Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Μέρος Α΄: Ὁ νεογνωστικισμὸς τοῦ Κώδικος Ντὰ Βίντσι
Ἂν ὑπάρχει σήμερα κάποιος μηχανισμὸς ποὺ τροφοδοτεῖ αὐτὸ ποὺ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὀνόμασαν Μεγάλη Ἀποστασία, δηλαδὴ μία μαζικὴ ἀπομάκρυνση τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ πίστη στοὺς ἔσχατους καιρούς, εἶναι ἡ Βιομηχανία τοῦ Θεάματος, ὅπως διαμορφώθηκε κυρίως στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Ἐμβληματικὴ θέση σὲ αὐτὴν τὴν βιομηχανία παίζει τὸ Χόλυγουντ, δηλαδὴ τὸ σύνολο τῶν ταινιῶν ποὺ προωθοῦν σὰν παγκόσμιες ὑπερπαραγωγὲς οἱ μεγάλες κινηματογραφικὲς ἑταιρεῖες ποὺ ἔχουν σὰν ἕδρα τὸ Χόλυγουντ στὸ Λὸς Ἄντζελες. Τὸ Χόλυγουντ εἰδικὰ ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1960 καὶ μετὰ ἔχει γίνει κήρυκας ἀντιχριστιανικῆς προπαγάνδας, παράγοντας συστηματικὰ νεοεποχίτικες ταινίες ἢ νεογνωστικὲς ἢ ἀκόμη καὶ σατανιστικές, διαμορφώνοντας ἔτσι τὸ πλαίσιο, γιὰ νὰ ἀποδεχθοῦν εἰδικὰ οἱ νέοι ἄνθρωποι τὴν διαμορφούμενη πανθρησκεία. Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο, ἀλλὰ καὶ σὲ ἑπόμενα θὰ ἐξετάσουμε τὶς πιὸ σημαντικὲς ταινίες ποὺ ἐπιχείρησαν νὰ ἐπιβάλουν μία νέου τύπου θρησκευτικότητα.
Θὰ ἀναφερθῶ πρῶτα στὸ βιβλίο ποὺ πούλησε πάνω ἀπὸ 85 ἑκατομμύρια παγκοσμίως ἀπὸ τὸ 2003 ποὺ κυκλοφόρησε καὶ ποὺ σὰν ταινία τὸ εἶδαν ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια. Πρόκειται γιὰ τὸν Κώδικα Ντὰ Βίντσι τοῦ συγγραφέα Ντὰν Μπράουν, ποὺ ἔγινε ταινία τὸ 2006. Ὁ Ντὰν Μπράουν εἶναι μετριότατος συγγραφέας, ἀλλὰ ἐπιβιώνει δημιουργώντας μία ἀτμόσφαιρα συνωμοσίας ποὺ βασίζεται σὲ πλῆθος ἀπὸ ἱστορικὰ ἢ μᾶλλον ἱστορικοφανῆ στοιχεῖα. Δὲν θὰ γινόταν ποτὲ διάσημος, ἂν εἰδικὰ στὸν Κώδικα Ντὰ Βίντσι δὲν τὸν προωθοῦσαν σκανδαλωδῶς τὰ πιὸ ὀνομαστὰ μίντια τῶν Νεοταξιτῶν Ἐλὶτ, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν παγκόσμια κυβέρνηση καὶ τὴν πανθρησκεία. Ἡ Τζανὲτ Μέισλιν στοὺς New York Times ἔγραψε ἄρθρο-ὕμνο γιὰ τὸν Κώδικα: «…μία λέξη συνοψίζει μὲ ἀκρίβεια τὸ εἶδος τοῦ ἀκραίου ἐνθουσιασμοῦ, μὲ τὸν ὁποῖο μπορεῖ νὰ προταθεῖ αὐτὸ τὸ θρίλερ γεμᾶτο γρίφους, ἀποκρυπτογράφηση καὶ ἔξυπνη δράση. Αὐτὴ ἡ λέξη εἶναι δέος». Τὸ CNN τοῦ ἀφιέρωσε συστηματικὴ κάλυψη μὲ εἰδήσεις, συζητήσεις καὶ τακτικὲς ἀναφορὲς στὰ specials τοῦ καναλιοῦ καθιστώντας τὸν Κώδικα πολιτιστικὸ φαινόμενο.
Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὥς τὸ τέλος τοῦ βιβλίου, γίνεται φανερὴ ἡ προσπάθεια τοῦ δημιουργοῦ του, νὰ μεταδώσει τὸ μήνυμα πὼς πρέπει νὰ ξαναφέρουμε στὴ ζωή, τὴ λατρεία τοῦ αἰωνίου θηλυκοῦ, τῆς Μεγάλης Θεᾶς. Ἡ Μαρία Μαγδαληνὴ εἶναι γιὰ τὸν Ντὰν Μπράουν, ἡ μεγάλη προδομένη τῆς ἱστορίας, αὐτὴ ποὺ λοιδορήθηκε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία σὰν πόρνη, ἐνῶ ἦταν ἡ ἀγαπημένη μαθήτρια τοῦ Χριστοῦ, ἡ σύζυγός του καὶ ταυτόχρονα ἡ μητέρα τῶν παιδιῶν του. Ἡ Μαγδαληνὴ εἶναι τὸ σύμβολο ποὺ μᾶς προτείνει ὁ Μπράουν, γιὰ νὰ ἀναβιώσει ἡ λατρεία τῆς Μεγάλης Θεᾶς. Στὸν Κώδικα ὑπάρχει μία κοπέλα ποὺ ὑποτίθεται πὼς κατάγεται κατευθεῖαν ἀπὸ τὴ γραμμὴ αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Πρόκειται γιὰ τὴν Σοφὶ Νεβό, ποὺ φέρει τὸ ὄνομα τῆς Σοφίας ποὺ ἦταν τιμώμενο σὲ ὅλες τὶς γνωστικὲς ὁμάδες. Προσέξτε καὶ ὅτι τὸ ὄνομα Σοφὶ εἶναι ἀναγραμματισμὸς τοῦ Ὄφις. Στὸ πλευρὸ τῆς Σοφί, ποὺ συμβολίζει τὴν Μεγάλη Θεά, βρίσκεται ὁ Ρόμπερτ Λάνγκτον, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἀρχέτυπο τοῦ ἡλιακοῦ ἥρωα.
Σύμφωνα μὲ ὅσα ἀνακαλύπτουν ἡ Σοφὶ καὶ ὁ Λάνγκτον, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ κατέφυγε στὴ Γαλλία καὶ αὐτὴν συμβολίζει τὸ Γκράαλ (Ἅγιο Δισκοπότηρο) τῶν μεσαιωνικῶν ἱπποτικῶν διηγήσεων. Μαζί της πῆρε καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ ἀπέκτησε ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ, τὰ μεγάλωσε στὴ Γαλλία καὶ ἀποτέλεσαν τοὺς προγόνους τῆς δυναστείας τῶν Μεροβιγγείων Βασιλέων. Οἱ ἀπόγονοι τῆς «Ἁγίας Οἰκογένειας» συνδέθηκαν ἐπίσης μὲ τοὺς Καθαροὺς (Γνωστικὴ αἵρεση τῆς Γαλλίας), τοὺς Ναΐτες Ἱππότες καὶ τὴν μυστικὴ ὀργάνωση Κοινὸ τῆς Σιών, μὲ τὴν γενεαλογία τους νὰ συνεχίζεται ἀδιάσπαστη μέχρι σήμερα.
Ὅλη αὐτὴν τὴν φανταστικὴ ἱστορία τὴν ξεσήκωσε ὁ Ντὰν Μπράουν ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἅγιο Αἷμα, Ἅγιο Δισκοπότηρο», ποὺ εἶχε κυκλοφορήσει στὴ Βρετανία ἀπὸ τὸ 1982. Οἱ τρεῖς συγγραφεῖς τοῦ ἔργου δὲν κάνουν αὐστηρὰ ἐπιστημονικὴ ἱστορικὴ ἔρευνα παρὰ συνδέουν στοιχεῖα, ἄλλοτε ἱστορικὰ καὶ ἄλλοτε ἱστορικοφανῆ μὲ ὑποθέσεις καὶ ἑρμηνεῖες μερικὲς φορὲς τραβηγμένες ἕως ἐντελῶς αὐθαίρετες. Γιὰ παράδειγμα ἡ σύνδεση τῆς Μεροβιγγιανῆς Δυναστείας μὲ τὴν γραμμὴ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ ἔγινε μὲ τὸν γάμο τῆς Giselle de Razes μὲ τὸν βασιλιὰ Dagobert II, ἕνα γάμο ποὺ ἡ ἐπίσημη ἱστορία ὑποστηρίζει ὅτι δὲν ἔγινε ποτέ. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ ἀμηχανία ποὺ ἔνοιωσε ὁ γνωστότερος τῶν τριῶν συγγραφέων, ὁ Michael Baigent, ὅταν ἐρωτήθηκε ἀπὸ τὸν Τόνι Ρόμπινσον τοῦ Channel 4: Ἔχουμε κάποια ἀπόδειξη ὅτι ὑπῆρξε κάποιο παιδὶ ἀπὸ τὴν σχέση τοῦ Ἰησοῦ μὲ τὴν Μαγδαληνή; Καὶ ὁ Baigent ἀπάντησε: «Δὲν ὑπάρχει καμία. Ἁπλὰ εἶναι μία ὑπόθεση ἀπὸ τὴν πλευρά μας. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι εἶναι μία πιθανὴ ὑπόθεση ὅτι τὸ Ἅγιο Δισκοπότηρο εἶναι ἡ γραμμὴ αἵματος τοῦ Δαβίδ, καὶ ἂν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἡ Μαρία Μαγδαληνὴ εἶχαν παντρευτεῖ καὶ αὐτὴ ἦταν ἔγκυος μὲ ἕνα παιδί, τότε ναὶ θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε μεταφέρει τὸ Δισκοπότηρο στὴ Γαλλία. Καὶ νομίζω ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ τρόπος ποὺ πρέπει νὰ κοιτάξουμε αὐτὸ τὸ ὑλικό. Εἶναι ἀληθινό; Δὲν ξέρω. Εἶναι πιθανό. Ναί».
Καὶ ἀκολουθεῖ τὸ σχόλιο τοῦ Τόνι Ρόμπινσον: «Ἄρα ἡ ἔμπνευση γιὰ τὸν Κώδικα Ντὰ Βίντσι καὶ τὸ περίφημο Δόγμα τῶν μυστικῶν Κυνηγῶν τοῦ Δισκοπότηρου δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ μία Μεγάλη Εἰκασία».
Ὑπῆρξε τὸ Κοινὸ τῆς Σιών, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸν Κώδικα εἶναι ἡ ὀργάνωση ποὺ προστατεύει διὰ μέσου τῶν αἰώνων, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰησοῦ καὶ τῆς Μαγδαληνῆς; Ναὶ ὑπῆρξε, ἀλλὰ δὲν δημιουργήθηκε στὴν Ἱερουσαλὴμ τὸ 1099, ἀλλὰ τὸ 1956 στὴ Γαλλία ἀπὸ τὸν Πιὲρ Πλαντάρ. Τὸ ρεπορτὰζ τοῦ ΒΒC2, κατέληξε τὸ 1996 στὴν παρακάτω συγκλονιστικὴ διαπίστωση, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προβολῆς τοῦ ντοκιμαντὲρ “The History of a Mystery”: «Δὲν ὑπάρχει καμία ἀπόδειξη γιὰ τὸ Κοινὸ τῆς Σιὼν ὥς τὴν δεκαετία τοῦ 1950. Ὅποιος ἐνδιαφέρεται νὰ τὸ διαπιστώσει πρέπει νὰ ἐπισκεφτεῖ τὴ μικρὴ κωμόπολη τοῦ St-Julien. Σύμφωνα μὲ τὸν γαλλικὸ νόμο κάθε νέα λέσχη ἢ σύλλογος πρέπει νὰ νομιμοποιηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἀρχὲς καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὑπάρχει ἐκεῖ ἕνας φάκελος ποὺ μᾶς δείχνει ὅτι ἕνα Κοινὸ τῆς Σιὼν συμπλήρωσε τὶς ἀπαραίτητες αἰτήσεις γιὰ τὴν ἵδρυσή του, τὸ 1956. Σύμφωνα μὲ τὴν δήλωση στὸ καταστατικό, ἑνὸς κορυφαίου ἱδρυτικοῦ μέλους, αὐτὸς ὁ ἐκκεντρικὸς σύλλογος πῆρε τὸ ὄνομά του ὄχι ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ ἀπὸ ἕνα γειτονικὸ βουνὸ (Col du Mont Sion, μὲ ὕψος 786 μέτρα). Ὁ φάκελος ἐπίσης ἐπισημαίνει ὅτι ὁ δηλώσας Μεγάλος Διδάσκαλος τοῦ Κοινοῦ τῆς Σιών, ποὺ εἶναι ἡ κεντρικὴ φιγούρα αὐτῆς τῆς ἱστορίας, ἔχει ἐκτίσει ποινὴ στὴν φυλακή».
Πρέπει νὰ σημειώσουμε ἐδῶ πὼς ὁ Πιὲρ Πλαντὰρ δὲν ἐξέτισε ποινὴ στὴ φυλακὴ μόνο μία φορά, ἀλλὰ τρεῖς! Στὴ διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ 1940, τέσσερις μῆνες. Ἕξι μῆνες στὸ διάστημα μεταξὺ 1953 καὶ 1954 καὶ ἀκόμη 12 μῆνες στὸ διάστημα μεταξὺ 1956 καὶ 57!
Ἀνάλογο φιάσκο εἶναι καὶ οἱ περίφημοι Μυστικοὶ Φάκελοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἄντλησαν πληροφορίες οἱ συγγραφεῖς τοῦ «Ἅγιο Αἷμα, Ἅγιο Δισκοπότηρο». Πρόκειται γιὰ ἑπτὰ ἔγγραφα, τὰ ὁποῖα κατατέθηκαν στὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη τοῦ Παρισιοῦ μεταξύ τοῦ 1964 καὶ 1967. Ὁ Ντὰν Μπράουν ἰσχυρίζεται ὅτι πρόκειται γιὰ παλιὲς περγαμηνές, ἐνῶ πρόκειται γιὰ δακτυλογραφημένα καὶ φτηνὰ τυπωμένα ἔγγραφα!
Παρότι οἱ ὑποθέσεις τοῦ Κώδικα σχετικὰ μὲ τὴν ἐπιβίωση ἀπογόνων τοῦ Ἰησοῦ καὶ τῆς Μαγδαληνῆς μέχρι καὶ σήμερα καταρρίπτονται πανηγυρικὰ ὡς χοντροκομμένη ἀπάτη στὸ ἔργο ὑπάρχει ἡ δομημένη ἀνάπτυξη ἑνὸς Μύθου. Ὁ μῦθος δὲν ἀπευθύνεται στὸ διανοητικό μας κομμάτι. Ἐνεργοποιεῖ πολὺ βαθύτερα στρώματα μὲ τὶς ἀρχετυπικές του εἰκόνες καὶ ἀφηγήσεις. Ὁ Μπράουν λοιπὸν πλέκει ἕνα μῦθο ποὺ διὰ μέσου τοῦ προσώπου μιᾶς ἁγιοκαταταχθείσας Μαγδαληνῆς μᾶς ὠθεῖ νὰ ἐπαναφέρουμε στὸ θρησκευτικό μας Πάνθεον τὴν Μεγάλη Θεά. Ἕνα μῦθο ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὴν δυνατότητα δημιουργίας μίας θρησκείας ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ ἐνσωματώνει τὰ παγανιστικὰ δρώμενα μαζὶ μὲ τὸν Γνωστικισμὸ ποὺ ἐκτιμοῦσε ἰδιαίτερα τὴν Σοφία καὶ τὸν Ὄφι. Οὐσιαστικὰ λοιπὸν ὁ Κώδικας εἶναι ἕνα πάρα πολὺ καλὰ δομημένο πρόγραμμα ποὺ στοχεύει νὰ μᾶς προετοιμάσει γιὰ τὴν διαμορφούμενη παγκοσμιοποιητικὴ θρησκεία.
Ἐπίσης δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ Μπράουν μᾶς ὑποδεικνύει στὸν Κώδικα τοὺς πιθανοὺς αὐριανοὺς ναοὺς ἢ τόπους προσκυνήματος μιᾶς νέας θρησκείας. Πρόκειται γιὰ τὸ θρυλικὸ Ρόσλιν στὴν Σκωτία, τὴν Ἐκκλησία τοῦ Ναοῦ στὸ Λονδίνο, τὸ Ἀββαεῖο τοῦ Γουεστμίνστερ, τὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Σουλπικίου καὶ κυρίως τὸ Λοῦβρο. Ἤδη ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἐπισκέπτονται μὲ νοοτροπία προσκυνητὴ αὐτοὺς τοὺς τόπους μετὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Κώδικα.
Κατὰ τὴ γνώμη μου ὁ Μπράουν κωδικοποιεῖ τὸ Λοῦβρο σὰν Ναὸ τῆς Ἀνθρωπότητας καὶ αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅ,τι εἶναι ἡ τοποθεσία ποὺ φυλάσσονται τὰ ὀστᾶ τῆς Μαγδαληνῆς. Στὴν εἴσοδο τοῦ Λούβρου ἐξάλλου, ὅπως μᾶς ἐπισημαίνει ὁ συγγραφέας, βρίσκεται ἡ γυάλινη Πυραμίδα ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ 666 κομμάτια κατόπιν ρητῆς ἐντολῆς τοῦ Φρανσουὰ Μιτεράν. Σημειῶστε ὅτι τὸ 666, ἐνῶ εἶναι σύμβολο τοῦ Ἀντίχριστου γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς, εἶναι γιὰ τοὺς πιστοὺς τῆς πανθρησκείας ἱερὸς ἀριθμός, κάτι ποὺ τὸ εἶχε τονίσει ἡ Ἀλίκη Μπέιλι, ἡ πνευματικὴ μητέρα τοῦ κινήματος τῆς Νέας Ἐποχῆς.
Στὴ Μεγάλη Στοὰ τοῦ Λούβρου θὰ βρεθεῖ νεκρὸς ὁ ἔφορος Ζὰκ Σονιέρ, παπποὺς τῆς ἡρωίδας Σοφὶ Νεβὸ καὶ Μεγάλος Διδάσκαλος τοῦ Κοινοῦ τῆς Σιών. Ἐδῶ ὁ Μπράουν καταφεύγει σὲ ἕνα ὁλοφάνερα μασωνικὸ συμβολισμό, καθὼς ἡ δολοφονία τοῦ Μεγάλου Διδασκάλου, ἀντιστοιχεῖ μὲ τὴ δολοφονία τοῦ μεγάλου Μασώνου διδασκάλου Χιράμ, στὸν Ναὸ τοῦ Σολομώντα. Ἂν λοιπὸν ὁ Ζὰκ Σονιὲρ κρυπτογραφεῖ τὸν Χιράμ, τότε καὶ τὸ Μουσεῖο τοῦ Λούβρου ἀντιστοιχεῖ στὸν Ναὸ τοῦ Σολομώντα, ὁπότε καὶ ἔχουμε ἄλλη μία ἰσχυρὴ ἔνδειξη γιὰ τὴν μασωνικὴ ἀντιστοιχία.
Ἕνα ἄλλο σημεῖο ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε εἶναι ὅτι ἂν καὶ τὸ Κοινὸ τῆς Σιὼν δὲν ὑπῆρξε ποτὲ πραγματικὰ σὰν μυστικὴ ὀργάνωση-θεματοφύλακας τῆς γενεαλογίας τοῦ Ἰησοῦ, ὡστόσο ἡ ὕπαρξή του στὸν Κώδικα κρύβει ἕνα βαθύτερο συμβολισμό. Συμβολίζει τὴν ἀδιάσπαστη διάδοχη ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα, ὅλων τῶν ὀργανώσεων, σεκτῶν ἢ ταγμάτων, ἀλλὰ καὶ ἐσωτεριστῶν (ὅπως ὁ Ντὰ Βίντσι ἢ ὁ Οὑγκώ), ποὺ πίστευαν στὴν ἀναγκαιότητα ἀναβίωσης τῶν ἀρχαίων παγανιστικῶν μυστηρίων, ἀλλὰ καὶ τῆς Γνώσης ποὺ κήρυτταν οἱ Γνωστικοί. Εἶναι λοιπὸν τὸ Κοινὸ τῆς Σιὼν ἡ συμβολικὴ ἔκφραση μιᾶς πραγματικῆς ἁλυσίδας, τῆς ὁποίας κρίκοι εἶναι, οἱ Γνωστικοί, οἱ Καθαροί, οἱ Ναΐτες, οἱ Ροδόσταυροι, οἱ Μασῶνοι. Κάθε κρίκος, ὅταν παρακμάζει, ἐμφανίζεται ὁ ἑπόμενος σὲ μία ἀτελείωτη σκυταλοδρομία διὰ μέσου τῶν αἰώνων.