Οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι, οἱ «φίλοι μας»
«γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σε, (: Διότι ἔχει γραφῆ εἰς τοὺς Ψαλμούς, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δώσῃ ἐντολὴν διὰ σὲ εἰς τοὺς ἀγγέλους του νὰ σὲ διαφυλάξουν, ὥστε νὰ μὴ πάθῃς κανὲνα κακόν) (Λουκ. δ΄ 10).
Τί εἶναι οἱ ἄγγελοι; Εἶναι οἱ ἀόρατες δυνάμεις ποὺ λειτουργοῦν ὡς ἀγγελιοφόροι, ὑμνολόγοι, καὶ προστάτες τῶν ἀνθρώπων.
- Ὁ ἱερός Χρυσόστομος μᾶς ἐξηγεῖ γιὰ τοὺς Ἀγγέλους:
«Καὶ γύρω ἀπ’ τὸν Θεὸ στέκονταν τὰ Σεραφείμ. Ποιά εἶναι αὐτὰ ποὺ τὰ ὀνομάζει Σεραφείμ; Εἶναι ἀσώματες δυνάμεις τῶν οὐρανίων κόσμων, τῶν ὁποίων τὴν ἀρετὴ καὶ τὴ μακαριότητα μπορεῖ κανεὶς νὰ διαπιστώση καὶ ἀπὸ τὴν ὀνομασία τους. Γιατὶ στὴν Ἑβραϊκὴ γλώσσα τὰ Σεραφεὶμ ἑρμηνεύονται στόματα φλογισμένα. Τί λοιπὸν διδασκόμαστε ἀπ’ αὐτό; Τὸ καθαρὸ τῆς οὐσίας τους, τὸ ἄγρυπνο, τὴν ὑπερβολικὴ προσοχή τους, τὴν ταχύτητά τους, τὴν ἔντονη δράση τους καὶ τὴν καθαρότητά τους.»
Οἱ Ἄγγελοι εἶναι οἱ φίλοι μας, οἱ βοηθοί μας, οἱ προστάτες μας.
- Ἀναφέρει ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος στό βιβλίο του «Γνῶσις καὶ Βίωμα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως» γιά μία χωριατοπούλα, ἡ ὁποία εἶχε τήν βοήθεια τῶν Ἀγγέλων:
«Ἐνθυμοῦμαι στὴν πενταετία 1965-70, ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ ὑπηρετοῦσα ὡς Ἐφημέριος στὸ Ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας Ἀμφιάλης, μὲ ζήτησαν ἀπὸ κάποιο σπίτι στὰ Ταμπούρια νὰ ἐπισκεφθῶ ἕνα ἄρρωστο.
Ὁ ἀσθενὴς ἦτο Ἱερεύς. Μοῦ διηγήθηκε λοιπόν, ἀπὸ τὴν ἁγιασμένη του πεῖρα, τὴν ἑξῆς ἱστορία.
Στὴν δεκαετία 1940-50 τὸν ἐπισκεπτόταν κρυφὰ στὴν Ἐκκλησία, ὅπου ἐφημέρευε μία ὑπηρέτρια ἀπὸ κάποιο ἀρχοντικὸ σπίτι τοῦ Πειραιᾶ.
Χωριατοπούλα, πολὺ βασανισμένη.
Στὸ σπίτι ὅλοι τῆς ἐφέροντο σκληρά. Ἡ κακομεταχείριση δὲν εἶχε ὅρια.
Παρέμεινε ὅμως ὡς ὑπηρέτρια, γιατὶ ἔπρεπε τὰ λίγα λεπτὰ ποὺ τῆς ἔδιδαν, νὰ τὰ στέλνη στὸ χωριὸ, γιὰ νὰ ἀνακουφίζη ἔστω καὶ λίγο τοὺς πάμπτωχους γονεῖς της καὶ τὰ ὀκτὼ ἀδελφάκια της.
Περιφρόνηση, ἐξευτελισμοί, ἀκόμα καὶ ἠθικοί, ξυλοδαρμοὶ καὶ πολλὰ ἀκόμα ἀνήκουστα βασανιστήρια.
– Δυστυχῶς, πάτερ μου, ἤμουν πολὺ δειλὸς παπάς καὶ ποτὲ δὲν πῆγα νὰ τοὺς ἐλέγξω μὲ παρρησία! Ἐγκληματοῦσαν ἐπάνω στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα αὐτοῦ τοῦ δυστυχισμένου πλάσματος καὶ ἐγὼ σιωποῦσα. Βαρὺ τὸ κρῖμα μου…
Καὶ ὁ Ἱερεὺς ἀνελύθη σὲ λυγμοὺς συντριβῆς καὶ μετανοίας.
– Τοὺς φοβόμουν. Ἦσαν πολὺ ἰσχυροὶ ἄρχοντες… ὁ δειλός! συνέχισε μέσα σὲ λυγμούς.
Τὶς νύκτες τίς περνοῦσε τὸ κακόμοιρο αὐτὸ πλάσμα μὲ κλάματα πολλὰ καὶ προσευχή. Ἡ μοναδικὴ ἀνακούφιση ὁ καλὸς Ἐφημέριος καὶ ἡ νυκτερινή της προσευχή.
Ἡ ἀξιοθαύμαστη ὅμως παρηγορία ἤρχετο κυρίως ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τῶν «δικῶν» της!… τῶν «φίλων» της, ὅπως ἔλεγε! Παρηγοριά, δύναμη, ὑπομονή, ἐλπίδα! Ἰδοὺ πόσα τῆς χάριζαν οἱ «ΔΙΚΟΙ» της «ΦΙΛΟΙ», ὅπως ἔλεγε μὲ λυγμούς.
Ὕστερα ἀπὸ δώδεκα περίπου χρόνια εἶχε γίνει σκελετὸς ἀπὸ τὴν κακομεταχείριση καὶ τὴν ξεδιάντροπη συμπεριφορὰ τῶν «ἀφεντικῶν» της.
Μιὰ βραδιά, ἐκεῖ ποὺ ἔκλαιγε, πλημμύρισε ἡ σκοτεινὴ σοφίτα της ἀπὸ ἕνα φῶς ὑπέρλαμπρο ποὺ γέμισε τὴν ψυχούλα της ἀπὸ ἔκσταση καὶ εἰρήνη.
Καὶ νά, σὲ λίγο ἐμφανίζονται μπροστὰ της δύο Ἄγγελοι…
«Γεωργία, τῆς εἶπαν, τελείωσαν τὰ βάσανά σου, τὰ ὁποῖα ὑπέμεινες τόσο ἀγόγγυστα. Σὲ δυὸ ἡμέρες θὰ ’ρθουμε καὶ θὰ σὲ πάρουμε, στὶς 5 τὸ ἀπόγευμα καὶ θὰ σὲ πᾶμε στὴ χαρὰ τοῦ Θεοῦ, στὸν Παράδεισο!…»
Καὶ ἐξαφανίσθηκαν. Μαζὶ μ’ αὐτοὺς ἄρχισε σιγὰ-σιγὰ νὰ λιγοστεύη καὶ ἡ ὁλόλαμπρη αὐτὴ φωτοχυσία, μέχρι ποὺ ἔσβησε τελείως. Μία ἀπέραντη γαλήνη καὶ γλύκα τὴν κατέλαβε ὁλόκληρη. Καὶ μία σιγουριά…
Τὴν ἄλλη ἡμέρα βρῆκε εὐκαιρία καὶ τὰ εἶπε ὅλα στὸν ἀγαθὸ παππούλη, καθὼς καὶ ὅτι θὰ τὸ κάμη γνωστὸ στὰ ἀφεντικά της.
– Θὰ τοὺς παρακαλέσω νὰ μὴ φύγουν τὸ ἀπόγευμα, γιατὶ θὰ ἔλθουν οἱ «δικοί» μου νὰ μὲ πάρουν.
Καὶ τοὺς τὸ ἀνακοίνωσε.
– Ἄ, νὰ σὲ πάρουν! Ἐπὶ τέλους… θὰ σὲ ξεφορτωθοῦμε… Καλὰ, καλά, θὰ εἴμαστε ἐδῶ…, ἀπάντησαν αὐτοὶ σκληρά.
Ἦλθε ἡ τετάρτη ἀπογευματινή.
– Ἀκόμα νὰ ἔλθουν οἱ δικοί σου; Ἐμεῖς θέλουμε νὰ φύγουμε. Ἔχουμε δουλειά.
– Σᾶς παρακαλῶ, καθῆστε μέχρι τὶς πέντε.
– Καλὰ, καλά…
Καὶ ἡ πέμπτη ἀπογευματινὴ ἔφθασε.
– Ἔρχονται…, ἔρχονται οἱ «ΔΙΚΟΙ» μου!…, φώναξε.
Ξάπλωσε στὸ πάτωμα, ἔκαμε τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, σταύρωσε τὰ χέρια της στὸ στῆθος της καὶ παρέδωσε τὴν πολυβασανισμένη ψυχούλα της στὰ χέρια τῶν Ἀγγέλων!
Ἀκόμα νὰ συνέλθουν τὰ ἀφεντικά της!
Χριστιανοί μου, πῶς ὠνόμασε αὐτὴ ἡ ἁγιασμένη ψυχὴ τοὺς Ἀγγέλους; «Οἱ δικοί μου», «οἱ φίλοι μου». Ἐμεῖς μποροῦμε;»