4ον
β. Τό αἴτημα τῆς μητέρας τῶν δύο μαθητῶν προκαλεῖ ἀγανάκτησιν στούς ἄλλους δέκα μαθητές. Τότε ὁ Χριστὸς τοὺς ἐξήγησε ὅτι «ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου δὲν ἦλθε, γιὰ νὰ τὸν ὑπηρετήσουν, ἀλλὰ νὰ ὑπηρετήσει καὶ νὰ προσφέρει τὴ ζωή του λύτρο γιὰ ὅλους»²².
γ. Ὁ Χριστὸς ἐλέγχει τοὺς φιλοδόξους Φαρισαίους: «Ἀλίμονό σας, Φαρισαῖοι. Ἀγαπᾶτε τὴν πρωτοκαθεδρία στὶς συναγωγὲς καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς στὶς ἀγορές»²³.
δ. Ἀπευθυνόμενος στοὺς Ἰουδαίους, ὁ Κύριος εἶπε: «Δὲν ἐπιζητῶ νὰ μὲ τιμοῦν οἱ ἄνθρωποι. Ἐσᾶς ὅμως σᾶς ξέρω· δὲν ἀγαπᾶτε τὸ Θεό. Ἐγὼ ἦλθα ἐξουσιοδοτημένος ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, ἐσεῖς ὅμως δὲν μὲ παραδέχεσθε· ἂν ἔλθει κάποιος ἄλλος ἀπὸ δική του πρωτοβουλία θὰ τὸν δεχθεῖτε. Πῶς ὅμως μπορεῖτε ἐσεῖς νὰ πιστέψετε, ἀφοῦ ἀποζητᾶτε τὸν ἔπαινο ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου, καὶ δὲν ζητᾶτε τὸν ἔπαινο τοῦ μοναδικοῦ Θεοῦ;»²⁴
Τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας τὸ βλέπουμε συχνὰ καὶ στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχουν κληρικοὶ καὶ μοναχοί, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν ἀρετὴ τῆς αὐτογνωσίας καὶ ἀναστατώνουν τὴν Ἐκκλησία μὲ τὸ φοβερὸ τοῦτο πάθος. Ἐπιδιώκουν τὰ ἀξιώματα. Οἱ πρὸς ἀρχιερατείαν ἐκλόγιμοι ἀρχιμανδρίτες χρησιμοποιοῦν κάθε μέσο προκειμένου νὰ γίνουν ἐπίσκοποι, χωρὶς νὰ ἀναλογίζονται τὸ ὑψηλὰ καθήκοντα καὶ τὶς βαριές ὑποχρεώσεις ποὺ θὰ ἀναλάβουν μὲ τὴν ἐκλογή τους. Θέλουν τὸ ἀξίωμα κι ἂς χάσουν τὴν ψυχή τους! Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει οὔτε ὁ σκανδαλισμός, ποὺ θὰ προκληθεῖ στοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὴν ἀναξιότητά τους.
Στὶς πόλεις ἐπίσης, ὅπου ὑπηρετοῦν στούς ναούς καὶ περισσότεροι ἱερεῖς, οἱ σχέσεις μεταξύ τους εἶναι διαταραγμένες, γιατί ὅλοι θέλουν νὰ γίνουν ἱερατικοὶ προϊστάμενοι, γιὰ νὰ ρυθμίζουν ὅλες τὶς ὑποθέσεις τῶν ἐνοριῶν κατὰ τὴν ἐπιθυμία τους καὶ τὰ συμφέροντά τους.
Στὰ μοναστήρια πάλι ὑπάρχουν μοναχοὶ ποὺ θέλουν νὰ γίνουν ἡγούμενοι ἢ προϊστάμενοι, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν ὅλες τὶς προσωπικὲς ἐπιλογὲς καὶ νὰ ἀπαιτοῦν ὑπακοὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς μοναχούς, καὶ ὅταν ἀκόμα πολλὲς τους ἐνέργειες εἶναι ἀντιχριστιανικὲς καὶ ἀσύμφωνες μὲ τὴν παράδοση!
Συχνὰ ἡ φιλοδοξία ὑπάρχει καὶ στοὺς ἁπλοὺς ἐφημερίους τῆς ἐπαρχίας μὲ τὸ μικρὸ ποίμνιο. Ἐπιθυμοῦν τὰ ὀφφίκια, γιὰ νὰ καμαρώνουν στὶς λατρευτικὲς ἀκολουθίες καὶ νὰ καυχῶνται, νομίζοντας ὅτι οἱ ἐκκλησιαζόμενοι προσέχουν τὰ ἐπιγονάτια καὶ τοὺς λαμπεροὺς σταυρούς τους. Πρόκειται γιὰ κενὴ φιλοδοξία, μὲ κοσμικὸ χαρακτήρα καὶ δίχως πνευματικὴ ἀξία. Ὁ ἄξιος ἱερέας δὲν ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὰ ὀφφίκια, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἐνάρετο βίο, τὸν ὁποῖο ἰδιαίτερα προσέχουν οἱ πιστοὶ καὶ ἐκδηλώνονται μὲ σεβασμὸ καὶ ἀγάπη πρὸς τὸ πρόσωπό του.
Ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν στὴν Ἐκκλησία, διότι πολλοὶ κληρικοὶ καὶ μοναχοὶ δὲν ἔχουν αὐτογνωσία καὶ τὸ φρόνημά τους εἶναι κοσμικό. Ἔχουν σὲ πρώτη προτεραιότητα τὴν ἀνθρώπινη δόξα καὶ δευτερευόντως ἀσχολοῦνται μὲ τὶς πνευματικὲς ὑποχρεώσεις καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Εἶναι, δυστυχῶς, ρασοφορεμένοι κοσμικοὶ ἄρχοντες, χωρὶς αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς τους καὶ φυσικὰ χωρὶς τὴν ὑψοποιὸ ταπείνωση!
Σημειώσεις:
- Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγικὴ ἀνθρωπολογία Ἰωάννου Χρυσοστόμου, τόμος Α΄, Ἀθήνα 1993, σελ. 740. 23. ὅπ. παρ., σελ. 742. 24. ὅπ. παρ., σελ. 742-743.
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης