Οἱ διωγμοὶ τῶν Χριστιανῶν δὲν σταμάτησαν ποτέ. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν πρώτων μαρτύρων μέχρι καὶ τὶς ἡμέρες μας, τὸ χριστιανικὸ αἷμα συνεχίζει νὰ ρέει σὲ διάφορα σημεῖα τοῦ πλανήτη. Χριστιανοὶ δολοφονοῦνται, ἀπάγονται, ἐκτοπίζονται καὶ βλέπουν τοὺς ναούς τους νὰ καταστρέφονται. Καὶ τὸ ἐρώτημα παραμένει: γιατί τέτοιο μῖσος ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ; Μήπως διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ μόνος καὶ πραγματικὸς φόβος τοῦ Πονηροῦ;
Καὶ ὅλα αὐτὰ δὲν ἀνήκουν σὲ κάποια μακρινὴ ἐποχή. Συμβαίνουν σήμερα.
Ἐν ἔτει 2026, ἡ Νιγηρία συνεχίζει νὰ αἱμορραγεῖ. Χριστιανικὲς κοινότητες βρίσκονται στὸ στόχαστρο ἐνόπλων ἰσλαμιστικῶν ὀργανώσεων. Σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουν δημοσιοποιηθεῖ, περισσότεροι ἀπὸ 3.000 Χριστιανοὶ ἔχουν σκοτωθεῖ καὶ περίπου 3.200 ἔχουν ἀπαχθεῖ μέσα στοὺς πρώτους ὀκτὼ μῆνες τοῦ 2026. Παράλληλα, ἐκκλησίες δέχονται ἐπιθέσεις, χωριὰ ἐρημώνονται καὶ οἰκογένειες ἀναγκάζονται νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς ἑστίες τους.
Καὶ ἐμεῖς ἐρωτοῦμε: αὐτὸ εἶναι τὸ «εἰρηνικὸ Ἰσλάμ»;
Μᾶς λέγουν συνεχῶς ὅτι πρέπει νὰ διαχωρίζουμε τὸ Ἰσλάμ ἀπὸ τὸν ἰσλαμιστικὸ ἐξτρεμισμό. Ὁ διαχωρισμὸς αὐτὸς εἶναι ἀπαραίτητος, ἐφόσον δὲν μπορεῖ νὰ θεωρεῖται κάθε Μουσουλμάνος ὑπεύθυνος γιὰ ἐγκλήματα ποὺ διαπράττουν ἔνοπλες ὀργανώσεις. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ σταματήσει κάθε κριτικὴ συζήτηση γύρω ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς ἰδέες καὶ ἑρμηνεῖες ποὺ ἐπικαλοῦνται οἱ ἴδιοι οἱ ἰσλαμιστὲς, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὶς πράξεις τους.
Ἡ συζήτηση αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ θεωρεῖται «ἀπαγορευμένη». Οὔτε μπορεῖ κάθε κριτικὴ στὸ Ἰσλάμ νὰ βαπτίζεται αὐτομάτως μῖσος ἐναντίον τῶν Μουσουλμάνων. Ἄλλο ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ἄλλο ἡ ἀπαίτηση νὰ παραμένουν οἱ θρησκευτικὲς ἰδέες ὑπεράνω κριτικῆς.
Καὶ ὑπάρχει καὶ ἕνα δεύτερο ἐρώτημα. Τὴν ὥρα ποὺ χριστιανικὲς κοινότητες σὲ διάφορες περιοχὲς ὑφίστανται τὴ βία ἰσλαμιστικῶν κινημάτων, τί συζήτηση γίνεται στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὸ φαινόμενο; Πόσο σοβαρὰ ἐξετάζονται ὁ ἰσλαμιστικὸς ἐξτρεμισμός, ἡ θρησκευτικὴ ἐλευθερία, ἡ ἔνταξη καὶ οἱ συνέπειες τῶν μεγάλων μεταναστευτικῶν ροῶν; Καὶ γιατί ἡ ἀπαίτηση νὰ τεθοῦν αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα προκαλεῖ τόσο συχνὰ μεγαλύτερη ἀμηχανία ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα;
Τὸ αἷμα τῶν διωκομένων Χριστιανῶν δὲν προσφέρεται γιὰ ὡραιοποιήσεις. Οὔτε οἱ κατεστραμμένοι ναοὶ καὶ οἱ ξεριζωμένες οἰκογένειες μποροῦν νὰ κρυφθοῦν πίσω ἀπὸ συνθήματα περὶ «διαλόγου» καὶ «εἰρηνικῆς συνυπάρξεως».
Ἂς τεθεῖ, λοιπόν, τὸ ἐρώτημα καθαρὰ:
Ὅταν Χριστιανοὶ δολοφονοῦνται καὶ ἀπάγονται ἀπὸ ὀργανώσεις ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸ Ἰσλάμ, ἀρκεῖ πραγματικὰ νὰ ἐπαναλαμβάνουμε ὅτι τὸ Ἰσλάμ εἶναι «θρησκεία τῆς εἰρήνης»; Ἢ μήπως ἦλθε ἡ ὥρα νὰ συζητήσουμε σοβαρὰ καὶ χωρὶς ὑπεκφυγὲς τὸ πρόβλημα τοῦ ἰσλαμιστικοῦ φανατισμοῦ καὶ τῶν Χριστιανῶν ποὺ πληρώνουν τὸ τίμημά του;
Ν. ΡΩΜΑΝΟΣ