Τοῦ κ. Δημητρίου Σεργίου, Δικηγόρος Α.Π. – ΣτΕ
2ον
Συμπέρασμα, ἀγαπητοὶ φίλοι: Στὸν σημερινὸ δυτικὸ κόσμο, ὅπως αὐτὸς σήμερα ἐξελίσσεται μὲ σαφέστατη προοπτικὴ τὴν παγκοσμιοποίηση ὑπὸ τὰ κριτήρια τοῦ «Παγκόσμιου Οἰκονομικοῦ Φόρουμ», ὀδυνῶμαι ποὺ θὰ τὸ πῶ, ἀλλὰ τρέμω ὅτι οἱ χριστιανικὲς ὑποθῆκες ποὺ συνιστοῦν τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τοῦ δυτικοῦ (ἀλλὰ καὶ τοῦ παγκόσμιου…) αὐθεντικοῦ ἀνθρωπισμοῦ, τείνουν σιγὰ-σιγὰ νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ τὴν φιλαυτία καὶ τὸν ἐγωϊσμὸ ἀνελέητων διανοητῶν τοῦ τύπου τῶν ἱδρυτῶν καὶ τῶν συνειδητῶν μελῶν ὁμάδων ὡς εἶναι καὶ ἡ «ἕνωση ἀγνωστικιστῶν καὶ σκεπτικιστῶν ἀθέων», ποὺ ἐρευνοῦμε ἀπόψε στὴν παροῦσα συνάντηση. Ὀφείλω, ὅμως, νὰ ὑποδείξω ἐν συνεχείᾳ στὸ δεύτερο καὶ τελευταῖο μέρος τῆς ἀποψινῆς εἰσηγήσεώς μου ἐνώπιόν σας, καὶ συγκεκριμένες κορυφαῖες διατάξεις τῆς συνταγματικῆς καὶ τῆς κοινῆς νομοθεσίας τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους, ὅτι δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἀποδεκτὲς στὴ χώρα μας συμπεριφορές, ὅπως αὐτὴ ποὺ περιγράφουμε σήμερα ἀπὸ ἀναγνωρισμένο κατὰ τὰ λοιπὰ σωματεῖο, ὅπως τὸ παρουσιαζόμενο ἀπόψε ἐνώπιόν σας…
Ἂς δοῦμε κατ’ ἀρχὴν τὶς βασικότερες συνταγματικές μας διατάξεις. Ὅμως, πρὶν σᾶς τὶς παρουσιάσω, ἐπιτρέψατέ μου νὰ κάνω μία προλογικὴ ἀναφορὰ : Αὐτὴ σχετίζεται μὲ τὸ γνωστότατο Προοίμιο τοῦ Συντάγματός μας, ποὺ καταγράφει τὸν κορυφαῖο Ὅρκο τῶν ἀθάνατων Ἡρώων, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν πρὶν ἀπὸ 200 χρόνια τὸ Νέο Ἑλληνικὸ Κράτος: «Εἰς τὸ Ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Σχετικῶς, οἱ ἐξ ὑμῶν Νομικοὶ γνωρίζετε καλῶς ὅτι ὁ λαμπρὸς αὐτὸς Ὅρκος τῶν Ἡρώων μας ποὺ ἐτέθη στὴν κορυφὴ τοῦ Συντάγματος τῆς Νέας Ἑλλάδος καὶ δὲν ἐθίγη σὲ ΟΛΕΣ ἀνεξαιρέτως τὶς ἔκτοτε ἀναθεωρήσεις του, τόσο τὶς συνταγματικῶς προβλεπόμενες, ὅσο καὶ τὶς πάμπολλες «ἐπαναστατικὲς» στὸ διάβα τῶν διακοσίων ἐτῶν τῆς ζωῆς τοῦ Νέου Κράτους μας ἢ καὶ ἁπλῶς «κινηματικές», ἔχει παραταῦτα ἀναστατώσει κατὰ καιροὺς πολλοὺς «σκεπτικιστὲς» καὶ «ἀγνωστικιστὲς» διανοουμένους μας, ποὺ δὲν ἔχουν παύσει ἀπὸ μακροῦ νὰ ζητοῦν ἐπιμόνως νά….ἀφαιρεθῆ ἀπὸ τὴν προμετωπίδα τοῦ Συντάγματος, μὲ ἕνα καὶ μόνο πρόσχημα: Ὅτι δὲν ἔχει χαρακτήρα συνταγματικῆς ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ, δὲν εἶναι δηλαδὴ «ἄρθρο», ἑπομένως οὔτε εἰσάγει καὶ ἐπὶ μέρους «παραγράφους», ἄρα κατ’ αὐτοὺς δὲν χρειάζεται νὰ ὑπάρχη ΚΑΘΟΛΟΥ στὸ συνταγματικὸ κείμενο!…
Στὴν ἀνωτέρω ἐπιχειρηματολογία τῶν «σκεπτικιστῶν» Νομικῶν, νομίζω ὅτι πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἀπάντηση ἔχει δώσει πολὺ γνωστὸς δικηγόρος καὶ πολιτικός, ὁ ὁποῖος, μάλιστα, ὑπῆρξε ὑπουργικὸ στέλεχος σὲ κυβέρνηση ποὺ δὲν ἦταν κἄν «συντηρητική»! Ἐννοῶ τὸν Γεώργιο Κατρούγκαλο, ὁ ὁποῖος ἦταν ὑπουργὸς Ἐργασίας καὶ ἀργότερα Ἐξωτερικῶν τοῦ Σύριζα, καὶ εἶχε τεθῆ ἐπικεφαλῆς τῶν εἰσηγητῶν γιὰ τὴν συνταγματικὴ ἀναθεώρηση ποὺ προωθοῦσε τὸ κόμμα του. Σὲ εἰδική, λοιπόν, δημόσια συζήτηση ποὺ εἶχε διεξαχθεῖ στὸ ἀμφιθέατρο τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου ἐπὶ τῆς ἀναθεωρήσεως ἢ ὄχι τῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματός μας γιὰ τὶς σχέσεις Πολιτείας-Ἐκκλησίας, ὅπου εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ εἶμαι παρὼν μεταξὺ μεγάλου πλήθους ἐλεύθερων ἀκροατῶν τῆς συζητήσεως, ὅταν ἐτέθη στὴ συζήτηση ἐκείνη ἀπὸ διάφορους …καλοθελητὲς «σκεπτικιστὲς» καὶ ζήτημα ἀφαιρέσεως τῆς προμετωπίδος τοῦ Συντάγματος, δηλαδὴ τοῦ ὡς ἄνω Ὅρκου, ζήτησε ὁ κ. Κατρούγκαλος τὸν λόγο, καὶ πρὸς εὐχάριστη ἔκπληξη τῆς μεγάλης πλειονότητος τῶν ἀκροατῶν τῆς συζητήσεως (ἐφάνη αὐτὸ ἀπὸ τὰ χειροκροτήματα ποὺ ἀκολούθησαν…) εἶπε, τὸ ἀποδίδω ἀπὸ μνήμης ὡς παρών, ἀλλὰ εἶμαι ἀκριβής, τὸ ἑξῆς ἐπιχείρημα : «Ὄχι, κύριοι, δὲν θὰ εἰσηγηθοῦμε ἀφαίρεση τῆς προμετωπίδος μὲ τὸν Ὅρκο τῶν ἱδρυτῶν τοῦ Νέου Ἑλληνικοῦ Κράτους, γιὰ ἕνα καὶ μόνο λόγο: Διότι θὰ ἦταν προσβολὴ τῆς Ἱστορίας τῆς Ἵδρυσης τοῦ Νέου Κράτους μας. Καὶ μόνο γιὰ τὸν ἱστορικὸ αὐτὸν λόγο, ἡ προμετωπίδα αὐτὴ θὰ ἦταν ἀνιστόρητο καὶ ἀνήθικο νὰ ἀφαιρεθῆ»!! Ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ τοῦ ἀπόμαχου πλέον, σήμερα, πολιτικοῦ καὶ δικηγόρου Γ. Κατρούγκαλου, νομίζω ὅτι συνιστᾶ τὴν μετριοπαθέστερη πολιτικὴ καὶ φιλοσοφικὴ θεώρηση ποὺ ἔχω ἀκούσει ἀπὸ ἀριστεροὺς πολιτευομένους γιὰ τὸν Ὅρκο-Προοίμιο τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος τῆς χώρας μας, καὶ μάλιστα ἀπὸ στόμα γνωστότατου ἀριστεροῦ πολιτικοῦ, πού, ἐπαναλαμβάνω, οὐδόλως εἶναι, ἐξ ὅσων τουλάχιστον γνωρίζω, συνδεδεμένος μὲ τὴν Ἐκκλησία μας κατὰ τρόπον γενικώτερα στηρικτικὸν τοῦ κολοσσιαίου ἔργου της, ἐν μέσῳ «τῶν υἱῶν τοῦ αἰῶνος τούτου τοῦ ἀπατεῶνος», ὅπως θὰ ἔλεγαν οἱ Ἅγιοί μας.
Ἐπιπλέον, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὑπάρχει καὶ ἕνας ἀκόμη θεμελιακός, αὐτόχρημα ἐπιστημονικὸς ἀπὸ νομικὴ ἄποψη λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο ἡ προμετωπίδα (ἄλλως τὸ Προοίμιο) τοῦ Συντάγματός μας ποὺ περιλαμβάνει τὸν Ὅρκο τῶν ἀπελευθερωτῶν τῆς Πατρίδος ἀπὸ τοὺς σχετικὰ μακροχρόνιους καὶ βάρβαρους εἰσβολεῖς στὸ ἔδαφός της, καθιστᾶ κατὰ τὴν γνώμη μου ἀναπόσπαστο τὸ Προοίμιο αὐτὸ ἀπὸ τὴ θέση του στὴν κεφαλὴ τοῦ Συντάγματός μας…. Ὁ λόγος αὐτὸς εἶναι, καὶ μὴ παραξενευτεῖτε παρακαλῶ ἀκούοντάς τον, ὅτι ὅπως ἀκριβῶς ἔχει θεσπισθεῖ τόσο συνταγματικῶς ὅσο καὶ ἀπὸ πλευρᾶς κοινῆς νομοθεσίας γιὰ τὶς οἰκογένειες μίας κρατικῆς ὁλομελείας πολιτῶν μέχρι καὶ γιὰ μεμονωμένους πολίτες αὐτῆς ποὺ ζοῦν πάντως μόνοι, τὸ ἄσυλο τῆς κατοικίας, τὸ ὁποῖο δὲν δύνανται νὰ παραβιάζουν κλέφτες καὶ ἅρπαγες, ληστὲς καὶ δολοφόνοι, περιφερόμενοι ζήτουλες ἄρτου καὶ χρήματος, ἔτσι καὶ τὰ κράτη οἰκονόμησε ὁ ἅγιος Θεὸς στὸ διάβα τῆς γήϊνης μεταπτωτικῆς ἱστορίας νὰ ἀποκτοῦν ταυτοτικὴ ὁμογένεια καὶ παιδεία καὶ νὰ αὐτοδιοικοῦνται, ζώντας εἰρηνικὰ καὶ φρουρώντας τὴν γήϊνη προσωπική τους, ἀλλὰ καὶ τὴν κοινωνικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἐθνικὴ στέγη τους ἀπὸ αὐθαίρετους ληστὲς καὶ ἅρπαγες…. «Ὡς ὁ Θεὸς διέσπειρεν υἱοὺς Ἀδάμ, ἔθετο ὅρια ἐθνῶν», σημειώνει τὸ κείμενο τοῦ βιβλικοῦ Δευτερονομίου ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἐντάξει στὰ θεόπνευστα κείμενα ποὺ ἀναγνωρίζει (βλ. Δευτερ/μιο, κεφ. 32, στίχ. 8). Τὸ συμπέρασμα, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, θεωρῶ ὡς νομικὸς ἀπολύτως δεδομένο ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιστημονικῆς καὶ ἔχει ὡς ἑξῆς: Ταυτοτικὸ χαρακτήρα ἔχουν καὶ τὰ ἔθνη, ἐννοῶ ἕνα-ἕκαστο ἐξ αὐτῶν, ἀπὸ ἄποψη κοινῆς μέν, ἀλλὰ ὄχι μόνο ἱστορικῆς (ὅπως ὑπέδειξε ὡς ἄνω ὁ Γεώργ. Κατρούγκαλος) πορείας, ἀλλὰ καὶ πνευματικῆς καὶ πολιτισμικῆς. Στὴν κατηγορία ὅμως τῆς πνευματικῆς καὶ πολιτισμικῆς ταυτότητος τῶν λαῶν, ὅλων τῶν λαῶν τῆς Γῆς, καὶ καθ’ ὅλους τοὺς αἰῶνες τῆς ἐπὶ τῆς Γῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, τὸν κυριαρχικὸ διασχηματικὸ καὶ ἐκπαιδευτικὸ ρόλο διεθνῶς ἔπαιξαν οἱ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ὄχι ἡ ΑΘΡΗΣΚΙΑ ἢ ἡ ΑΘΕΪΑ. Ἡ ἀθρησκία καὶ ἡ ἀθεΐα παίζουν ρόλο μόνο στὴν ἀπολύτως προσωπική, ἕως ἀπολύτως ἐγωϊστικὴ ἀντιμετώπιση τῆς μεμονωμένης ἢ κοινωνικῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.
Ἔτσι, ἡ σφράγιση τοῦ Συντάγματός μας μὲ ὅρκο θρησκευτικοῦ (χριστιανικοῦ) χαρακτῆρος καὶ ἡ μὴ κατάργηση τῆς σφραγῖδος αὐτῆς ἐπὶ 200 χρόνια παρὰ τὶς ἀλλεπάλληλες καὶ ποικιλόχρωμες κυβερνητικὲς καὶ πολιτικοστρατιωτικὲς ἀναστατώσεις τοῦ μεσοδιαστήματος, μαρτυρεῖ ἐπιμόνως καὶ ἀξιοπρεπῶς ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι χώρα κυριαρχικῶς χριστιανική, καὶ τοῦτο ΟΥΔΟΛΩΣ ἀντιμάχεται τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ὅπως παραπονοῦνται «σκεπτικιστές», «ἀγνωστικιστές», καὶ «ἄθεοι»… Καὶ ἔρχομαι τώρα στὶς κατὰ τὴν γνώμη μου κορυφαῖες σχετικῶς συνταγματικές μας διατάξεις, διαβάζοντας σὲ ἐσᾶς ἐκεῖνα εἰδικῶς τὰ χωρία ποὺ ἀφοροῦν πρωτευόντως τὴν ἀποψινὴ εἰσήγηση:
ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΦΕΚ Α΄ 102/2-6-2008)
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ – Τμῆμα Β΄ (Σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας)
Ἄρθρ. 3 : 1. Ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ (Ἀτομικὰ καὶ Κοινωνικὰ Δικαιώματα)
Ἄρθρ, 13:1. Ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης εἶναι ἀπαραβίαστη. Ἡ ἀπόλαυση τῶν ἀτομικῶν καὶ πολιτικῶν δικαιωμάτων δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις καθενός. 2. Κάθε γνωστὴ θρησκεία (σημ. δική μου: «Ἄγνωστες» εἶναι οἱ θρησκεῖες ποὺ ἔχουν ἀπόμακρες καὶ μυστικὲς τελετές, μὲ ἀνθρωποθυσίες, ζωοθυσίες, μαστιγώσεις καὶ ποικίλες ἄλλες βιαιότητες, δηλαδὴ θρησκεῖες ποὺ δὲν καλύπτονται ἀπὸ τὶς προβλέψεις τοῦ Συντάγματός μας περὶ θρησκευτικῆς ἐλευθερίας. Συνεχίζω:) κάθε γνωστὴ θρησκεία εἶναι ἐλεύθερη, καὶ τὰ σχετικὰ μὲ τὴν λατρεία της τελοῦνται ἀνεμπόδιστα ὑπὸ τὴν προστασία τῶν νόμων. Ἡ ἄσκηση τῆς λατρείας δὲν ἐπιτρέπεται νὰ προσβάλει τὴν δημόσια τάξη ἢ τὰ χρηστὰ ἤθη. Ὁ προσηλυτισμὸς ἀπαγορεύεται. 3. Οἱ λειτουργοὶ ὅλων τῶν γνωστῶν θρησκειῶν ὑπόκεινται στὴν ἴδια ἐποπτεία τῆς Πολιτείας καὶ στὶς ἴδιες ὑποχρεώσεις ἀπέναντί της, ὅπως καὶ οἱ λειτουργοὶ τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας. 4. Κανένας δὲν μπορεῖ, ἐξαιτίας τῶν θρησκευτικῶν του πεποιθήσεων, νὰ ἀπαλλαγεῖ τῶν ὑποχρεώσεών του πρὸς τὸ Κράτος ἢ νὰ ἀρνηθεῖ νὰ συμμορφωθεῖ πρὸς τοὺς νόμους. 5. Κανένας ὅρκος δὲν ἐπιβάλλεται, χωρὶς νόμο ποὺ ὁρίζει καὶ τὸν τύπο του.
Ἄρθρο 14: 1. Καθένας μπορεῖ νὰ ἐκφράζει καὶ νὰ διαδίδει προφορικά, γραπτά, καὶ διὰ τοῦ Τύπου τοὺς στοχασμούς του, τηρώντας τοὺς νόμους τοῦ Κράτους. 2. Ὁ Τύπος εἶναι ἐλεύθερος. Ἡ λογοκρισία καὶ κάθε ἄλλο προληπτικὸ μέτρο ἀπαγορεύονται. 3. Ἡ κατάσχεση ἐφημερίδων καὶ ἄλλων ἐντύπων, εἴτε πρὶν ἀπὸ τὴν κυκλοφορία εἴτε ὕστερα ἀπὸ αὐτὴν ἀπαγορεύεται. Κατ’ ἐξαίρεση, ἐπιτρέπεται ἡ κατάσχεση μὲ παραγγελία τοῦ εἰσαγγελέα μετὰ τὴν κυκλοφορία: α) γιὰ προσβολὴ τῆς Χριστιανικῆς καὶ κάθε ἄλλης γνωστῆς θρησκείας, β) γιὰ προσβολὴ τοῦ προσώπου τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, γ) γιὰ δημοσίευμα ποὺ ἀποκαλύπτει πληροφορίες γιὰ τὴν σύνθεση, τὸν ἐξοπλισμὸ καὶ τὴ διάταξη τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων ἢ τὴν ὀχύρωση τῆς χώρας, ἢ ποὺ ἔχει σκοπὸ τὴ βίαιη ἀνατροπὴ τοῦ πολιτεύματος, ἢ στρέφεται κατὰ τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος τοῦ κράτους, δ) γιὰ ἄσεμνα δημοσιεύματα ποὺ προσβάλλουν ὁλοφάνερα τὴ δημόσια αἰδῶ στὶς περιπτώσεις ποὺ ὁρίζει ὁ νόμος… (Ἀνοίγω καὶ πάλι μία δική μου παρένθεση : Ψάξτε παρακαλῶ νὰ ἐξετάσετε ἐὰν ἐφαρμόζεται ἡ παράγραφος αὐτὴ σὲ συχνότατες καὶ εὐρεῖες πρακτικὲς προσβολές της… Κλείνω καὶ πάλι τὴν παρένθεση).
Ἄρθρο 15: 1. Οἱ προστατευτικὲς γιὰ τὸν Τύπο διατάξεις τοῦ προηγούμενου ἄρθρου δὲν ἐφαρμόζονται στὸν κινηματογράφο, τὴν φωνογραφία, τὴν ραδιοφωνία, τὴν τηλεόραση, καὶ κάθε ἄλλο παρεμφερὲς μέσο μετάδοσης λόγου ἢ παράστασης. (Καὶ μία τρίτη ἐδῶ δική μου παρένθεση : Ψάξτε παρακαλῶ καὶ πάλι, νὰ ἐξετάσετε πόσο συναφῶς ἀντισυνταγματικὴ συμπεριφορὰ ἀκολουθοῦν οἱ κυκλοφοροῦντες στὶς τηλεοράσεις, στὰ ραδιόφωνα, στοὺς κινηματογράφους καὶ στὶς διαδικτυακὲς στῆλες ὅ,τι τοὺς κατέβη στὸ κεφάλι, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν καταρράκωση κάθε προσπάθειας τῆς ἐθνικῆς μας Παιδείας νὰ ὁπλίσει τὰ παιδιὰ μὲ φωτεινὰ κριτήρια ζωῆς, συμπεριφορᾶς, καὶ δημιουργίας…) Συνεχίζω τὴν ἀνάγνωση:
Ἄρθρο 16 : 2. Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ συνείδησής τους καὶ τὴν διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες».
* Ὁμιλία τὴν ὁποίαν ἐξεφώνησεν ὁ κ. Δημήτριος Σέργιος, Δικηγόρος Α.Π. – ΣτΕ, εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Π.Ο.Ε. τὴν Δευτέραν 11 Μαΐου 2026.