Ἰδιαίτερα σὲ στιγμὲς πολὺ δύσκολες καὶ ἐξαιρετικὰ κρίσιμες, καλοί μου φίλοι, τὸ λέμε ὅλοι μας καθαρά: «Ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι Του»! Ἀκόμη καὶ … ἄθελά μας τὸ λέμε! Εἴτε ὡς πιστοί, εἴτε καὶ ὡς ἄπιστοι (ἢ καὶ ὀλιγόπιστοι) ἀκόμη! Ἀλλὰ καὶ τότε ποὺ διαφύγαμε ἕνα μεγάλο κίνδυνο, μία ἐξαιρετικὰ δύσκολη κατάσταση, τί λέμε πάλι; «Ἔβαλε ὁ Θεὸς τὸ χέρι Του καὶ γλύτωσα» ἢ «τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ μὲ ἔσωσε»!
* * *
Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς λυτρώνει;
Μοιάζει μὲ τὸ στοργικὸ χέρι τῆς μάνας;
Μοιάζει μὲ τὸ στιβαρὸ χέρι τοῦ πατέρα;
Μοιάζει μὲ τὸ σωτήριο χέρι τοῦ ναυαγοσώστη;
Μοιάζει μὲ τὸ ἀκαταμάχητο ἐκεῖνο χέρι ποὺ σπάζει ὅλα τὰ δεσμά;
Ἢ μοιάζει μὲ ἐκεῖνο τὸ προστατευτικὸ χέρι ποὺ δὲν σ’ ἀφήνει νὰ κρημνιστεῖς στὸν κατηφορικὸ δρόμο ποὺ πῆρες;
Μήπως, πάλι, εἶναι…
Ἐκεῖνο ποὺ χώρισε στὰ δύο τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, γιὰ νὰ πορευτεῖ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς μακριὰ ἀπ’ τοὺς τυράννους του;
Ἐκεῖνο ποὺ τοῦ σκόρπιζε γιὰ χρόνια τὸ μάννα ἐκεῖ στὴν πορεία του στὴν ἔρημο;
Ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἄφησε τὰ τρία παιδιὰ νὰ καοῦν στὸ καμίνι τοῦ Ναβουχοδονόσορα;
Ἢ ἐκεῖνο ποὺ ἔσωσε τὸν μὲν Νῶε ἀπ’ τὸν κατακλυσμὸ τοῦ νεροῦ, τὸν δὲ Λὼτ ἀπ’ τὸν κατακλυσμὸ τῆς φωτιᾶς ἐκεῖ στὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα;
Μήπως, τελικά, πρόκειται γιὰ τὸ χέρι ἐκεῖνο ποὺ εὐλόγησε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια καὶ χόρτασε τοὺς πέντε χιλιάδες;
Μήπως πρόκειται γιὰ ἐκεῖνο ποὺ μόλις ἔπιασε τὸ χέρι τῆς κατάκοιτης καὶ μὲ πυρετὸ πεθερᾶς τοῦ Πέτρου, ἀμέσως ἐκείνη ἔγινε καλά;
Μήπως πρόκειται γιὰ ἐκεῖνο ποὺ μόλις κράτησε τὸν ἴδιο τὸν Πέτρο, τότε ποὺ ἀπὸ ὀλιγοπιστία βυθιζόταν στὴν τρικυμισμένη θάλασσα, ὁπότε καὶ δὲν καταποντίστηκε καὶ σώθηκε ἀμέσως;
Ἢ μήπως πρόκειται γιὰ ἐκεῖνο ποὺ μόλις ἔπιασε τὸ χέρι τῆς νεκρῆς 12χρονης κόρης τοῦ Ἰαείρου, ἀμέσως αὐτὴ ἀναστήθηκε;
Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε αὐτὸ τὸ χέρι …
Πάντοτε ἔρχεται, γιὰ νὰ δώσει καὶ ποτέ του, γιὰ νὰ πάρει!
Πάντοτε προσφέρει τὴ θαλπωρή του τὴν ἐξαίσια!
Πάντοτε σκεπάζει μοναδικά!
Πάντοτε ὁδηγεῖ ἀνυπέρβλητα!
Πάντοτε ἀνατρέπει ὅλα τὰ «δεδομένα»!
Πάντοτε εἶναι φιλεύσπλαγχνο καὶ φιλάνθρωπο!
Πάντοτε θυσιαζόμενο, γι’ αὐτὸ εἶναι καὶ ματωμένο!
* * *
Στ’ ἀλήθεια ποιὸ εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ χέρι; Γιατί σὲ κάθε περίπτωση εἶναι πανίσχυρο, ἀκαταμάχητο, μοναδικὰ δυνατό. Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει διαφορετικὰ ξέρετε. Γιατί πρόκειται γιὰ τὸ ἴδιο τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. Καὶ τί εἶναι ὁ Θεὸς παρὰ ὁ «Κύριος τῶν δυνάμεων»; (Ψαλμ. 23,10)
Σὲ πάρα πολλὰ σημεῖα ἡ Ἁγία Γραφὴ λέγει γιὰ τὸ πανίσχυρο αὐτὸ χέρι τοῦ Θεοῦ:
• «Τὰ χέρια Σου μὲ ἔπλασαν καὶ μὲ δημιούργησαν» (Ἰὼβ 10,8 & Ψαλμ. 118,73)
• «Αὐτοῦ εἶναι ἡ θάλασσα καὶ Αὐτὸς τὴν ἔκανε, καὶ τὴν ξηρὰ τὰ χέρια Του τὴν ἔπλασαν» (Ψαλμ. 94,5)
• «Σύ, Κύριε, στὴν ἀρχὴ θεμελίωσες τὴ γῆ καὶ ἔργα τῶν χεριῶν Σου εἶναι οἱ οὐρανοὶ» (Ψάλμ. 101,26 & Ἑβρ. 1,10)
• «Ἐγὼ εἶμαι ὁ πρῶτος κι ἐγὼ ὑπάρχω στὸν αἰώνα. Τὸ χέρι μου θεμελίωσε τὴ γῆ καὶ ἡ δεξιά μου στερέωσε τὸν οὐρανὸ» (Ἡσ. 12,13)
• «Αὐτὰ ποὺ σκέφτηκε καὶ ἀποφάσισε νὰ κάνει ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος, ποιὸς θὰ τὰ ἐμποδίσει καὶ ποιὸς θὰ ἀποτρέψει τὸ χέρι τὸ ὑψηλό;» (Ἡσ. 14,27)
Ἆραγε ποιὸς εἶναι τόσο δυνατός, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ ἀντιστέκεται στὶς ἀποφάσεις τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προβάλει ἐμπόδια στὶς θελήσεις Του; Κανένας ἀπολύτως! Ἑπόμενο εἶναι νὰ ἀναρωτιέται ὁ προφήτης Ἡσαΐας: «Τὸ χέρι Σου τὸ ὑψηλὸ ποιὸς θὰ τὸ ἀποτρέψει;» (Ἡσ. 14,27). Γιατί δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ τὸ ἴδιο τὸ χέρι τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων.
Στὸ διάβα τῶν αἰώνων πολλοὶ ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους ἰσχυρούς, ἐπειδὴ εἶχαν τὴν κοσμικὴ ἐξουσία γιὰ παράδειγμα. Ὁπότε καὶ τυφλωμένοι ἀπὸ ὑπέρμετρο ἐγωισμὸ καὶ ἔπαρση, νόμιζαν ὅτι μποροῦσαν νὰ κάνουν ὅ,τι ἤθελαν. Ἀκόμη καὶ στοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ἐκείνους ποὺ ὁλοφάνερα σκέπαζε τὸ προστατευτικό Του χέρι.
Ἀλλὰ πόσο ἔξω ἔπεσαν! Πόσο γελοιοποιήθηκαν!
Κι αὐτὸ τὸ εἴδαμε νὰ ἐπαναλαμβάνεται ἄπειρες φορὲς μὲ τοὺς μάρτυρες. Δὲν εἶναι μόνο ὅτι δὲν τοὺς ἔβλαπταν τὰ φοβερὰ μαρτύρια, στὰ ὁποῖα τοὺς ὑπέβαλαν, ἀλλὰ καὶ μέσα ἀπ’ αὐτά, γίνονταν Χριστιανοὶ καὶ στὴ συνέχεια μάρτυρες οἱ ἴδιοι οἱ δήμιοι ποὺ τοὺς βασάνιζαν, ὥς καὶ οἱ γυναῖκες αὐτῶν τῶν ἰσχυρῶν καὶ τὰ παιδιά τους ἀκόμη!
Ἔτσι δὲν κατατροπώνονταν μόνον αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ὁ νομιζόμενος «ἰσχυρός», ὁ τάχα ἀκατάβλητος, αὐτὸς ποὺ τοὺς ὑποκινοῦσε, δηλαδὴ ὁ ἴδιος ὁ Σατανᾶς! Τί γελοιοποίηση κι αὐτὴ μπροστὰ στὸ ὄντως παντοδύναμο χέρι τοῦ Θεοῦ!
* * *
Ἀλλὰ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι κάτι ἀόριστο, δὲν εἶναι τρόπος τοῦ λέγειν ἢ ὁ τρόπος ποὺ περιγράφουμε τὴν παντοδυναμία Του, εἶναι κάτι πάρα πολὺ συγκεκριμένο. Ἐν τέλει τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι κάτι, ἀλλὰ Κάποιος. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ναί!
Ἂς δοῦμε τί ἀναφέρει ἐπ’ αὐτοῦ ὁ μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας Ἅγ. Κύριλλος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας: [1]
• «Χέρι βέβαια τοῦ Πατέρα ποὺ ἔπλασε τὰ πάντα εἶναι ὁ Υἱός, μέσῳ τοῦ ὁποίου ἔκανε τὰ πάντα καὶ στὸν ὁποῖο βρίσκονται τὰ πάντα. Γιατί λέγει «μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου στερεώθηκαν οἱ οὐρανοί».
• «Εἶναι πανίσχυρος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατέρα, κι αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων».
• «Χέρι» καὶ «δεξιά» Του ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας ὀνομάζει τὸν Υἱό.
• «Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων καὶ τὸ ἀνίκητο χέρι τοῦ Πατέρα, μὲ τὸ ὁποῖο ἔφερε τὰ πάντα στὴν ὕπαρξη».
* * *
Λοιπόν, ὅποιοι καταφεύγουν στὸ Χέρι αὐτό, ὅποιοι βρίσκονται κάτω ἀπ’ τὴν κραταιή Του σκέπη, ὅποιοι τὸ ἀγγίζουν μὲ σεβασμό, πίστη πολὺ καὶ ἐλπίδα…
Τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς φοβίσει!
Τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς βλάψει!
Μένουν ἀπρόσβλητοι ἀπ’ τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὰ πάθη!
Ἀπόρθητοι ἀπ’ τὸν Σατανᾶ!
Πληροῦνται μὲ τὴν Θεία Χάρη!
Γίνονται χαρισματικοὶ καὶ χαριτωμένοι!
Μπορεῖ ἐμεῖς νὰ εἴμαστε ἀδύνατοι, εἶναι ὅμως παντοδύναμο τὸ Χέρι ἐκεῖνο ποὺ μᾶς κρατεῖ καὶ μᾶς σκεπάζει. Κι ὅταν μᾶς σώζει ὁ Χριστός, ἄραγε ποιὸς μπορεῖ νὰ μᾶς βλάψει;
Τονίζει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Κανεὶς ἂς μὴ ὑπερηφανεύεται γιὰ τὸν πλοῦτο του, κανεὶς νὰ μὴ ὑπερηφανεύεται γιὰ κάτι ἀπ’ τὰ κοσμικά, ἀλλὰ γι’ αὐτὸ καὶ μόνο, ἐπειδὴ ἔχει τὸν Κύριο Θεό».
Τί εὐλογία!
* * *
Στ’ ἀλήθεια τί γίνεται μὲ ἐκείνους ποὺ τὸ ἀμφισβητοῦν ἢ καὶ τὸ περιγελοῦν, ποὺ τὸ ἀρνοῦνται καὶ τὸ ἐγκαταλείπουν αὐτὸ τὸ Χέρι;
Τότε ὁ ἄνθρωπος μένει ἔρημος καὶ μὲ ἕνα τεράστιο κενὸ μέσα του, τὸ ὁποῖο μὲ τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ καλύψει!
Τότε ὁ ἄνθρωπος καταντᾶ νὰ καταφεύγει σὲ ἄλλα χέρια, ἁμαρτωλά, κακοποιά, διεφθαρμένα, σὲ χέρια καθαρὰ διαβολικά!
Τότε ὁ ἄνθρωπος πέφτει στὸ χάος τῆς ἀπόγνωσης καὶ τῆς ἀπελπισίας!
Ὁ Γάλλος συγγραφέας Εὐγένιος Ἰονέσκο εἶχε γράψει γιὰ τὸ δρᾶμα τῆς μακριὰ ἀπ’ τὸν Θεὸ εὑρισκόμενης ψυχῆς του: «Μπορῶ νὰ πῶ ὅτι ἔχω ἐγκαταλείψει τὸν Οὐρανὸ κι ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ Οὐρανὸς μὲ ἔχει ἐγκαταλείψει… Ἔχουμε καταντήσει ἀνδρείκελα καὶ ἐρχόμαστε καὶ παρερχόμαστε δίχως λόγο, ποὺ ἀκοῦμε καὶ λέμε λέξεις δίχως νόημα. Ἡ ὑλιστικὴ ζωὴ μᾶς ἔχει μεταμορφώσει σὲ ὄντα ξιπασμένα…»
Ἀλλὰ τὸ Χέρι αὐτὸ ἔρχεται κάποτε ἀκόμη καὶ ὡς τιμωρό, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς Ἰσραηλίτες, οἱ ὁποῖοι ἔφθασαν στὸ σημεῖο καὶ νὰ τὸ σταυρώσουν ἀκόμη! Μὴ τὸ ξεχνᾶμε…
* * *
Νά, λοιπόν, ποιὸ εἶναι τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας. Ὁ παντοδύναμος. Ὁ φιλεύσπλαγχνος. Ἡ καταφυγή μας. Ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς σκέπει πρέπει νὰ εἴμαστε κοντά Του, μαζί Του, ὅσο γίνεται πιστὰ καὶ ἀφοσιωμένα. Ἐκεῖνος πάντοτε θέλει νὰ μᾶς σκέπει, νὰ μᾶς ὁδηγεῖ, νὰ μᾶς σώζει. Ἀρκεῖ νὰ τὸ θέλουμε κι ἐμεῖς. Νὰ τὸ θέλουμε πολύ…
Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος
Σημείωσις:
[1] Βλ. «ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΗΣΑΙΑ» Λόγοι Β΄, Γ΄ & Ε΄