Μια Ελληνορθόδοξη μοναχή στην Καλκούτα (πρώην Καλκούτα) της Ινδίας έχει γίνει σύμβολο του αιώνιου αγώνα κατά της φτώχειας, του αναλφαβητισμού, της εμπορίας παιδιών και της πορνείας στην πόλη.
Η αδελφή Νεκταρία Παρίδη, σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές, η μόνη Ελληνίδα που έχει απομείνει στην Καλκούτα, μέσω των σχολείων και των ορφανοτροφείων που έχτισε με τη βοήθεια δωρητών έχει γίνει «μητέρα» για χιλιάδες παιδιά, προσφέροντάς τους την προοπτική μιας νέας και καλύτερης ζωής.
Εργάζεται στο Μπέικσβαρ, στα νότια προάστια της πόλης, όπου είναι υπεύθυνη δύο ορφανοτροφείων που ανήκουν στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία.
«Από το 1999, όταν ιδρύθηκε το πρώτο ορφανοτροφείο, εκατοντάδες… ορφανά, εγκαταλελειμμένα, άστεγα παιδιά βρήκαν ένα ζεστό σπίτι εδώ. Βρήκαν στοργή και αγάπη. Αυτό είναι που χρειάζονται περισσότερο», δήλωσε η αδελφή Νεκταρία στο Greek Reporter πριν από μερικά χρόνια.
Με καταγωγή από την Κόρινθο, η μοναχή έφτασε για πρώτη φορά στην Καλκούτα το 1991 με σκοπό να ιδρύσει μια ορθόδοξη ιεραποστολή στο ινδικό κρατίδιο της Δυτικής Βεγγάλης.
Η Αδελφή Νεκταρία είναι η μόνη Ελληνίδα στην Καλκούτα
«Η ζωή στην Καλκούτα είναι δύσκολη για κάθε ξένο. Αλλά όταν πηγαίνουμε σε οποιαδήποτε ιεραποστολή, δεν πηγαίνουμε για διακοπές», δηλώνει.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 στην Ινδία, η Καλκούτα έχει πληθυσμό 14,1 εκατομμύρια κατοίκους, γεγονός που την καθιστά την τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη μητροπολιτική περιοχή στην Ινδία.
Η φτώχεια εξακολουθεί να κυριαρχεί εκεί, λέει η Αδελφή Νεκταρία. «Ένα εκατομμύριο κοιμούνται στο δρόμο, τα παιδιά ζητιανεύουν αντί να σπουδάζουν, τα μικρά παιδιά αναγκάζονται να κάνουν σκληρή δουλειά που μόνο οι ενήλικες μπορούν να κάνουν».
Μητέρα χιλιάδων
Μέσα από αφοσίωση και σκληρή δουλειά, έχει ιδρύσει τα ορφανοτροφεία της, καθώς και πέντε σχολεία, μερικά σε απομακρυσμένα χωριά της Δυτικής Βεγγάλης.
«Τα παιδιά, ειδικά τα κορίτσια, λαμβάνουν πολύ καλή εκπαίδευση και αρχίζουν να κάνουν όνειρα για τη ζωή τους», σημειώνει η Αδελφή Νεκταρία.
Λέει ότι τα κορίτσια είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην ινδική μεγαλούπολη. «Αναγκάζονται να παντρευτούν μεγαλύτερους άνδρες… Οι οικογένειές τους θέλουν να τα ξεφορτωθούν. Τα θεωρούν βάρος. Η καλύτερη εκπαίδευση παρέχεται μόνο στα αγόρια».
Παραδέχεται ότι είναι δύσκολο να αλλάξει η ανδροκρατούμενη νοοτροπία: «Η δουλειά μας είναι σταγόνα στον ωκεανό», παραδέχεται.
Παραθέτοντας τη Μητέρα Τερέζα, γνωστή πλέον ως Αγία Τερέζα της Καλκούτας, λέει: «Όλοι δεν μπορούν να κάνουν μεγάλα έργα, αλλά όλοι μπορούν να κάνουν μικρά πράγματα με μεγάλη αγάπη».
Κάθε πρωί, τα άστεγα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο και στα ορφανοτροφεία, όπου λαμβάνουν γάλα και μπισκότα για πρωινό. «Για μερικούς», λέει η καλόγρια, «αυτό είναι το μόνο γεύμα της ημέρας».
Οι ανάγκες της συνεχώς διευρυνόμενης αποστολής της είναι τεράστιες. Σχεδιάζεται ένα νέο κτίριο για να φιλοξενήσει περισσότερα παιδιά και να παρέχει φροντίδα και βασική εκπαίδευση στα άπορα παιδιά. Χρειάζεται επειγόντως οικονομική βοήθεια τώρα, λέει η Αδελφή Νεκταρία.
«Ο Θεός έφερε μια αδύναμη γυναίκα εδώ στην Ινδία για να αναλάβει αυτό το τεράστιο έργο, επειδή μέσα από την αδυναμία μας αποκαλύπτεται η δύναμη του Θεού», εξηγεί.
Έλληνες στην Καλκούτα
Όσο δύσκολο κι αν είναι να το φανταστεί κανείς σήμερα, η Καλκούτα είχε μια ζωντανή ελληνική κοινότητα στο παρελθόν. «Από τον 17ο αιώνα, η Καλκούτα φιλοξενούσε μια ελληνική κοινότητα», λέει η Αδελφή Νεκταρία.
Ένα ελληνικό νεκροταφείο με περισσότερους από 200 τάφους εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα. Οι περισσότερες από τις ταφόπλακες έχουν επιγραφές στα ελληνικά. Μία από αυτές αναφέρει: «Στη μνήμη του Μαυρόντι Αθανάς Μίτσου, ο οποίος πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 1855».
Ο παλαιότερος τάφος είναι αυτός του Αλεξάντερ Άρτζιρι, ο οποίος πέθανε στις 5 Αυγούστου 1777. Ο Άρτζιρι ήταν ο ιδρυτής της πρώτης ορθόδοξης εκκλησίας στην Καλκούτα.
Μια άλλη ιστορική ορθόδοξη εκκλησία, η «Μεταμόρφωση του Σωτήρος», χτίστηκε στην περιοχή Kalighat. Ωστόσο, με τη σταδιακή έξοδο του ελληνικού πληθυσμού από την πόλη, η εκκλησία κατέστη μη λειτουργική και τελικά έκλεισε το 1972.
Το 1991, η όμορφη εκκλησία με τους δωρικούς κίονες επαναλειτούργησε με πρωτοβουλία της ελληνικής πρεσβείας. Η αδελφή Νεκταρία, η οποία εκείνη την εποχή ήταν τοποθετημένη στη Νότια Κορέα, κλήθηκε να έρθει και να φροντίσει την εκκλησία. Ο πατέρας Ιγνάτιος, ο ιερέας που ήταν υπεύθυνος για την εκκλησία της Μεταμόρφωσης, ίδρυσε επίσης ένα φιλανθρωπικό ταμείο με την ονομασία «Φιλανθρωπική Εταιρεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας».
Δυστυχώς, ωστόσο, η Καλκούτα έχει πλέον αδειάσει από τον ελληνικό πληθυσμό της. Ωστόσο, η εκκλησία δέχεται συχνά επισκέψεις από ντόπιους Χριστιανούς και οι Κυριακάτικες λειτουργίες τελούνται τακτικά στη βεγγαλική γλώσσα.
«Πολλοί Ινδουιστές έρχονται επίσης απλώς για να προσευχηθούν… Μερικές φορές βλέπω μοναχούς Κρίσνα, οι οποίοι έρχονται, κάθονται, προσεύχονται και φεύγουν σιωπηλά», λέει η Αδελφή Νεκταρία.
Μπορείτε να επικοινωνήσετε με το σχολείο και το ορφανοτροφείο μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Φιλανθρωπικής Εταιρείας της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ινδία.