Η Ομογένεια στην Τουρκία, ο μύθος των «καλύτερων χρόνων» και η εργαλειοποίηση από το προξενικό παρακράτος

Σχόλιο Σύνταξης: Η κυνική ασυμμετρία ανάμεσα στις τουρκικές αξιώσεις στη Θράκη και στο πραγματικό καθεστώς ασφυξίας που βιώνει ο Ελληνισμός στην Τουρκία αποτελεί το πιο τρανταχτό δείγμα της αναθεωρητικής τακτικής της Άγκυρας. Δεν νοείται δημοσιογραφικά και πολιτικά στελέχη, που γνωρίζουν τα πράγματα από πρώτο χέρι και επισκέπτονται συχνά την Κομοτηνή, να υιοθετούν αφηγήματα που εξωραΐζουν το καθεστώς Ερντογάν ή να προσφέρουν άθελά τους ιδεολογικά πυρομαχικά στα φερέφωνα του τουρκικού προξενείου για να επιτίθενται στην ελληνική πολιτεία. Η Συνθήκη της Λωζάνης δεν επιδέχεται μενού α λα καρτ. Η επιβίωση δύο χιλιάδων εναπομεινάντων Ρωμιών στην Κωνσταντινούπολη, με τη Χάλκη ερμητικά κλειστή και την Αγία Σοφία εργαλειοποιημένη, δεν συνιστά ευημερία αλλά τη διαχείριση μιας ιστορικής εθνοκάθαρσης. Η δημόσια συζήτηση οφείλει να βάζει τέλος στις βολικές αυταπάτες: η Ελλάδα εγγυάται τη δημοκρατική ισότητα των πολιτών της στη Θράκη, αλλά δεν μπορεί να ανέχεται την εξίσωση μιας ανθηρής θρησκευτικής μειονότητας με έναν Ελληνισμό που οδηγήθηκε μεθοδικά στα πρόθυρα του αφανισμού.