Γράφει ὁ κ. Χαράλαμπος Μηνάογλου, Δρ. Ἱστορίας,
Ἀνάμεσα στὸν Κολοκοτρώνη καὶ τὸν Μλάντιτς ὑπάρχουν πάρα πολλὲς ὁμοιότητες. Ἀνήκουν καὶ οἱ δύο στὴν παράδοση τῶν ὀρθόδοξων πολεμιστῶν ποὺ προσέφεραν στὴν πατρίδα καὶ ἀνέλαβαν τὴν εὐθύνη τοῦ πολέμου, ὅταν οἱ ἄλλοι ἔκαναν πίσω. Ἀμφότεροι θυσίασαν ἀκόμη καὶ παιδιά τους στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν πατρίδα. Ἀμφότεροι φυλακίστηκαν ἀπὸ τοὺς ξενοκίνητους κατοπινοὺς ἡγέτες τῆς πατρίδας (ἐδῶ ὁ Μλάντιτς μοιάζει περισσότερο ἀδικημένος, καθὼς παραδόθηκε ἀπὸ τοὺς δικούς του στοὺς ξένους νὰ δικαστεῖ, νὰ φυλακιστεῖ καὶ νὰ πεθάνει φυλακισμένος, ἐνῶ ὁ Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε καὶ φυλακίστηκε ἀπὸ “Ἕλληνες” δικαστές, ἐνῶ ἔλαβε καὶ χάρη καὶ ἀπεβίωσε μὲ τιμές). Οἱ ὁμοιότητές τους εἶναι πάρα πολλές, ἀλλὰ θὰ ἐπικεντρωθοῦμε ἴσως στὴν πλέον σημαντικὴ γιὰ ὅλους ἐμᾶς τοὺς ἀπολειπόμενους, τὸ γεγονὸς ὅτι ἀμφότεροι καθυβρίζονται καὶ μετὰ θάνατον ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν πάρει ὡς λάφυρο τὴν Ἑλλάδα.
Τὰ γεννήματα τοῦ σημιτικοῦ καθεστῶτος στὴν Ἑλλάδα, τὸ ὁποῖο, ἂς μὴ ἀπατώμεθα, ἐλέγχει τὴν χώρα σήμερα διὰ τῆς τότε νεολαίας του περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι τὴν ἤλεγχε στὰ χρόνια τοῡ Σημίτη, ἀπὸ τότε μέχρι καὶ σήμερα ἐπιμένουν νὰ ἀποκαλοῦν τὸν Κολοκοτρώνη, Καπετὰν-Λαφύρα. Οι ἴδιοι ἄνθρωποι εἶναι αὐτοὶ ποὺ σήμερα ἐπιχαίρουν γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Μλάντιτς καὶ τὰ ΜΜΕ τους, δηλαδὴ τὸ σύνολο τῶν μεγάλων ΜΜΕ στὴν Ἑλλάδα, ἀνεβάζουν ἀπὸ χθὲς κείμενα, στὰ ὁποῖα ὁ τίτλος εἶναι πάντα “πέθανε ὁ Χασάπης τῆς Βοσνίας” ἢ κάτι παρόμοιο. Εἶναι ἀπίστευτο αὐτὸ ποὺ παρακολούθησα χθές τουλάχιστον στὸ ΦΒ, ὅπου σὲ κάθε τέτοια ἀνάρτηση στὶς σελίδες τῶν καθιερωμένων ΜΜΕ ὑπῆρχαν ἀπὸ κάτω δεκάδες σχόλια ὑποστήριξης στὸν Μλάντιτς καὶ μὲ δεκάδες (σὲ κάποιες περιπτώσεις καὶ ἑκατοντάδες) ἀκολούθους κάθε σχόλιο. Ἡ προπαγάνδα σπίλωσης τοῦ Μλάντιτς (ἀκόμη καὶ ἂν δεχθοῦμε ὅτι τὸ ΔΠΔ δὲν ἔπεσε σὲ δικαστικὴ πλάνη καὶ ὅσα καταλόγισε στὸν Μλάντιτς ἰσχύουν καὶ πάλι πρόκειται γιὰ ἐπιχείρηση σπίλωσής του τὸ νὰ ἀποκαλεῖται “Χασάπης τῆς Βοσνίας” ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ΜΜΕ, τὴν στιγμὴ ποὺ κανένα ἀπὸ αὐτὰ δὲν χαρακτηρίζει “Χασάπη τῆς Γάζας” τὸν Νετανιάχου γιὰ τὰ πολὺ ἐκτενέστερα, φρικωδέστερα καὶ διαρκῆ ἐγκλήματά του σὲ βάρος ἀμάχων, ποὺ τοῦ ἀποδίδονται ἀπὸ τὸ ἴδιο δικαστήριο, καὶ τὸ κυριότερο, ποὺ τὰ παρακολουθοῦμε σχεδὸν ζωντανὰ καθημερινὰ) καὶ τοῦ Κολοκοτρώνη ἀκόμη περισσότερο, δὲν μπορεῖ νὰ προχωρήσει. Αὐτὸ εἶναι σαφές. Ἀλλὰ γιατί τότε ἐπιμένουν;
Ὁ λόγος ποὺ ἐπιμένουν δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν φόβο. Τέτοια ἡρωικὰ παραδείγματα ἀντίστασης στοὺς κοσμοκυρίαρχους φοβοῦνται οἱ ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Παρὰ τὰ ὅποια ἀνθρώπινα σφάλματα καὶ ἀδυναμίες τους, ἀμφότεροι εἶναι φυσικοὶ ἡγέτες τοῦ λαοῦ, τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ τοὺς “πεφωτισμένους”, παρτάκηδες, ἀνθέλληνες καὶ ἀντορθοδόξους. Γιὰ αὐτὸ καὶ τοὺς φοβοῦνται ὅσοι θέλουν νὰ πάρουν τὶς ὀρθόδοξες χῶρες ὡς λάφυρο, νὰ τὶς κάνουν δικές τους. Γιὰ αὐτό, καὶ ἐνῶ σπάνια δημόσια ἀποκαλοῦν τὸν Κολοκοτρώνη Καπετὰν-Λαφύρα, πολὺ συχνότερα ἐκθειάζουν τὸ δικό τους πολιτικὸ πρότυπο, τὸν ἀρχετυπικὸ “πεφωτισμένο”, παρτάκια, ἀνίκανο καὶ ἀντορθόδοξο, τὸν Μαυροκορδᾶτο τῆς Ἐπανάστασης, ὁ ὁποῖος εἶναι ἴδιος μὲ τοὺς σύγχρονους πολιτικοὺς ποὺ ὑποστηρίζουν. Ὁ λαός, ὅμως, ξέρει ἔστω διαισθητικὰ καὶ πάντα λατρεύει τοὺς ἥρωες. Καὶ αὐτὸ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν οἱ ἄγευστοι τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀποτρέψουν τοὺς μελλοντικοὺς ἥρωες, ἐπειδὴ ὁδήγησαν αὐτοὺς τοὺς δύο (καὶ πολλοὺς ἀκόμη) σὲ ἀτίμωση καὶ τιμωρία ἀπὸ τὶς χῶρες, γιὰ τὶς ὁποῖες ἀγωνίστηκαν. Ἐπειδή, ἁπλά, ἡ Ὀρθοδοξία διδάσκει τὴν θυσία. Ναί, οἱ ἥρωες δὲν περιμένουν ἀναγνώριση οὔτε ψηφαλάκια. Οἱ ἥρωες θυσιάζονται καὶ ξέρουν ὅτι ὁ πατριωτισμός τους θὰ ἀνταμειφθεῖ μὲ προδοσία. Αὐτὸ ὅμως δὲν τοὺς πτοεῖ ἀπὸ τὸ νὰ προσφέρουν αὐτὸ ποὺ ἔχουν στὴν πατρίδα, στοὺς συνανθρώπους τους, ὅταν κάτι τέτοιο ἀπαιτηθεῖ.