Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Δυστυχῶς τὸ πρόβλημα τῆς Οὐνίας, ὁλοένα αὐξάνεται καὶ ὀξύνεται. Ἡ ἀλλαγὴ στάσης κάποιων Ὀρθοδόξων ἀπέναντι στὴν Οὐνία, γίνεται ἀρωγὸς σὲ αὐτὴ τὴν ἐπαύξησή της. Ἡ ἐπαύξηση τῶν δραστηριοτήτων τῶν Οὐνιτῶν στὶς Σλαβικὲς κυρίως χῶρες εἶναι γεγονός.
Οἱ Παπικοὶ Οὐνίτες ἐκμεταλλεύτηκαν τὴν κατάσταση μετὰ τὴ πτώση τῶν ἀντίθεων κομμουνιστικῶν καθεστώτων, καὶ μετεχειρίστηκαν, ἀλλὰ καὶ μεταχειρίζονται διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ ὁδηγήσουν στὸν Παπισμὸ ἀνυποψίαστους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς. Καὶ μόνη ἡ ἐξωτερικὴ “ἀμφίεση” τῶν ἡγητόρων τῶν Οὐνιτῶν ἀρκεῖ, γιὰ νὰ ξεγελάσουν ἀνυποψίαστους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς.
Ἡ πρόσφατη εὔνοια, ὄχι μόνο τοῦ καθεστῶτος τῆς Οὐκρανίας ἀπέναντι στοὺς Οὐνίτες, ἀλλὰ καὶ Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἀντιπαλεύονται τὴν μόνη ἀναγνωρισμένη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μεθερμηνεύει πολλά, ἀλλὰ καὶ γίνεται ἀρωγὸς στὴν ἐπαύξηση τῶν Οὐνιτῶν στὴ χώρα αὐτή.
Καὶ μόνη τὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ ἐχθρότητα τῶν οὐνιτῶν νὰ προσμετρήσει κανεὶς πρὸς τὴν Αὐτόνομη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ Πατριαρχεῖο Ρωσίας, πολὺ πιὸ πρὶν τὴν κληθεῖσα Ἑνωτικὴ Σύνοδο στὴν Οὐκρανία, ἡ ὁποία ἔφερε τὸν κλονισμὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, ἀρκεῖ.
Νὰ σημειώσουμε ἐπίσης, ὅτι οἱ Οὐνίτες δὲν ἀρκοῦνται μόνο σὲ αὐτὴ τὴν “τακτική”, ἀλλὰ καὶ πολλοὺς Ναοὺς Ὀρθοδόξων ἔχουν ἁρπάξει μὲ βίαιο τρόπο. Κάποιοι Ὀρθόδοξοι δυστυχῶς ὅλα αὐτὰ τὰ λησμόνησαν γιὰ προφανεῖς λόγους.
Λησμονοῦμε τὴ στάση Παπῶν ἀπέναντι στὴν Οὐνία; Μποροῦμε νὰ λησμονήσουμε τὴ στάση Παπῶν γιὰ τὴν Οὐνία; Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι ὁ Πάπας Πίος ΧΙΙ (1939 – 1958), μὲ ἐγκύκλιό του γιὰ τὴν ἔνταξη τῶν Οὐνιτῶν τῆς Ρουθηνίας στὸν Παπισμό, οἱ ὁποῖοι στὶς ΗΠΑ παρουσιάζονται ὡς “Βυζαντινὴ καθολικὴ ἐκκλησία”, δὲν ἔχει ἀρκεσθεῖ μόνο νὰ ἀναφερθεῖ στὴν ὑποδοχὴ τῶν οὐνιτῶν αὐτῶν στὸν Παπισμό, ἀλλὰ εἶχε ἐκφράσει καὶ τὴν λύπη του ὅτι, δὲν ἔχει «ἔλθει ἡ εὐτυχισμένη μέρα ὅπου ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς Ἀνατολῆς θὰ ἐπιστρέψουν στὴν παπικὴ “ποίμνη”». Δὲν παρέλειψε φυσικὰ νὰ ἀναφερθεῖ καὶ στὸ παπικὸ πρωτεῖο ἐξουσίας, τὴν “προεδρία τοῦ Πέτρου” ὡς τὸ κέντρο τῆς “Καθολικῆς ἑνότητας”, ὅπως τὴν χαρακτήρισε.
Σημείωνε ἐπίσης ὁ Πάπας Πίος ΧΙΙ στὴν ἐγκύκλιό του, τὴν ἀγωνία τοῦ Πίου Χ, λόγῳ τῆς μετανάστευσης τῶν Οὐνιτῶν τῆς Ρουθηνίας στὶς ΗΠΑ, ἐπειδὴ δὲν γνώριζαν, ὅπως εἶπε, τὶς λατινικὲς τελετές. Ὁ ἐκτὸς Ἐκκλησίας Πάπας μὲ θράσος εἶχε ἐκφράσει τὴν εὐχὴ νὰ «ἔρθει ἡ εὐτυχισμένη μέρα ὅπου ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς Ἀνατολῆς θὰ ἐπιστρέψουν στὴν παπικὴ “ποίμνη”». Αὐτὸ δὲν εἶναι ἐξάλλου ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο τοὺς ἐνδιαφέρει; Τόσοι πρόσφατοι Ἅγιοί μας τὸ ἔχουν τονίσει αὐτό.
Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι προστάτης τῆς Οὐνίας ἔχει ἀναδειχθεῖ ὁ Πάπας Ἰωάννης ΚΓ΄ (1958 – 1963), μὲ τὸ σχετικὸ Διάταγμα τῆς Β΄ Βατικανῆς συνόδου, «Orientalium Ecclesiarum», γιὰ τὶς λεγόμενες “Ἀνατολικὲς Καθολικὲς Ἐκκλησίες”, ὅπως καλοῦν οἱ Παπικοὶ τὶς Οὐνιτικὲς ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες οὔτε Ἐκκλησίες εἶναι, οὔτε Ἀνατολικὲς εἶναι, οὔτε καὶ Καθολικές, ἀλλ’ οὔτε καὶ Βυζαντινές, ὅπως ἀρέσκονται νὰ αὐτοκαλοῦνται, ξεγελώντας ἀνυποψίαστους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, στὴν προσπάθεια ἐπαύξησής τους.
Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι καὶ ὁ Πάπας Παῦλος Ι΄ (1963 – 1978) σὲ διάταγμά του (21/11/1964), γιὰ τὶς ἱεροτελεστίες τῶν καλουμένων “Ἀνατολικῶν ἐκκλησιῶν”, τῶν Οὐνιτῶν δηλαδή, στὸ ὁποῖο προεξάρχει ἡ πρόταξη τοῦ Παπικοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου καὶ ἡ “ὑπεροχὴ τοῦ Ρωμαίου Ποντίφηκος”, γινόταν ἀναφορὰ στὸ ρόλο τῶν Οὐνιτῶν στὴν “προώθηση τῆς ἑνότητας τῶν χριστιανῶν”. Γιὰ ποιὰ ἑνότητα ὁμιλοῦν; Τὴν ἑνότητα ὑπὸ τὸν ἐκτὸς Ἐκκλησίας Πάπα ἐννοοῦν; Αὐτὸ δὲν εἶναι ἐξάλλου, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο τοὺς ἐνδιαφέρει;
Ὁ Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ (2005 – 2013) τὸ ἔτος 2008 γιὰ ὀλίγιστους οὐνίτες στὴν Ἀθήνα διόρισε Παπικό “ἐπίσκοπο”. Κάποιοι οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τὸν Παπισμὸ ὡς τὸν “ἄλλο πνεύμονα” τῆς Ἐκκλησίας, ἀσχέτως ἂν ἄλλο διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, δὲν ἔχουν ἐνοχληθεῖ.
Προστρέχοντας κανεὶς σὲ Παπικὲς πηγές, θὰ ἀντιληφθεῖ τὸ δόλιο τῆς δημιουργίας τῶν οὐνιτῶν. Οἱ οὐνιτικές “ἐκκλησίες”, στὸ Das Typisch Κatholisch Lexicon, ἀναφέρονται δολίως ὡς “ἐκκλησίες ποὺ ἔχουν τὴν ὀρθόδοξη παράδοση”, προσθέτοντας ὅτι εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὴ Ρώμη. Ἑνωμένοι μὲ τὸν Παπισμὸ εἶναι οἱ οὐνίτες, ἀλλὰ σίγουρα τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση δὲν ἔχουν.
Αὐτὴ ἡ ἀναφορὰ καταδεικνύει καὶ τὸ πῶς ἐκλαμβάνεται στὸν Παπισμὸ ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ὅταν συγχέουν τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση μὲ τὴν οὐνιτικὴ ἀμφίεση ἢ καὶ ἄλλες ἐνέργειες τῶν Οὐνιτῶν, τί νὰ πεῖς κανείς. Αὐτὸ ἐπίσης ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Παπισμὸς οὐδέποτε θὰ ἐγκαταλείψει τὶς πλάνες του. Καὶ φυσικὰ ἡ Οὐνία μὲ τὴν “ἀμφίεση” αὐτή, θὰ ἐξακολουθεῖ νὰ ξεγελᾶ ἀνυποψίαστους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς.
Αὐτὸ οἱ παπικοὶ τὸ “γνωρίζουν” ἀρκετὰ καλά, γι’ αὐτὸ δέχθηκαν νὰ “καταδικάσουν” τὴν Οὐνία στὴ Βιέννη στὴ συνάντηση Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν τὸ ἔτος 1990. Νὰ σημειώσουμε ὅμως ὅτι, ἂν καὶ καταδικάστηκε ἡ Οὐνία στὴ Βιέννη στὴ συνάντηση Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν τὸ ἔτος 1990 καὶ στὸ Freising τὸ ἔτος 1990, δυστυχῶς μὲ τὸ κείμενο τοῦ Balamand, οἱ Οὐνίτικες “ἐκκλησίες” καλοῦνται «Καθολικές Ἀνατολικὲς Ἐκκλησίες», ἀναιρώντας τὴν προηγούμενη καταδίκη τους. Δυστυχῶς ἡ Παπική “προστασία” τῆς Οὐνίας, δὲν ἀφήνει περιθώρια ἐλπίδας γιὰ ἀλλαγὴ τῆς στάσης τῶν Παπικῶν στὸ θέμα αὐτό.
Τὸ ἀκόμα πιὸ θλιβερὸ εἶναι, ὅτι μετὰ τὴν κληθεῖσα Ἑνωτικὴ Σύνοδο στὴν Οὐκρανία, ἡ ὁποία ἔφερε τὸν κλονισμὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, κάποιοι Ὀρθόδοξοι λησμόνησαν τὴν οὐνιτικὴ δολιότητα, ἀφήνοντας τὴν Οὐνία στὸ ἀπυρόβλητο καὶ ἀρκέσθηκαν στὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ πολεμικὴ ἐναντίον τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς μόνης ἀναγνωρισμένης Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
Καὶ παρεπόμενα μία τέτοια στάση γίνεται ἀρωγὸς στὴν ἐπαύξηση τῆς Οὐνίας. Ἡ ἔχθρότητα κάποιων Ὀρθοδόξων ἀπέναντι στὸ Πατριαρχεῖο Ρωσίας καὶ ἀπέναντι στὴ μόνη ἀναγνωρισμένη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Οὐκρανία ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καθιστᾶ τὸ ἀπυρόβλητο ἀπέναντι στὴν Οὐνία ἀκόμα πιὸ ἐπικίνδυνο.