ΠΟΛΛΟΙ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοί, ἀλλὰ καὶ οἱ πνευματικοὶ συστήνουν νὰ ἀπέχουμε ἀπὸ κριτικὴ καὶ ἔλεγχο ὅσον ἀφορᾶ τὰ θέματα πίστεως, προβάλλοντας τὴν εὐαγγελικὴ προτροπὴ «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. 7,1). Ἀλλά, ὅπως μᾶς ἐξηγεῖ διαφωτιστικὸ δημοσίευμα: «Ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου “μὴ κρίνετε, καὶ δὲν θὰ κριθῆτε” συχνὰ παρερμηνεύεται ὡς ἀπαγόρευση κάθε κρίσης. Ὁ Μέγας Βασίλειος διευκρίνισε ὅτι εἶναι ἄλλο ἡ κατάκριση τοῦ ἀδελφοῦ καὶ ἄλλο ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας. Ἰδιαίτερα τονίζει ὅτι ἡ σιωπὴ μπροστὰ στὴν ἀσέβεια δὲν εἶναι ἀθωότητα· γίνεται συνενοχή. Ὅταν προσβάλλεται ἡ πίστη καὶ ἡ ἀλήθεια, ὁ πιστὸς ὀφείλει νὰ μιλᾶ μὲ διάκριση καὶ φόβο Θεοῦ, ὑπερασπίζοντας τὸ θέλημά Του. Ἡ ἔννοια τῶν “δικαιωμάτων τοῦ Θεοῦ” δηλώνει ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἀνήκουν στὴ θεία τιμὴ καὶ ἀλήθεια· στὴν ὀρθὴ πίστη, στὴν καθαρότητα τῆς διδασκαλίας, στὴν ἠθικὴ τάξη ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸ θέλημά Του. Ὅταν αὐτὰ καταπατοῦνται, ἡ ἀδράνεια τοῦ πιστοῦ γίνεται ἔνοχη σιωπή. Γι’ αὐτὸ ὁ Μέγας Βασίλειος ἐπιμένει ὅτι ὅποιος δὲν ὑπερασπίζεται τὸν Θεὸ κινδυνεύει νὰ γίνει μέτοχος τῆς θείας ὀργῆς, σὰν νὰ συμφώνησε σιωπηρὰ μὲ τὴν ἀδικία» (Πηγή: tasthyras.wordpress.com)! Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἀλήθειας εἶναι ἄλλωστε καὶ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου μας καὶ προϋπόθεση νὰ ἔχουμε παρρησία στὸν Θεὸ Πατέρα μας, «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω καγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου…» (Ματθ. 10,32)! Νὰ προσθέσουμε καὶ τὸν λόγο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ: «Ἕνας ἄνθρωπος νὰ μὲ ὑβρίσει, νὰ φονεύσει τὸν πατέρα μου, τὴν μητέρα μου, τὸν ἀδελφό μου, καὶ ὕστερα τὸ μάτι νὰ μοῦ βγάλει, ἔχω χρέος ὡσὰν χριστιανὸς νὰ τὸν συγχωρήσω. Τὸ δὲ νὰ ὑβρίσει τὸν Χριστό μου καὶ τὴν Παναγία μου, δὲν θέλω νὰ τὸν βλέπω»!
Εἶναι «κατάκρισις» ἡ ὑπεράσπισις τῆς πίστεως;
