Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΜΜΕ
Ἡ κατρακύλα τῆς ψυχανώμαλης, μηδενιστικῆς, ἀνάποδης καὶ παράλογης κοινωνίας μας εἶναι τόσο ἀνεξέλεγκτη, ποὺ ἡ συντριβὴ τῆς κοινῆς γνώμης ἀπὸ τὴν τραγωδία τῆς Ἡλιούπολης, ὅπου τὸν Μάϊο τ.ἔ. ἔλαβε χώρα ἡ αὐτοκτονία τῶν δύο 17χρονων κοριτσιῶν, κράτησε λίγες μόνο ἡμέρες, μέχρι νὰ ἐπιστρέψουμε στὴν «δυστοπικὴ κανονικότητα» τῆς καθημερινῆς προπαγάνδας τοῦ τρόμου, ὁ ὁποῖος διαχέεται ἀσταμάτητα ἀπὸ τὰ δαιμονισμένα ΜΜΕ ποὺ κάνουν ὅ,τι μποροῦν, γιὰ νὰ μαυρίζουν σαδιστικῷ τῷ τρόπῳ τὴν ψυχὴ τῶν τηλεδιασωληνωμένων πολιτῶν.
Νυχθημερὸν μᾶς βομβαρδίζουν μαζικὰ μὲ ἀμέτρητα «κύματα» ποὺ ἐναλλάσσονται ἢ ἐπισωρεύονται ἀενάως τὸ ἕνα πάνω στὸ ἄλλο: «κύματα ἀκρίβειας», «κύματα βίας», «κύματα λαθρομεταναστῶν», «κύματα ἐπιδημιῶν», «κύματα ἀπεργιακὰ» κ.ο.κ. Οἱ προβολεῖς τῶν ἀνάλγητων δημοσιογράφων εἶναι συνεχῶς στραμμένοι σὲ ὅλες τὶς παθολογικὲς πτυχὲς τῆς κοινωνίας, μὲ φράσεις πομπώδεις καὶ μουσικὴ κατάλληλη γιὰ θρίλερ· φυσικά, ἡ τρομολαγνικὴ λέξη «κῦμα» δὲν ἔχει ἐπιλεγεῖ τυχαῖα, ἀφοῦ παραπέμπει στὴν παιδική μας ἡλικία, ὅταν παίζαμε στὴν θάλασσα καί, ξαφνικά, ἀκούγαμε τοὺς γονεῖς μας νὰ φωνάζουν «προσοχή, ἔρχεται μεγάλο κῦμα, βγὲς ἀμέσως ἔξω!».
Παράλληλα, τὰ ΜΜΕ μᾶς «ἐμβολιάζουν» μὲ τὸ μοντέλο ἑνὸς βίου ποὺ στηρίζεται στὸ τρίπτυχο «γρήγορα – εὔκολα – σίγουρα». Ὁ Αὐστριακὸς ζωολόγος καὶ ἠθολόγος Κόνραντ Λόρεντς (Konrad Zacharias Lorenz), εἶχε κάνει μία συγκλονιστικὴ –καὶ ἄκρως ἐπικαιρη– ἐπισήμανση: [1] «Ἡ ἀνάπτυξη τῆς σύγχρονης τεχνολογίας καὶ ἰδιαίτερα τῆς φαρμακολογίας, εὐνοεῖ, σὲ βαθμὸ δίχως προηγούμενο, τὴ γενικὴ ἀνθρώπινη προσπάθεια ν’ ἀποφεύγει τὶς δυσάρεστες ἐμπειρίες. Ἔχουμε πάψει ν’ ἀντιλαμβανόμαστε πόσο ἔχουμε γίνει ἐξαρτημένοι ἀπὸ τὶς σύγχρονες “ἀνέσεις”, γιατί τὶς θεωροῦμε πιὰ σὰν κάτι τὸ αὐτονόητο».
Ὡστόσο, «σὲ πολλὲς κοινωνίες τοῦ παρελθόντος, μὲ ὑψηλὸ πολιτισμό, οἱ ἄνθρωποι εἶχαν γίνει πολὺ ἐπιδέξιοι στὴν ἀποφυγὴ δυσάρεστων καταστάσεων. Αὐτὸ ὁδήγησε συχνὰ σὲ μία ἐπικίνδυνη ἐξασθένιση, ἀκόμα καὶ στὴν πλήρη καταστροφὴ ἑνὸς πολιτισμοῦ» [2]. Γι’ αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ μάχεται ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ὑπερνίκηση δύσκολων ἐμποδίων: ἡ μάχη αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἀποτρέψει τὸ «ψυχικὸ βούλιαγμα» [3] ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὴν «ἀποχαύνωση» [4]. Ἄλλωστε, μετὰ ἀπὸ ἀποτυχημένες ἀπόπειρες αὐτοκτονίας, αἰτία τῶν ὁποίων ἦταν «ἡ ἀνία ποὺ προέρχεται ἀπὸ συναισθηματικὴ χαλάρωση», οἱ διασωθέντες «ὄχι μόνο συνέχισαν νὰ ζοῦν, ἀλλὰ ὡρίμασαν κι ἔγιναν ἰσορροπημένοι καὶ εὐτυχισμένοι ἄνθρωποι» [5].
Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ κακοποιημένες γυναῖκες ποὺ ζοῦν μέσα σὲ ἕνα περιβάλλον καθημερινῆς κακομεταχείρισης ἀπὸ τὸν τυραννικό τους σύζυγο, ἔρχεται κάποια στιγμὴ ποὺ διαπράττουν εἴτε αὐτοκτονία εἴτε ἀνθρωποκτονία, προκειμένου νὰ τερματίσουν τὸ ἀβάσταχτο μαρτύριό τους. Τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ὁ σημερινὸς Νεοέλληνας εἶναι ἕνας κακοποιημένος ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε κυβέρνηση καὶ τὰ ΜΜΕ πολίτης, ὁ ὁποῖος δέχεται μία ἄνευ προηγουμένου ἐπίθεση στὸ μυαλό του ἀπὸ τὶς διαδοχικὲς ἢ σωρευτικὲς «κρίσεις» ποὺ τοῦ παρουσιάζονται μὲ τὰ πιὸ μελανὰ χρώματα.
Ὅποιος παρακολουθεῖ καθημερινὰ τηλεόραση, ἀκούει ραδιόφωνο ἢ σκρολάρει στὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης μοιάζει μὲ ἕνα ἀδύναμο (βιο)παλαιστή, ὁ ὁποῖος δέχεται τὸ ἕνα κροσὲ μετὰ τὸ ἄλλο. Μέχρι νὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὸ ἔδαφος καὶ νὰ σταθεῖ ζαλισμένος στὰ πόδια του, ἔχει δεχθεῖ ἤδη τὴν ἑπόμενη γροθιά, πέφτοντας πάνω στὰ σχοινιά.
Τὰ κακοποιητικὰ ΜΜΕ, ὅμως, ἔχουν φροντίσει νὰ κάνουν καὶ κάτι ἄλλο, ἀκόμη πιὸ ὕπουλο: Καθὼς παρουσιάζουν στὸν πολίτη τοὺς κάθε λογῆς μπαμποῦλες, τὸν πείθουν ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει πρὸ πολλοῦ πεθάνει. Καὶ ὅτι ὅποιος τολμᾶ νὰ πιστεύει ἀκόμη σὲ Ἐκεῖνον καὶ νὰ τὸν ἐπικαλεῖται, εἶναι θρησκόληπτος, ψεκασμένος ἢ ἀκροδεξιός. Ἡ τέλεια σατανικὴ παγίδα τοῦ μηδενισμοῦ: Ὁ ἄνθρωπος ἀφ’ ἑνὸς αἰσθάνεται ἐξουθενωμένος στὸ ἄκουσμα τῆς περιγραφῆς ὅλων τῶν δεινῶν ποὺ αἴφνης ἔχουν ἐνσκήψει πάνω του, ἀφ’ ἑτέρου νιώθει ἀνήμπορος νὰ πιαστεῖ ἀπὸ μία ἀνώτερη Δύναμη, ποὺ τοῦ εἶπαν ψευδῶς ὅτι ἔπαψε νὰ ὑπάρχει!
Παγιδευμένος μέσα σὲ αὐτὰ τὰ μηδενιστικὰ δίχτυα, ὁ κακοποιημένος πολίτης τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα μετατρέπεται στὸν καλύτερο πελάτη τῆς νεοεποχίτικης προπαγάνδας κι ἔτσι ἡ διαφημιζόμενη ἰδέα τῆς (ἰδίως: ὑποβοηθούμενης) «αὐτοκτονίας» ἢ τῆς «εὐθανασίας» λαμβάνει διαστάσεις ἄθεης (ὀρθότερα: ἀντίθεης) ἐπιδημίας.
Ἄκρως ἐπίκαιρη γιὰ τὴν στάση ποὺ πρέπει νὰ τηροῦν τὰ ΜΜΕ εἶναι ἡ θέση ποὺ εἶχε διατυπώσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1965 ὁ Μενέλαος Μπακατσούλας στὴν μονογραφία του γιὰ «τὰ αἴτια τῆς αὐτοκτονίας» [6], ἑστιάζοντας τότε τὴν προσοχή του στὴν δύναμη ποὺ εἶχε ὁ Τύπος (τὸ τακτικὸ πρόγραμμα τῆς ἑλληνικῆς τηλεόρασης ξεκίνησε τὸ 1966):
«Εἰς τὴν ἔξαρσιν τῆς πνευματικῆς ἀξίας τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως δύναται νὰ συμβάλη ὁ τε ἡμερήσιος καὶ ὁ περιοδικὸς τύπος. Ἀντὶ νὰ θηρεύη ἐντυπωσιακάς εἰδήσεις, τονίζων τὰς μακαβρίους ἢ συγκινησιακάς πλευράς ὡρισμένων περιστατικῶν αὐτοχειρίας, αὐξάνων οὕτω τὴν ὑποβολιμότητα τοῦ κοινοῦ καὶ οἱονεί παροτρύνων τοὺς πλέον εὐυποβλήτους τῶν ἀναγνωστῶν πρὸς μίμησιν, θὰ ὤφειλε, περιοριζόμενος εἰς λακωνικὴν ἀναγραφὴν τῶν θλιβερῶν τούτων εἰδήσεων, νὰ προπαγανδίζη ὑπὲρ τοῦ καθήκοντος πρὸς τὴν ζωὴν καὶ ὑπὲρ τῆς ψυχικῆς ὑγείας τοῦ λαοῦ (Dubitscher, Loewenberg)» [7].
Δυστυχῶς, στὸν ἀνάποδο κόσμο μας, ὄχι μόνο δὲν εἰσακούσθηκε ἡ ἀνωτέρω ὑπόδειξη, ἀλλὰ ὁ σημερινὸς Τύπος καὶ ἐν γένει τὰ ΜΜΕ ἔφθασαν νὰ προπαγανδίζουν τὸ δικαίωμα τοῦ πολίτη στὸν θάνατο καὶ νὰ ὑποθάλπουν τὴν ἰδέα τῆς ὑποβοηθούμενης αὐτοκτονίας ἢ ἐν γένει τῆς εὐθανασίας.
Σημειωτέον ὅτι ὁ Μπακατσούλας, πλὴν τῆς ἔκκλησης ποὺ ἀπευθύνει πρὸς τὸν Τύπο, καταγράφει καὶ ἄλλα μέτρα ποὺ θὰ ἦταν ἐπωφελῆ γιὰ τὸν περιορισμὸ τῶν αὐτοκτονιῶν: «Δραστικὰ θὰ ἦσαν καὶ ἕτερα μέτρα περιοριστικά, καὶ δὴ καὶ ὁ ἔλεγχος τῶν πωλήσεων τῶν πυροβόλων ὅπλων, ἡ ἀπαγόρευσις προμηθείας δηλητηριωδῶν παρασκευασμάτων (ἰδιοσκευασμάτων) ἄνευ ἰατρικῆς συνταγῆς καὶ ἡ ἐπέκτασις εἰς ἅπαντα τὰ ὑπνωτικά τῆς ἰσχυούσης διὰ τὰ ναρκωτικὰ φάρμακα νομοθεσίας» [8].
Πέραν τῶν νομοθετικῶν μέτρων, ὁ συγγραφέας τονίζει ὅτι πρέπει νὰ καταφύγουμε καὶ σὲ μέτρα ποὺ ἀνήκουν στὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς προφυλάξεως, τῆς ψυχικῆς ὑγιεινῆς ἀλλὰ καὶ στὸν θρησκευτικὸ τομέα. Εἰδικότερα, σημειώνει ὅτι εἶναι ἀναγκαία ἡ «ὀργάνωσις ὑπηρεσίας κοινωνικῆς ἀντιλήψεως βοηθούσης τὸ πλῆθος τῶν “ἀπηυδηκότων τοῦ βίου”, ὧν πολλοὶ εἶναι ψυχοπαθεῖς» [9]. Ἐπίσης, «ἰδιαιτέρα φροντὶς πρέπει νὰ καταβληθῆ εἰς δύο περιόδους τοῦ βίου, τὴν ἐφηβικὴν καὶ τὴν τῶν πρεσβυτῶν. Ἡ πρώτη ἀπαιτεῖ στοργικὴν μέριμναν», ἐνῶ «ἡ δευτέρα ἀνήκει εἰς τὴν γηριατρικὴν ἐπιστήμην» [10].
Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀντίθετη λογικὴ ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερα, ὁ Μπακατσούλας ἀποφαίνεται ὅτι: «Ἐπέστη ὁ καιρὸς νὰ παύσωμεν θεωροῦντες τοὺς πρεσβύτας ὄντα ἀνωφελῆ ἢ παθητικὰ ὑποκείμενα τῆς δημοσίας περιθάλψεως. Εἴδομεν ὅτι ἡ πρὸς αὐτοκτονίαν ροπὴ αὐξάνεται σὺν τῷ γήρατι, ταυτοχρόνως δὲ ἀνέρχεται καὶ ἡ ἐν τῷ πληθυσμῶ ἀναλογία τῶν ἀτόμων τῆς πρεσβυτέρας ἡλικίας. Δυνάμεθα λοιπὸν νὰ προβλέψωμεν ὅτι, προϊόντος τοῦ χρόνου, θὰ αὐξάνηται καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν αὐτοκτονιῶν. Διὸ ἡ γηριατρικὴ ἀντίληψις εἶναι ἔργον σώφρονος πολιτικῆς (Vetere)» [11]. (Συνεχίζεται…)
Κωνσταντῖνος Βαθιώτης, Καθηγητής Νομικῆς
Σημειώσεις:
[1] Λόρεντς, Λόρεντς, Τὰ 8 θανάσιμα ἁμαρτήματα τοῦ πολιτισμοῦ μας, μτφ.: Α. Κοντοσιάνος, ἔκδ. Θυμάρι, Ἀθήνα 1979, σελ. 79. [2] Λόρεντς, ὅ.π., σελ. 78. [3] Λόρεντς, ὅ.π., σελ. 89. [4] Λόρεντς, ὅ.π., σελ. 79. Πρβλ. Μπρυκνέρ, Ὑποφέρω, ἄρα ὑπάρχω, μτφ.: Ἀνδ. Παππᾶς, ἔκδ. Πατάκη, Ἀθήνα 2026, σελ. 43: Μολονότι ἡ ἰατρικὴ προόδευσε πολὺ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν καταπολέμηση τοῦ πόνου, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἀκολουθεῖ ἀντίθετη πορεία: γίνεται ὁλοένα καὶ πιὸ εὐάλωτος-μυγιάγγιχτος. Ἐπίσης Χάν, Ἡ κοινωνία τῆς παρηγοριᾶς. Ὁ πόνος σήμερα, μτφ.: Β. Τσαλής, ἔκδ. opera, Ἀθήνα 2021, σελ. 47. Βλ. καὶ Νεκταρία Τσολάκου, Ζωὴ σὲ κλουβί, θάνατος στὴν κάψουλα, ἐφημ. «Κυριακάτικη δημοκρατία», 6.10.2024, σελ. 60: «ἡ προσπάθεια τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀπαλλαγεῖ ἐντελῶς ἀπὸ τὸν πόνο ὁδηγεῖ σὲ ἀντίθετα ἀποτελέσματα, δηλαδὴ στὸ νὰ γίνει εὐαίσθητος στὸν παραμικρὸ πόνο. Ὅπως γιὰ παράδειγμα, ὅταν ἕνας γονιὸς προσπαθεῖ νὰ προστατέψει τὸ παιδί του ἀπὸ τὰ μικρόβια καὶ τὸ περιορίζει σὲ ἕνα ἀποστειρωμένο περιβάλλον, ἐκεῖνο ἐν τέλει καταλήγει νὰ γίνει πιὸ εὐάλωτο σὲ αὐτά». [5] Λόρεντς, ὅ.π., σελ. 88. Γιὰ τὸν ὑψηλὸ ἀριθμὸ αὐτοκτονιῶν στὴν Ἑλλάδα βλ. τὸ πρωτοσέλιδο τῆς ἐφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 22.09.2024: «Σοκάρουν τὰ στοιχεῖα γιὰ τὶς αὐτοκτονίες», 2001-2009: 364 νεκροί, 2010-2018: 507 νεκροί, 2019-2023: 486 νεκροὶ / Στὸ -16% οἱ αὐτοχειρίες στὴν Ε.Ε. ἀπὸ τὸ 2010 μέχρι τὸ 2019, στὸ +46% στὴν Ἑλλάδα. [6] Μπακατσούλας, Τὰ αἴτια τῆς αὐτοκτονίας. Ἐγκληματολογική, κοινωνιολογικὴ καὶ στατιστικὴ μελέτη μετὰ 76 στατιστικῶν πινάκων, 17 διαγραμμάτων καὶ 2 χαρτῶν, Ἀθῆναι 1965, σελ. 347. [7] Σχετικὰ μὲ τὴν μιμητικὴ τάση τῶν ἀνθρώπων ἤδη ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία βλ. Girard, Ἡ βία καὶ τὸ ἱερό. Τὸ ἐξιλαστήριο θύῦμα, μτφ.: Κ. Παπαγιώργης, ἔκδ. Πλέθρον, Ἀθήνα 2017, σελ. 233 ἑπ., 239 ἑπ. [8] Μπακατσούλας, ὅ.π., σελ. 347. [9] Μπακατσούλας, αὐτόθι. [10] Μπακατσούλας, ὅ.π., σελ. 348. [11] Μπακατσούλας, αὐτόθι.




