Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Ἡ στρέβλωση, ἡ ὁποία ἀναφέρει ὅτι, ‘’ἡ δικαιοδοσία τῶν Ἐπισκόπων πηγάζει ἀπὸ τὸν Πάπα’’, ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη ἄτοπο ἐπιχείρημα στὸν Παπισμό, ἀναφορικὰ μὲ τὴν μάνητα τοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου.
Πρὶν ἀναφερθοῦμε στὴ στρέβλωση αὐτή, θὰ πρέπει νὰ σημειώσουμε, ποιὸς εἶναι ὁ Robert Belarmine (1542-1621), ὁ ὁποῖος συνέγραψε τὴν σχετικὴ μὲ αὐτὴ τὴ διαστρέβλωση, ἀθεολόγητη γραμματεία ‘’De Pontifice Romano’’ (Περὶ τοῦ Ρωμαίου Ποντίφηκος), ἡ ὁποία ἀναφέρεται σὲ αὐτὸ τὸ ἐξουσιαστικὸ ἀτόπημα. Ο Robert Belarmine ἦταν Ἰησουίτης καρδινάλιος, ὁ ὁποῖος ἁγιοποιήθηκε στὸν Παπισμό.
Ὁ καρδινάλιος Robert Belarmine, ἐφόσον ἦταν ὑπέρμαχος τοῦ παπικοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου, ἦταν ἑπόμενο νὰ ὁδηγηθεῖ σὲ αὐθαίρετες παρερμηνεῖες, οἱ ὁποῖες νὰ τὸ ἰσχυροποιοῦν. Ὡς ἐκ τούτου κατέληξε στὴν πρωτάκουστη κακοδοξία ὅτι, «ἡ δικαιοδοσία τῶν ἐπισκόπων πηγάζει κατ’ εὐθεῖαν καὶ ἀμέσως ἀπὸ τὸν Πάπα».
Αὐτὴ ἡ ἐξουσιαστικὴ στρέβλωση εἶναι παρμένη ἀπὸ τό ‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 καὶ 25 καὶ liber 1,9’’**, τὸ ὁποῖο δυστυχῶς μεθερμηνεύει παράλληλα καὶ τὴν πολὺ μεγάλη δυσκολία ἐπιστροφῆς τῶν Παπικῶν στὴν Ἐκκλησία. Τίποτε ἄλλο δὲν φανερώνει, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν μεγάλη ἐξουσιαστικὴ ἐμμονὴ στὸν Παπισμό. Ἡ ἔλλειψη ἐπιχειρημάτων ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καὶ τὴν Ἁγιοπατερικὴ Παράδοση, ὁδήγησε στὴν ἐξουσιαστικὴ αὐτὴ ἐφεύρεση.
Στὴ λεγόμενη «Κατήχηση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας» (Catechismo della Chiesa Cattolica), τῶν Παπικῶν, στὸ ἐδάφιο 837, γίνεται ἀναφορὰ στήν ‘’ἐκκλησία’’, τήν ὁποία ‘’κυβερνᾶ’’ ὁ Ἀνώτατος Ποντίφηκας καὶ οἰ ‘’ἐπίσκοποι’’.
Φυσικὰ ὁ ρηματικὸς προσδιορισμὸς ‘’κυβερνᾶ’’, καθορίζει καὶ τὸ κύριο χαρακτηριστικό τοῦ παπικοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου. Στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πιστεύουμε αὐτὸ τὸ ὁποῖο τόνιζε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὅτι ‘’ὁ Χριστὸς κυβερνᾶ τήν Ἐκκλησία’’. Νὰ σημειωθεῖ ἐπίσης, ὅτι καὶ ὁ προσδιορισμὸς ‘’Ἀνώτατος‘’ γιὰ τὸν Πάπα, τονίζει ἀκόμα πιὸ πολὺ τὴν ἐξουσιαστικὴ στρέβλωση τοῦ ‘’παπικοῦ πρωτείου’’.
Ὁ Παπισμὸς κατ’ οὐσία τὴ μόνη ἀποστολικὴ διαδοχὴ, τὴν ὁποία παραδέχεται εἶναι αὐτὴ τοῦ Πάπα. (Διάταγμα τοῦ Πίου Χ- Pii X, Decretum ‘’Lamentabii’’, 50. Actae Sanctae Sedis, 40, 476). Τὰ περὶ ‘’ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν καὶ δύο πνευμόνων’’, καταρρίπτονται ἀπὸ μία τέτοια ἐμμονή.
Μάλιστα ὑποστηρίζεται ὅτι, «οἱ ἐξουσίες οἱ ὁποῖες ἀνῆκαν στοὺς Ἀποστόλους χάθηκαν μαζί τους», καθότι ἕνα τέτοιο ἐξουσιαστικὸ ἀτόπημα, εἶναι ὑπηρετικό τῆς ἐξουσιαστικῆς μάνητας στὸν Παπισμό. «Οἱ ἐξουσίες οἱ ὁποῖες ἀνῆκαν στοὺς Ἀποστόλους χάθηκαν μαζί τους καὶ γι’ αὐτὸ δὲν περιῆλθαν στοὺς διαδόχους τους στὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα. Μόνο ἡ ἐξουσία τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, κάτω ἀπὸ τὴν ὁποία βρίσκονται ὅλες οἱ ἄλλες, μεταβιβάσθηκε στοὺς διαδόχους του στὸν παπισμό», σημειώνεται στὸ Devoti, Institutiones Canonicae, Prolegom., (κεφ. 2)**.
Θεωροῦν δηλαδὴ ὅτι, «οἱ ὑπόλοιποι ἐπίσκοποι δὲν διαδέχονται στὴν κυριολεξία τοὺς Ἀποστόλους, ἐπειδὴ ἐκεῖνοι ἦταν ἁπλοὶ ἐξουσιοδοτημένοι ποιμένες, τῶν ὁποίων διάδοχος δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει» (‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 καὶ 25 καὶ liber 1,9’’)**.
Ὁ ἁγιοποιηθείς στὸν Παπισμό, Ἰησουίτης καρδινάλιος Robert Belarmine, ἐφηῦρε μεγάλη διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ διαδοχὴ τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, ἀπὸ ἐκείνης τῶν ὑπολοίπων Ἀποστόλων. «Ὑπάρχει μία μεγάλη διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν διαδοχὴ τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου καὶ στὴ διαδοχὴ ὁποιουδήποτε ἄλλου Ἀποστόλου. Ὁ Ρωμαῖος Ποντίφηκας διαδέχεται τὸν Πέτρο ὡς νόμιμος ποιμένας ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας καί, κατὰ συνέπεια, ἔχει ὅλες τὶς ἐξουσίες ποὺ προέρχονται ἀπὸ Ἐκεῖνον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ὁ Πέτρος τὶς παρέλαβε. Ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι ἐπίσκοποι δὲν διαδέχονται στὴν κυριολεξία τοὺς Ἀποστόλους, ἐπειδὴ ἐκεῖνοι ἦταν ἁπλοὶ ἐξουσιοδοτημένοι ποιμένες, τῶν ὁποίων διάδοχος δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει» (Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 καὶ 25 καὶ liber 1,9)**. Αὐτὲς οἱ ἀναφορές δὲν προβληματίζουν τοὺς διαδίδοντας τὸ ἀντιεκκλησιαστικὸ θεώρημα περὶ τῶν ‘’δύο πνευμόνων’’;
Ἡ ἐξουσιαστικὴ ἔξαρση ὅτι, «ἡ δικαιοδοσία τῶν ἐπισκόπων πηγάζει κατ’ εὐθεῖαν καὶ ἀμέσως ἀπὸ τὸν Πάπα» (Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 καὶ 25 καὶ liber 1,9)**, δὲν χρειάζεται ἐπιπρόσθετο σχολιασμό. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀναφέρει γιὰ τὸν Πάπα, πώς «εἶναι φῶς φανάρι ὅτι τὸν ἐνδιαφέρει νὰ ἀναγνωρίσουν οἱ Ὀρθόδοξοι κεφαλὴν τὸν Πάπα καὶ τίποτε περισσότερο».
Τί ἄλλο πρέπει νὰ ἀκούσουν οἱ ἐπιμένοντες στὸ ἀδιέξοδο θεώρημα περὶ ‘’ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν καὶ δύο πνευμόνων’’, γιὰ νὰ καταλάβουν τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου καὶ νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ ἀτόπημά τους;
Ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ Παῦλος Μπάγιεστερ στὸ σύγγραμμά του «Ἡ μεταστροφή μου στὴν Ὀρθοδοξία», ἀναφέρει ὄτι «ἡ σημασία καὶ ὁ ρόλος τῶν ἐπισκόπων στὴν ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία συνίστατο στὸ νὰ κατέχουν θέση ἁπλοῦ ὑφισταμένου, ἐκπροσώπου τῆς παπικῆς ἐξουσίας, διεσπαρμένοι σὲ κάθε γωνιὰ τοῦ κόσμου. Στὴν ἐξουσία αὐτὴν ὑποτάσσονται τὸ ἴδιο, ὅπως καὶ οἱ ἁπλοὶ πιστοί»**.
Κάθετι τὸ ὁποῖο ἀναιρεῖ τὴν κακοδοξία τοῦ Παπικοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου, σκοπίμως οἱ Παπικοὶ τὸ παραγνωρίζουν, ὅπως γιὰ παράδειγμα τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, «Λογίζομαι γὰρ μηδὲν ὑστερηκέναι τῶν ὑπερλίαν ἀποστόλων» (Β΄ Κορ. 11,5).
Πῶς λοιπὸν ὑπάρχουν ἀκόμη Ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιμένουν στὴν ὕπαρξη Μίας Ἐκκλησίας μὲ δύο παράλληλες ἱεραρχικὲς δομές, τὴ στιγμὴ πού οἱ Παπικοὶ κατ’ οὐσία θεωροῦν ὅτι, «οἱ ὑπόλοιποι ἐπίσκοποι δὲν διαδέχονται στὴν κυριολεξία τοὺς Ἀποστόλους, ἐπειδὴ ἐκεῖνοι ἦταν ἁπλοὶ ἐξουσιοδοτημένοι ποιμένες, τῶν ὁποίων διάδοχος δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει»; Τόσο πάθος καὶ τέτοια ἐμμονὴ ἔχουν, τὴ στιγμὴ πού κατ’ οὐσία τὴ μόνη ἀποστολικὴ διαδοχὴ τὴν ὁποία παραδέχονται στὸν Παπισμὸ εἶναι αὐτὴ τοῦ Πάπα;
Κάτι ἀνάλογο μὲ τὸ ἐξουσιαστικὸ ἐφεύρημα τοῦ καρδινάλιου Robert Belarmine, δυστυχῶς ἔχει προβληθεῖ καὶ ἀπὸ κάποιους Ὀρθοδόξους, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἔλλειψης ἐπιχειρημάτων γιὰ τὴν ἐξουδετέρωση τῆς συναίνεσης τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὸ ζήτημα τοῦ Αὐτοκεφάλου, ἀναφέροντας ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο ἔλαβε τὴν διαδοχὴ καὶ τὴν εὐλογία νὰ κηρύττει, κάτι τὸ ὁποῖο δὲν ἐρείδεται σὲ καμιὰ ἁγιογραφικὴ ἀναφορά. Δυστυχῶς προτίμησαν παρόμοια διαφυγή, στὸ πρωτάκουστο αὐτὸ ‘’ἰδίωμα’’, τὸ ὁποῖο εἶχε ὁ Πάπας κατὰ τὴν κακόδοξη διαστρέβλωση αὐτή, πρὶν τὸ Σχίσμα τοῦ 1054 μ.Χ.
Σημειώσεις:
* Ὁ τίτλος εἶναι παρμένος ἀπὸ τό ‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 καὶ 25 καὶ liber 1,9’’
** Οἱ ἀναφερόμενες πληροφορίες ποὺ ἀφοροῦν τὸν μακαριστὸ Ἐπίσκοπο Ναζιανζοῦ Παῦλο Μπάγιεστερ, ἔχουν παρθεῖ ἀπὸ τὸ βιβλίο τοὺ «Ἡ ἐπιστροφή μου στὴν Ὀρθοδοξία», (Ἔκδοσις Ἱερᾶς Βασιλικῆς καὶ Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Μαχαιρᾶ – 2009).