8ον
25. Καλοὶ λογισμοὶ
Ὁ ἅγιος Παΐσιος πολὺ συχνὰ μιλοῦσε στοὺς ἐπισκέπτες του στὸ ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι τῆς Παναγούδας γιὰ τοὺς καλοὺς λογισμούς, μὲ τοὺς ὁποίους ἐπιτυγχάνεται ἡ ἡσυχία καὶ ἡ ἠρεμία μέσα μας. Ὅταν δὲν ὑπάρχουν καλοὶ λογισμοὶ «καὶ στὴν ἔρημο νὰ βρισκόμαστε δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ ἡσυχάσουμε, διότι κι ἐκεῖ ὁ πειρασμὸς θὰ μαζεύει τὴ νύκτα ὅλα τὰ τσακάλια καὶ θὰ οὐρλιάζουν. Τὴν ἡμέρα θὰ μαζεύει ὅλα τὰ τζιτζίκια πάνω στὸ δέντρο τῆς αὐλῆς. Ἄv τὴν ἡμέρα διώχνει τὰ τζιτζίκια μὲ τὸ καλάμι καὶ τὴ νύκτα πετροβολάει τὰ τσακάλια, τότε τὸν παραπλανᾶ ὁ πειρασμός. Γι’ αὐτὸ ὅλο μὲ καλοὺς λογισμοὺς ν’ ἀντιμετωπίζετε μιὰ κατάσταση».
26. Πνευματικὴ ἀποταμίευσις
Ἡ ἐπιτυχὴς ἀντιμετώπιση τῶν διαφόρων δυσκολιῶν τῆς ζωῆς προϋποθέτει σταθερὴ πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὴν μέλλουσα ζωή, λέει ὁ Ἅγιος Παΐσιος, «Τότε αὐτὴ ἡ ζωὴ εἶναι μάταιη καὶ πρέπει ἐπιτέλους ὁ ἄνθρωπος νὰ ἑτοιμάσει τὸ διαβατήριο γιὰ τὴν ἄλλη. Ἂν τὸν ἀδικήσει ὁ ἄλλος νὰ χαίρεται, διότι ἔτσι ἀποταμιεύει κάτι στὴν οὐράνια ζωή. Ὅσο ἀδικεῖται κανεὶς σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀπὸ ἀνθρώπους, τόσο ἀποταμιεύει στὴν ἄλλη ζωή. Λίγοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὑπομένουν μία δυστυχία. Οἱ περισσότεροι ὑποφέρουν, διότι δὲν ἔχουν συλλάβει τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς. Ὅταν συλλάβει κανεὶς τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, ὅλα τὰ πράγματα πᾶνε κανονικά. Ὄσο μπορεῖτε ν’ ἀντιμετωπίζετε μὲ χαρὰ καὶ δοξολογία τὶς δοκιμασίες, νὰ κατανοεῖτε τὸ βαθύτερο νόημά τους, γιὰ νὰ βρίσκετε τὴν εἰρήνη σὲ τοῦτο τὸν κόσμο».
27. Ὀρθὴ ἀντιμετώπισις τῆς ἐλευθερίας
Στὴν ἐποχή μας, ποὺ σχεδὸν ὅλοι μιλοῦν γιὰ δικαιώματα, οἱ περὶ ἐλευθερίας θεωρίες πολλὲς φορὲς προσεγγίζουν τὸν παραλογισμό. Λησμονοῦν οἱ κήρυκες τῆς ἐλευθερίας νὰ μιλήσουν γιὰ τὶς προϋποθέσεις τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας καὶ γιὰ τὶς ὑποχρεώσεις τῶν ἐλευθέρων ἀνθρώπων. Ὁ ἅγιος Παΐσιος δεχόταν συχνὰ ἐρωτήσεις σχετικὲς μὲ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ σύγχρονους νέους καὶ ἀπαντοῦσε μὲ ἁπλὰ παραδείγματα, τὰ ὁποῖα κανένας δὲν μποροῦσε νὰ ἀμφισβητήσει. Ἔλεγε: «Δὲν εἶναι ἐλευθερία ὅταν ποῦμε στοὺς ἀνθρώπους ὅτι ὅλα ἐπιτρέπονται. Αὐτὴ εἶναι σκλαβιά. Γιὰ νὰ προκόψει κανεὶς πρέπει νὰ δυσκολευτεῖ. Ἂς πάρουμε ἕνα παράδειγμα. Ἔχουμε ἕνα δεντράκι. Τὸ περιποιούμαστε, τοῦ βάζουμε πάσσαλο καὶ τὸ δένουμε μὲ σχοινί. Δὲν τὸ δένουμε φυσικὰ μὲ σύρμα, γιατὶ θὰ τοῦ κάνουμε κακό. Μὲ τοὺς τρόπους αὐτοὺς δὲν περιορίζουμε τὸ δέντρο; Καὶ ὅμως δὲν γίνεται ἀλλιῶς. Γιὰ κοιτάξτε καὶ τὸ παιδάκι. Τοῦ περιορίζουμε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ἀρχή. Μόλις συλλαμβάνεται εἶναι περιορισμένο τὸ κακόμοιρο στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του, μένει ἐκεῖ ἐννιὰ μῆνες. Ὕστερα γεννιέται, τὸ φασκιώνουν μὲ τὰ πανιά, τὸ δένουν, μόλις ἀρχίζει νὰ μεγαλώνει τοῦ βάζουν κάγκελλα κ.λπ. Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀπαραίτητα, γιὰ νὰ μεγαλώσει. Φαίνονται ὅτι τοῦ στεροῦν τὴν ἐλευθερία, ἀλλὰ δίχως αὐτὰ τὰ προστατευτικὰ μέτρα τὸ παιδὶ θὰ πέθαινε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή». Καὶ συμπλήρωνε ὁ ἅγιος: «Ἡ ἐλευθερία εἶναι καλή, ὅταν οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ τὴν ἀξιοποιήσουν. Ἀλλιῶς εἶναι καταστροφή».
28. Ἀποτελεσματικὴ ποιμαντικὴ
Δύο χρήσιμες συμβουλὲς τοῦ Ἁγίου Παϊσίου γιὰ τοὺς κληρικούς, ποὺ ἀνησυχοῦν γιὰ τὸ ποίμνιό τους, τὸ ὁποῖο πολλὲς φορὲς τὸ ἀντιμετωπίζουν μὲ σκληρότητα καὶ κριτική, ἐνῶ οἱ ἴδιοι στὴν προσωπική τους ζωὴ εἶναι χαλαροὶ καὶ δέσμιοι τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος. Ἔγραφε σὲ νεοχειροτόνητο κληρικό: «Ὅσο μπορεῖς νὰ πλησιάζεις τὸν σκορπισμένο κόσμο ἁπλά, ταπεινὰ καὶ μὲ πραγματικὴ ἀγάτη. Νὰ κάνεις ὅτι δὲν βλέπεις (τὰ περισσότερα) καὶ μόνο στὰ σοβαρὰ νὰ κάνεις παρατηρήσεις, γιατί ὁ κόσμὸς εἶναι κουρασμένος καὶ ταραγμένος καὶ δὲν εἶναι εἰς θέση νὰ δέχεται συνέχεια παρατηρήσεις, ὅσο καλὲς καὶ νὰ εἶναι. Ἐκτὸς τούτου ὁ σημερινὸς κόσμος ἔχει πολὺ ἐγωισμό, ὑπερηφάνεια καὶ ἁμαρτία μέχρι τὸ μεδούλι καὶ γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἔχει καὶ ἐξουσία ὁ ἐχθρός. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ ἐχθροῦ, γι’ αὐτὸ δὲν δέχονται τὸν θεῖο λόγο. Προσπάθησε ὅσο μπορεῖς νὰ γίνεσαι ἕνας καλὸς ἱερέας, κάνοντας ἐργασία στὸν ἑαυτό σου καὶ θὰ δεῖς ὅτι θὰ σὲ μιμηθοῦν οἱ ἐνορίτες σου καὶ θὰ γίνονται καλοὶ ἄνθρωποι χωρὶς νὰ κοπιάζεις μὲ αὐτούς».
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης