Πήγα στην εκκλησία για τον Άγιό μας, όχι για τον δεσπότη που μας έφεραν. Πήγα γιατί έτσι έμαθα από μικρός, να τιμώ τον Άγιό μας και την πίστη μας.
Παρακολούθησα και τη λειτουργία και το κήρυγμα. Δεν σας κρύβω πως, βλέποντας τις κινήσεις του δεσπότη, τα χέρια του, τα πόδια του και το κεφάλι του να κινούνται με τρόπο που μου φαινόταν σπασμωδικός, κάποιες στιγμές με έπιανε γέλιο. Άλλες στιγμές, όμως, με έπιανε συμπάθεια, γιατί σκέφτηκα πως ίσως ο άνθρωπος να έχει κάποιο πρόβλημα υγείας. Δεν είμαι γιατρός, ούτε μπορώ να ξέρω τι συμβαίνει. Ούτε θέλω να τον αδικήσω. Όμως αυτά που είδα και άκουσα μου γέννησαν απορίες και προβληματισμό.
Αναρωτήθηκα αν έχει εξεταστεί από γιατρούς και αν οι άνθρωποι που τον έφεραν σε αυτή τη θέση έχουν σκεφτεί αν μπορεί να ανταποκριθεί σε όλες τις ευθύνες του αξιώματός του. Δεν λέω πως έχει κάποια αρρώστια, γιατί αυτό μόνο οι ειδικοί μπορούν να το κρίνουν. Λέω πως, ως απλός άνθρωπος και πιστός, δικαιούμαι να εκφράζω τις απορίες μου για όσα βλέπω μπροστά μου.
Και κάτι ακόμη που με πικραίνει. Μήπως τελικά το μόνο που ζητούν από έναν δεσπότη είναι να συμφωνεί με τον Αρχιεπίσκοπο, να λέει ναι και να υπογράφει ό,τι του ζητούν; Γιατί αν είναι έτσι, τότε τι αξία έχει η πνευματική καθοδήγηση; Και όταν υπάρχουν υποψίες για εξυπηρετήσεις και οφέλη για ανθρώπους της εξουσίας ή συγγενικά τους πρόσωπα, ο λαός θέλει απαντήσεις και διαφάνεια, όχι λόγια του αέρα.
Εγώ είμαι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, με λίγα γράμματα, αλλά καταλαβαίνω πως άλλο πράγμα είναι ο σεβασμός στην Εκκλησία και άλλο να μη μιλάμε για όσα μας προβληματίζουν.
Δεν θέλω να κοροϊδέψω έναν άνθρωπο που μπορεί να αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα. Θέλω, όμως, να ξέρω αν αυτοί που τον έφεραν εδώ σκέφτηκαν και το καλό της Εκκλησίας και του χωριού μας.
Πήγα για τον Άγιό μας και έφυγα με ανάμεικτα συναισθήματα, γέλιο, συμπάθεια και κυρίως απογοήτευση. Γιατί ο πιστός λαός αξίζει ειλικρίνεια και υπευθυνότητα. Και το ράσο, όσο σεβαστό κι αν είναι, δεν πρέπει να μας απαγορεύει να λέμε τη γνώμη μας.