεγάλοι πνευματικοὶ δάσκαλοι συχνὰ πλαγιάζουν μέσα στὸ φέρετρό τους, σὰν σ’ ἕνα γαμήλιο κρεβάτι, καὶ ἐκδηλώνουν μία ἀδελφικὴ οἰκειότητα, μία στενὴ σχέση μὲ τὸ θάνατο, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι παρὰ ἕνα πέρασμα καὶ τὸ ὁριστικὸ σημεῖο ἀναχωρήσεως.
Ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ συναντοῦσε τοῦ ἀπηύθυνε τὸν Πασχάλιο χαιρετισμὸ «Χαρά μου, Χριστὸς Ἀνέστη». Ὁ θάνατος εἶναι ἀνύπαρκτος καὶ ἡ ζωή βασιλεύει. Γι’ αὐτὸ ὁ Παπαποστόλης δὲν ζεῖ ἁπλῶς στὴ μνήμη ὅσων τὸν γνώρισαν, ἀλλὰ καὶ σήμερα συμπορεύεται ἀνάμεσά μας ὡς ὁδηγὸς πορείας βεβαίας καὶ ἀσφαλοῦς. Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη του.