Περὶ τῆς ἀληθοῦς τιμῆς τῶν ἐκδιωχθέντων Ἱεραρχῶν. Ἰδιοτελές μνημόσυνον

 ΘΡΑΣΥΤΑΤΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΛΟΙΔΟΡΙΑΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

 

 Ὅταν ἡ μνήμη τῶν δικαίων τιμᾶται χωρὶς μετάνοιαν, ἡ εὐλάβεια μεταβάλλεται εἰς ὑπόκρισιν

 

τοῦ κ. Παναγιώτη Κοσμίδη

[Μακάριοι οἱ διωχθέντες διά Κύριον]: «μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης͵ // ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. // μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς // καὶ διώξωσιν // καὶ εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν καθ΄ ὑμῶν// [ψευδόμενοι] ἕνεκεν ἐμοῦ·» (Ματθ. ε’ 10-11).

Α΄ ΔΙΩΚΤΑΙ ΠΡΟ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ

• Ἡ ἀδικία τῆς ἐκθρονίσεως καὶ ἡ πληγὴ τῆς Ἐκκλησίας

Τῇ 1/8/26, ἐν Λαρίσῃ, ἐτελέσθη τὸ τριακοσιοστὸν ἐτήσιον μνημόσυνον τοῦ ἀοιδίμου ἁγίου Μητροπολίτου Λαρίσης Θεολόγου, τοῦ ἀδίκως ἐκδιωχθέντος, παρανόμως τε καὶ ἀντικανονικῶς ἐκθρονισθέντος, μετὰ καὶ ἑτέρων ἕνδεκα Ἱεραρχῶν. Ἡ πρᾶξις αὕτη, ἥτις ἐτραυμάτισε βαθέως τὴν κανονικὴν τάξιν τῆς Ἐκκλησίας, παραμένει μέχρι σήμερον ἀνοικτὴ πληγὴ ἐν τῇ ἐκκλησιαστικῇ συνειδήσει.

Εἰς τοὺς θρόνους τῶν διωχθέντων τούτων Ἱεραρχῶν ἐνεθρονίσθησαν, κατὰ διαφόρους χρόνους, εἴκοσι τέσσερες (24) “μοιχεπιβάται”, καταλαβόντες ἕδρας, ἃς ἕτεροι κανονικοὶ ποιμένες ἐκέκτηντο. Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης χαρακτηρίζει τὴν “μοιχεπιβασίαν” οὐχὶ ὡς διοικητικὴν μόνον ἀνωμαλίαν, ἀλλ’ ὡς χαίνουσαν πληγὴν τοῦ ἰδίου τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, καθότι «τὰ τῆς Ἐκκλησίας οὐκ ἐπιτρέπεται θεραπεύεσθαι διὰ παρανομίας».

• Οἱ παριστάμενοι μέ ἱστορικήν εὐθύνην

Τὸ τελεσθὲν μνημόσυνον ὑπῆρξεν ἀτυχέστατον, ἵνα μὴ εἴπωμεν ἄκρως προκλητικὸν καὶ προσβλητικόν, ὅσον ἀφορᾷ τε τὴν ὀργάνωσιν καὶ τοὺς συμμετέχοντας. Ἔδει γὰρ τιμηθῆναι τὸν Θεολόγον, τὸν ἀδίκως σφαγιασθέντα ὑπὸ τοῦ Προκαθημένου Σεραφείμ Τίκα. Ἐν Λαρίσῃ δὲ ὁ Μητροπολίτης Ἱερώνυμος ὑποπίπτει εἰς τραγικὸν σφάλμα. Προσκαλεῖ γὰρ εἰς τὸ μνημόσυνον τοῦ Θεολόγου, αὐτοπροσώπως, δύο ζῶντας “μοιχεπιβάτας”. Οἱ ἐν λόγῳ ἀντικανονικῶς κατέλαβον τμῆμα τῆς Μητροπόλεως Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος, τοῦ Μητροπολίτου Νικοδήμου.

Καὶ ἡ δυὰς αὕτη, μετ’ ἀπείρου ἀφελείας καὶ θρασύτητος, προσῆλθεν εἰς τὸ Ἱερὸν Μνημόσυνον, ἤτοι ὁ λ. Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος καὶ ὁ λ. Μητροπολίτης Ἰλίου Ἀθηναγόρας, οὐδεμίαν ἔχοντες αὐτοσυνειδησίαν τῆς οἰκείας “μοιχεπιβασίας”. Ἡ Λάρισα, ἥτις ὑπέστη τὰ πάνδεινα ὑπὸ τῶν “μοιχεπιβατῶν”, πῶς ἦτο δυνατὸν νὰ ἀνεχθῇ αὐτούς; Ἐπὶ δεκαετίας γὰρ οἱ πιστοὶ ἐξυβρίζοντο καὶ ἐτύπτοντο ὑπὸ τῶν ἀστυνομικῶν δυνάμεων (ΜΑΤ), συρόμενοι ἑξακοσίας πεντήκοντα φοράς εἰς τὰ διατεταγμένα καταδικαστήρια.

• Αἱ κάλπικαι δάφναι τοῦ Ἐπισκόπου Ἀθηναγόρου

Ἄγωμεν δὲ νῦν εἰς εἰδικωτέραν προβολὴν καὶ σκιαγράφησιν τῶν τριῶν Ἐπισκόπων, τῶν συμμετασχόντων εἰς τὸ μνημόσυνον ἐκεῖνο τῆς προσβολῆς. Ἐπισημαντέον γὰρ ὅτι ἅπαντες οὐδόλως ἀντέδρασαν κατὰ τῶν ἀντεθνικῶν καὶ ἀντιχριστιανικῶν νόμων, οἷον τῆς παραδόσεως τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας εἰς τὸ κρατίδιον τῶν Σκοπίων, τῆς θεσμοθετήσεως τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων μετὰ τῆς ἐπακολούθου υἱοθεσίας τέκνων ὑπ’ αὐτῶν, ὡς καὶ τῆς ἐπιβολῆς τῶν ἐπικινδύνων ἐμβολίων κατὰ τῆς νόσου Covid-19.

Ὁ μὲν Σεβασμιώτατος Ἀθηναγόρας, οὗτος ὑπῆρξε χειροτονία τοῦ Μητροπολίτου Ἀττικῆς Νικοδήμου, ἀπεκάλει δὲ ἑαυτὸν στενὸν πνευματικὸν τέκνον αὐτοῦ. Ἀργότερα δέ, ἐπανειλημμένως ἐπεχείρησε νὰ πείσῃ τε καὶ πιέσῃ αὐτόν, ὅπως παραιτηθῇ ὑπὲρ αὐτοῦ, μεταχειριζόμενος ποικίλους κολακευτικοὺς λόγους καὶ προφάσεις. Τελικῶς ὅμως, ὁ μὲν ἀοίδιμος ἐκεῖνος Ἱεράρχης, ὡς βράχος ἀκλόνητος, οὐδαμῶς ὑπεχώρησεν, ὁ δὲ Ἀθηναγόρας ἐποιήσατο τὸ ἅλμα εἰς τὸ κενόν, ἤτοι εἰς τὸ βάραθρον τῆς ἀντικανονικότητος.

• Αἱ συμβολικαὶ λαμπάδες τοῦ Ἐπισκόπου Ἱερωνύμου

Ὁ Σεβασμιώτατος Ἱερώνυμος συμμετεῖχεν ἰδιαιτέρως τε καὶ λίαν προβεβλημένως εἰς ποικίλας ἐκδηλώσεις, ἔτι δὲ καὶ εἰς τὰ ἐγκαίνια ἑβραϊκή συναγωγή, ὡς καὶ εἰς ἑτέρας θρησκευτικάς τε καὶ πολιτικὰς συνάξεις τῆς Ἰουδαϊκῆς Κοινότητος Λαρίσης, ἔνθα, κατὰ τὰς τελετὰς τοῦ Ὁλοκαυτώματος, ἧπτεν ἐπισήμως λαμπάδας συμβολικάς.

Ἔτι δὲ πρὸς τούτοις ἀναφέρεται ὅτι, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν αὐτοῦ, Ἱεροὶ Ναοὶ μετεβλήθησαν βιαίως καὶ ἀνιέρως εἰς κέντρα ἐμβολιασμοῦ, γεγονὸς ὅπερ, ἐλειτούργησεν ὡς μέσον ἐκβιασμοῦ πρὸς τοὺς πιστούς. Ὡσαύτως δὲ καὶ ἐκθύμως τιμᾷ τοὺς προκατόχους αὐτοῦ, οἵτινες ὑπῆρξαν διῶκται τοῦ ἀοιδίμου Ἀρχιερέως Θεολόγου.

• Ἀσεβὴς ἐξίσωσις τοῦ Θεολόγου μετὰ τοῦ Ἱερωνύμου

Ὁ μὲν ἅγιος Θεολόγος ἐκοιμήθη ἔγκλειστος καὶ φυλακισμένος ἐν τῇ Μητροπόλει ὑπὸ τῶν διωκτῶν αὐτοῦ, ὁ δὲ Νικόδημος Ἀττικῆς διετέλει ἔγκλειστος ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ αὐτοῦ, ἀτενίζων πρὸς τὰς φυλακὰς τοῦ Αὐλῶνος. Κατὰ δὲ τὸ μνημόσυνον ἐκεῖνο τῆς παρωδίας, ὁ ὁμιλητής, μετὰ θράσους ἀναισχύντου, ἐξίσωσε τὸν Θεολόγον μετὰ τοῦ νῦν Ἐπισκόπου Λαρίσης Ἱερωνύμου, εἰπὼν ὅτι: «Τὸ ἴδιο πνεῦμα βιώνει καὶ διακονεῖ καὶ ὁ σεπτός Ποιμενάρχης μας» (Ἀρχιμανδρίτης Νικηφόρος Κοντογιάννης), ὡς νὰ ὑπῆρχεν ἀκριβῶς ἡ αὐτὴ ἀρετή, ἁγιότης, εὐγένεια καὶ ὀρθοφροσύνη μεταξύ τε τοῦ Θεολόγου καὶ τοῦ Ἱερωνύμου Νικολοπούλου, ἢ ταύτισίς τις τῶν οἰκείων ἀρετῶν καὶ χαρισμάτων. Ἀλλά, κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενον, οἱ κόλακες πάντοτε φαιδρύνουσι τὴν γελοιότητα.

• Περὶ τοῦ ὑποεπιστήμονος Ἐπισκόπου Νικολάου

Ὁ Σεβασμιώτατος Νικόλαος διεδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλον εἰς τὴν προώθησιν τῶν ἀποφάσεων τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ὑπὲρ τοῦ καθολικοῦ καὶ μιαροῦ ἐμβολιασμοῦ διὰ σκευασμάτων mRNA, συντελέσας τὰ μέγιστα εἰς τὴν ἔκδοσιν σχετικῶν ἐγκυκλίων πρὸς προτροπὴν τῶν πιστῶν, ὥστε νὰ “βαπτισθῶσι” τὰ ἐμβόλια ταῦτα ὑπὸ τὸν τίτλον τῶν “ἱερῶν ἐμβολίων”.

Ἀπεφάνθη γὰρ ὅτι ταῦτα τυγχάνουσιν ἀσφαλῆ, οὐχὶ ἐκτρωματικὰ καὶ ἄνευ συνεπειῶν διὰ τὸ ἀνθρώπινον DNA· καίτοι δὲ φυσικὸς κατὰ τὸ πρῶτον αὐτοῦ πτυχίον, ὑποκρίνεται τὸν ἰατρόν, τὸν βιολόγον καὶ τὸν ψευδοεπιστήμονα, ἔτι δὲ καὶ… τὸν φυσικῶς ταπεινολογοῦντα δελφῖνον τοῦ θρόνου Πάσης Ἑλλάδος!

• Νικόλαος τρέμων καί στένων πρό Νικοδήμου

Πέραν τούτου, ἐπιθυμῶν οὗτος νὰ προσεγγίσῃ τὸν Μητροπολίτην Ἀττικῆς Νικόδημον, τοῦ ὁποίου τὸ ἔδαφος τῆς ἐπαρχίας ἀντικανονικῶς κατέλαβε ὡς μοιχεπιβάτης, ὅπως δῆθεν ἀποκαταστήσῃ τὰς πρὸς αὐτὸν σχέσεις, μετέβη εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς ἐξορίας τοῦ δικαίου καὶ λογίου ἐκείνου Ἱεράρχου. Ἐκεῖ δὲ προκλητικῶς προέτεινεν αὐτῷ φιλίαν τε καὶ συλλειτουργίαν, ἐπιχειρῶν δολίως νὰ λάβῃ συγχωροχάρτιον τῆς οἰκείας ἀνομίας καὶ νομιμοποίησιν τῆς ἀντικανονικῆς αὐτοῦ θέσεως.

Κατὰ τὴν συνάντησιν ταύτην, ὁ Νικόλαος προέτεινεν· «Προσῆλθον ἀδελφικῶς ἵνα συμφιλιωθῶμεν, νὰ ἀγαπηθῶμεν καὶ νὰ λησμονήσωμεν ὅσα φαίνεται ὅτι μᾶς χωρίζουν».

Ὁ δὲ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Νικόδημος, ἀμετακινήτως ἱστάμενος, ἀπήντησεν αὐτῷ· «Θέλω νὰ σοῦ κάμω μίαν ἐρώτησιν. Ἐνώπιον τῆς Ὡραίας Πύλης, κατὰ τὴν φρικτὴν ὥραν τῆς χειροτονίας σου, ὡρκίσθης ὅτι θὰ τηρῇς ἀπαρασαλεύτους τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας. Πῶς, λοιπόν, ἐλάχιστα λεπτά ὕστερον, ἐποιήσω μεταβολήν, ἐπέθηκας τὰς χεῖράς σου ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης καὶ παραβίασες τοὺς προηγηθέντας ὅρκους σου, καταλαμβάνων ἀλλοτρίαν Μητρόπολιν;».

Τότε ὁ Ἐπίσκοπος Νικόλαος, ἀκούσας τοὺς ἐλεγκτικοὺς τούτους λόγους τῆς ἀληθείας, ἐταράχθη σφόδρα, ἀλλὰ μηδόλως μετενόησεν· ἤρξατο γὰρ τρέμειν, ψελλίζειν καὶ ἀπολλύναι τὸν εἱρμὸν τοῦ λόγου αὐτοῦ. Ἀνεχώρησε δὲ ἐκεῖθεν βαθύτατα λυπημένος καὶ συντετριμμένος μέν, ἀλλὰ καὶ ἀνάλγητος, καθότι ἤλπισε κολακεῦσαι καὶ ἀνατρέψαι τὸ προπύργιον τοῦτο τῆς κανονικότητος καὶ πάσης τῆς Ἐκκλησίας, τὸν μακαριστὸν Νικόδημον.

Εἰς εὐσεβεῖς δὲ ὑπισχνεῖτο, δῆθεν μετανοημένος καὶ ταπεινός: «Θὰ παραιτηθῶ ὑπὲρ τοῦ Νικοδήμου. Δὲν μὲ δελεάζουσιν οἱ θρόνοι». Φυσικὰ οὐδέποτε τοῦτο ἔπραξεν. Ἡ γὰρ δημώδης παροιμία, καθὼς ἀποφαίνεται θυμοσοφικῶς ὁ λαός, καταγράφει ὅτι «ἡ ὑπόσχεσις οὐδαμῶς καταστρέφει οἴκους, ἀλλ’ ἡ ἐκπλήρωσις αὐτῆς».

Β΄ ΠΟΡΩΜΕΝΟΙ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ

• Ἀνήκουστον· τιμηταὶ οἱ σφαγιάσαντες τοὺς ἀμνούς

Ἀλλὰ δύναται ἡ τιμὴ νὰ εἶναι ἀληθής, ὅταν οὐδόλως συνοδεύηται ὑπὸ μετανοίας; Ἀνήκουστον γὰρ τὸ σφαγιάζεσθαι μὲν τὸν ἀμνόν, τὸν δὲ ληστὴν ἀποδιδράσκειν τὴν εὐθύνην, ἐπαιτιωμένου ἔτι τοῦ ἀρνίου, διότι οὐκ ἔφυγεν ἢ διότι οὐκ ἐβέλασεν ἰσχυρότερον.

Δύναται νὰ δοξάζηται ὑποκριτικῶς ὁ διωχθείς, ἐνῷ παραμένει ἀδικαίωτος ἡ ἀλήθεια, δι’ ἣν οὗτος ἐδιώχθη;

Δύναται νὰ στεφανοῦται ἰδιοτελῶς ἡ μνήμη τοῦ δικαίου, ὅταν οὐδαμῶς καταδικάζηται ἡ ἀδικία, ἥτις ἐσταύρωσεν αὐτόν; Ἢ μήπως οἱ διῶκται προβαίνουν εἰς διαρκές ἔγκλημα, ἀσελγοῦντες ἔτι κατὰ τοῦ δικαίου;

• «Οὐαὶ ὑμῖν…» — Ὁ ἔλεγχος τοῦ Κυρίου εἰς τὴν ὑποκρισίαν

Ὁ Κύριος παρέχει τὴν ἀπάντησιν μὲ λόγους φοβεροὺς καὶ διαχρονικούς· «Οὐαὶ ὑμῖν, ὅτι οἰκοδομεῖτε τὰ μνημεῖα τῶν προφητῶν, οἱ δὲ πατέρες ὑμῶν ἀπέκτειναν αὐτούς» (Λουκ. ια΄, 47).

Οὐδαμῶς κατηγορεῖ αὐτοὺς διότι τιμῶσι τοὺς προφήτας, ἀλλ’ ὅτι ἀρνοῦνται ἀποκηρύξαι τὴν φονικὴν νοοτροπίαν, ἥτις ἐφόνευσεν αὐτούς. Ἡ ἐξωτερικὴ γὰρ τιμὴ ἄνευ ἐσωτερικῆς μετανοίας καθίσταται θέατρον εὐσεβείας καὶ προσωπεῖον δικαιοσύνης.

η. Πατέρες κατακεραυνώνουν τὴν μὴ ἐπανόρθωσιν τῆς ἀνομίας

Ὁ Μέγας Βασίλειος διδάσκει ὅτι «οὐκ ἐν λόγοις ἡ μετάνοια, ἀλλ’ ἐν ἔργοις καὶ ἐν τῇ τοῦ βίου διορθώσει» (Migne, PG 31, 1484). Ὁ δὲ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρατηρεῖ ὅτι οὐδὲν ψυχρότερον καὶ ἀνωφελέστερον τῆς τιμῆς, ὅταν αὕτη μὴ συνοδεύηται ὑπὸ τῆς ἀληθείας (Migne, PG 62, 75).

Ἡ πατερικὴ γὰρ παράδοσις οὐδόλως γινώσκει συμβολικάς τινας μετανοίας, ἀλλ’ ἔμπρακτον καὶ οὐσιώδη ἐπανόρθωσιν. Τὸ γὰρ κακὸν οὐκ ἔστι συμβολικόν τι, ἀλλὰ πραγματικὸν καὶ ὑποστατικόν, ὡς αὐτὸς ὁ Διάβολος, λαμβάνει δὲ μορφὴν ἐγκλήματος διὰ χειρῶν ἀπαισίων καὶ ἐξαγρειωμένων ἀνθρώπων.

• Δελεάζουν δολίως δι’ ἁγιοκατατάξεως

Ἀνέκυψε γὰρ κατευθυνομένη τις καὶ δολία φήμη περὶ τῆς ἐπισήμου ἀναγνωρίσεως τῆς ἁγιότητος τοῦ Θεολόγου, ὅπερ οὐδόλως δύναται νὰ θεωρηθῇ εὐταξία. Ἀποπειρῶνται γὰρ οἱ ὑπεύθυνοι νὰ προσεγγίσωσι τοὺς ἀφελεῖς καὶ νὰ ἐξαπατήσωσιν ἐκείνους, οἵτινες ἐβίωσαν τὴν ἁγιότητα τοῦ Ἐπισκόπου τούτου, ὅπως ἐντάξωσιν αὐτοὺς εἰς τὴν οἰκείαν μάνδραν τῆς κοσμικότητος, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνελευθερίας.

Ἐπειδὴ δὲ οἱ λεγόμενοι “Θεολογικοί” ἀποτελοῦσιν ἐκλεκτὰ μέλη τῆς εὐσεβείας καὶ τῆς κοινωνίας, προσπαθοῦσι νὰ χρησιμοποιήσωσιν αὐτοὺς ὡς ἀσπίδα νομιμοφροσύνης, ὅπερ ἀποδεικνύει τὴν δολιότητα ἐν ὅλῳ αὐτῆς τῷ μεγαλείῳ. Ἡ γὰρ Ἐκκλησία οὐδαμῶς κατασκευάζει ἁγίους, ἀλλ’ ἀναγνωρίζει ἐκείνους, οὓς ὁ Θεὸς ἤδη ἐδόξασεν· ἐπεὶ καί, ὡς ἔλεγεν ὁ Ὅσιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, «ὁ Θεὸς δοξάζει τοὺς δοξάζοντας Αὐτόν» (Συμεὼν Νέου Θεολόγου, Κατηχήσεις, Κατήχησις ΣΤ΄), καὶ οὐχὶ αἱ ἀνθρώπιναι διοικητικαὶ διαδικασίαι.

• Θεολόγος: Νὰ στιγματισθῇ καὶ ὁ Χριστόδουλος

Αὐτόπτης μάρτυς καταχωρίζει τὸ ἑξῆς γεγονός: Ὁ ἀοίδιμος Θεολόγος εὑρίσκετο κλινήρης ἐν τῷ νοσοκομείῳ “Εὐαγγελισμός”, ὅτε ἐδέξατο ἐπίσκεψιν ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Ὕδρας Ἱεροθέου. Οὗτος, δελεαζόμενος τε καὶ πιεζόμενος ὑπὸ τοῦ μοιχεπιβάτου τοῦ Βόλου Χριστοδούλου, ἐπρότεινε τῷ Θεολόγῳ: «Ἐπειδὴ ἐν Βόλῳ ἐκοιμήθη ὁ προκάτοχος Μητροπολίτης Ἠλίας, καλὸν θὰ εἶναι ἐν ταῖς προσφυγαῖς πρὸς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας νὰ μὴ περιλαμβάνηται καὶ ὁ Χριστόδουλος, καθότι οὗτος προητοιμάζεται ἵνα διεκδικήσῃ τὸν ἀρχιεπισκοπικὸν θρόνον τῶν Ἀθηνῶν».

Τότε ὁ ἄλλως ἤρεμος καὶ γαλήνιος Θεολόγος, ἤστραψέ τε καὶ ἐβρόντησεν εἰπών: «Οὐχί, καὶ ἐκεῖνος θὰ διέλθῃ διὰ τῆς βασάνου τοῦ νόμου. Στιγματισθήσεται γὰρ καὶ οὗτος ὡς παράνομος καταληψίας θρόνου καὶ ἀντικανονικὸς κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, καθότι ὑπῆρξεν ἀνάλγητος σφαγεὺς τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ». Ὁ δὲ ἐπισκέπτης Ἱεράρχης οὐδαμῶς ἐτόλμησεν ἀντιτάξαι οὐδένα λόγον.

• Ἀμετανόητοι διάδοχοι διωκτῶν Ἁγίου Νεκταρίου

Ἡ καταλυτικὴ περίπτωσις τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τοῦ ἀδίκως ἐκδιωχθέντος, παραμένει ἐσαεὶ διδακτική. Ἡ γὰρ ἱστορία ἐδικαίωσε μὲν τὸν ἀποκηρυχθέντα, κατεδίκασε δὲ ἠθικῶς τοὺς διώκτας αὐτοῦ. Οὐδεμία μεταγενεστέρα τιμητικὴ ἐκδήλωσις δύναται νὰ ἐξαλείψῃ τὴν τελεσθεῖσαν ἀδικοπραγίαν, ἐὰν μὴ προηγηθῇ ἡ ταπεινὴ ὁμολογία τοῦ σφάλματος καὶ ἡ ἔμπρακτος μετάνοια.

Οὐχὶ μόνον δὲν ἐζήτησαν παρ’ αὐτοῦ συγγνώμην κατὰ τὴν συνοδικὴν ἐκείνην καὶ φαραωνικὴν τελετουργίαν ἐν Αἰγίνῃ, κατὰ τὸ ἔτος χιλιοστὸν ἐννακοσιοστὸν ἐνενηκοστὸν ὄγδοον (1998), ἀλλὰ μᾶλλον καθυπέγραψαν πάπυρον περιέχοντα “διαγνώμην”, ἤτοι τι ἀπροσδιόριστον καὶ λίαν ἀσαφές, καὶ οὐχὶ τὴν ὀφειλομένην “συγγνώμην”, οὐδόλως προβάντες εἰς ἐπίσημον καὶ δημοσίαν πρᾶξιν μετανοίας.

• Ἡ ἀλήθεια ὡς προϋπόθεσις τῆς τιμῆς

Πρὸ τῆς ἀπολύσεως τοῦ Ἱεροῦ Μνημοσύνου, εἷς ἀρχιμανδρίτης προσῆλθεν εἰς τὸ μέσον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ ἀκόμψως, μᾶλλον δὲ προκλητικῶς καὶ ἄνευ σεβασμοῦ, διαρπάσας τὴν Μίτραν, τὸ Ὠμοφόριον καὶ τὰ λοιπὰ ἀρχιερατικὰ ἀμφία τοῦ ἀοιδίμου Θεολόγου, ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν, ἀφοῦ πρότερον περιέλιξε ταῦτα ἐντὸς τοῦ τραπεζομανδήλου, καθ’ ὃν τρόπον γίνεται ἐπὶ τῶν κοινῶν σκευῶν. Διὰ ποίαν ἆραγε αἰτίαν ἐγένετο τοῦτο; Μήπως ἵνα μὴ προσκυνήσωσιν οἱ πιστοὶ τὰ τίμια ταῦτα σύμβολα τῆς ἀρχιερατικῆς τιμῆς τοῦ ἁγίου Ἐπισκόπου;

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κέκτηται ὡς θεμέλιον τὴν ἀλήθειαν· ἄνευ γὰρ ταύτης, οὔτε μνημόσυνα, οὔτε ἐγκώμια, οὔτε πανηγυρικοὶ λόγοι δύνανται ἀποδοῦναι πραγματικὴν τιμὴν εἰς τοὺς δικαίους. Ὅπου δὲ ἀπουσιάζει ἡ μετάνοια, ἐκεῖ καὶ ἡ τιμὴ μεταβάλλεται εἰς ὑπόκρισιν, τὸ δὲ μνημόσυνον εἰς μνημόσυνον λοιδορίας. «Οὐ γὰρ ὁ ἐπαινῶν δικαιοῖ, ἀλλ’ ὁ ζῶν κατὰ τὴν ἀλήθειαν» (Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, Ὁμιλία ΝΣΤ΄, Migne, PG 58, 551-554).

Ἡ ἀνάμνησις τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν δυναμικῶν Ὁμολογητῶν οὐδόλως ἐπιζητεῖ ἐγκώμια, ἀλλὰ μίμησιν, οὐδὲ στέρεται στεφάνων λόγων, ἀλλὰ ποθεῖ καρποὺς μετανοίας. Μόνον τότε τὸ μνημόσυνον καθίσταται δοξολογία τοῦ Θεοῦ καὶ ἀληθὴς τιμὴ τοῦ δικαίου· εἰ δὲ μή γε, μεταπίπτει εἰς σιωπηρὰν εἰρωνείαν καὶ ἀνανεοῖ τὴν ἀδικίαν, ἣν δῆθεν καταδικάζει.

[Ἐξαπάτησις ἐν ὀνόματι Χριστοῦ]: «Ἐλεύσονται ἡμέραι // ὅτε ἐπιθυμήσετε // μίαν τῶν ἡμερῶν // τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἰδεῖν // καὶ οὐκ ὄψεσθε. // καὶ ἐροῦσιν ὑμῖν͵ // Ἰδοὺ ἐκεῖ· [ἤ͵] // Ἰδοὺ ὧδε· // μὴ ἀπέλθητε μηδὲ διώξητε» (Λουκ. ιζ’ 22).