Τό ἄροτρον τῆς εὐσεβείας

Share:

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Στὴ χώρα μας ζοῦμε μὲ τὴν ψευδαίσθηση ὅτι ὅλοι εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καὶ ἀπολαμβάνουμε τὴ γαλήνη καὶ τὸ κοινὸ πνευματικὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν πίστη. Ὅμως δὲν συνειδητοποιοῦμε ὅσο πρέπει ἢ καλύτερα ὅπως πρέπει. Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι χριστιανοὶ εἶναι κοσμικοὶ καὶ δὲν μποροῦν νὰ γνωρίσουν βαθύτερα τοὺς συνειδητοὺς χριστιανούς. Ἡ ἀδυναμία τους αὐτὴ ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχουν γνωρίσει τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέει ὅτι «ὁ κόσμος οὐ γινώσκει ἡμᾶς, ὅτι οὐκ ἔγνω αὐτόν», δηλαδὴ «ὁ κόσμος ποὺ ζεῖ μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ δὲν μᾶς καταλαβαίνει καὶ δὲν μᾶς γνωρίζει, διότι δὲν γνώρισε τὸν Θεό, μὲ τὸν ὁποῖο μοιάζουμε πνευματικά» (Π.Ν. Τρεμπέλας).

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει γιὰ εὐμετάβλητη συμπεριφορὰ πολλῶν ἀνθρώπων καὶ γιὰ τὴ μεγάλη τους ροπὴ πρὸς τὴν κακία. «Ἡ ἀνθρώπινη φύση εἶναι ἀσταθὴς καὶ εὐμετάβλητη· ἡ νεότητα σπεύδει πρὸς τὰ γηρατειὰ, ἡ ὀμορφιὰ πρὸς τὴν ἀσχήμια, ἡ δύναμη πρὸς τὴν ἀδυναμία, ἡ ὑγεία μεταβάλλεται σὲ ἀρρώστια, ἡ δόξα σὲ ἀσημότητα, ὁ πλοῦτος σὲ πτώχεια, ἡ τιμὴ σὲ περιφρόνηση· τὰ ἀνθρώπινα μοιάζουν μὲ ὁρμητικὸ ρεῦμα, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ σταματήσει πουθενά, ἀλλὰ τρέχει βιαστικὰ πρὸς τὸν κατήφορο».

Ὁ Μέγας Βασίλειος ἐπίσης λέει ὅτι «οἱ ἄνθρωποι μοιάζουν μὲ τὰ σύννεφα, τὰ ὁποῖα, ἀνάλογα μὲ τὶς μεταβολὲς τῶν ἀνέμων, μετακινοῦνται ἄλλοτε πρὸς αὐτὸ καὶ ἄλλοτε πρὸς ἐκεῖνο τὸ μέρος τῆς ἀτμόσφαιρας».

Ἡ πίστη στὸ Θεὸ σταθεροποιεῖ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν εἶναι τὸ ἀποτελεσματικότερο μέσον, διὰ νὰ διαφοροποιηθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τοὺς κοσμικούς, ἔχοντας πλήρη ἀφοσίωση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴν τὴν καλὴ ἀλλοίωση τῆς καρδιᾶς τους προφανῶς δὲν γνωρίζουν οἱ κοσμικοὶ ποὺ εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ μὲ εὐκολία καὶ ἐπιπολαιότητα ἀκολουθοῦν τὸ ρεῦμα τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου καὶ σταδιακὰ διαβρώνονται πνευματικὰ καὶ γίνονται ἀπρόθυμοι καὶ ἀνίκανοι νὰ γνωρίσουν τοὺς συνειδητοὺς χριστιανούς. Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἐπηρεάσει κανεὶς αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν Ἐκκλησία, ὅπου θὰ ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ γνωρίσουν αὐτὰ ποὺ ἀγνοοῦν.

Πρέπει πάντα νὰ ἔχουμε ὑπόψη ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὑλικὴ ὑπόσταση «μπορεῖ ὅμως νὰ γίνει (ἀνάλογα μὲ τὴ χρησιμοποίηση τῶν πνευματικῶν του δυνάμεων) καὶ ἄγγελος καὶ θηρίο καὶ τέκνο τοῦ Θεοῦ. Τὸ σπουδαιότερο μάλιστα ἀπὸ ὅλα εἶναι, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ἔχει στὰ χέρια του τὴν ἐξουσία νὰ γίνει καὶ Θεὸς (κατὰ χάρη) καὶ ἄγγελος καὶ τέκνο τοῦ Θεοῦ», ἀναφέρει ὁ Χρυσόστομος.

Στὸν πνευματικὸ ἀγώνα ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ γνωρίζει «ὅτι δύο δυνάμεις ὑπάρχουν στὴν ψυχή· ἡ μία εἶναι λογικὴ καὶ νοερή· ἡ ἄλλη εἶναι ἡ δύναμη τῶν παθῶν, ποὺ εἶναι παράλογη. Καὶ στὴ μὲν λογικὴ δύναμη ὑπάρχει ἀπὸ τὴ φύση της ἡ ἐξουσία· ἡ δεύτερη δὲ (ἡ παθητικὴ καὶ ἄλογη) ὑπακούει καὶ ὑποτάσσεται στὴ λογικὴ δύναμη. Μὴ ἀφήσεις λοιπὸν ποτὲ τόν νοῦ σου νὰ αἰχμαλωτιστεῖ καὶ νὰ γίνει δοῦλος τῆς δυνάμεως τῶν παθῶν. Οὔτε πάλι νὰ ἐπιτρέψεις στὰ πάθη νὰ ἐπαναστατήσουν ἐναντίον τῆς λογικῆς δυνάμεως τῆς ψυχῆς σου καὶ νὰ τὴν ὑποτάξουν», ὅπως τονίζει ὁ Μέγας Βασίλειος.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος χρησιμοποιεῖ ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὴ γεωργικὴ ζωὴ, γιὰ νὰ περιγράψει τὴ διεστραμμένη ἀνθρώπινη φύση, τὴν ὁποία ἐξευγένισε ἡ φωτιὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Λέει ὁ ἅγιος: «Ὅπως τὸ χωράφι, ὅταν εἶναι γόνιμο καὶ παχύ, ἀλλὰ δὲν καλλιεργεῖται, βγάζει πολλὰ ἀγκάθια, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἐνῶ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ καλὴ καὶ εἶναι κατάλληλη νὰ παράγει ἔργα ἀρετῆς, ἐπειδὴ δὲν δέχτηκε τὸ ἄροτρο τῆς εὐσέβειας, οὔτε τὸ σπόρο τῆς θεογνωσίας, βλάστησε μέσα μας τὴν ἀσέβεια, ποὺ μοιάζει μὲ ἀγκάθια καὶ ἄλλα ἄχρηστα φυτά. Καὶ ὅπως ἀκριβῶς ἡ ἐπιφάνεια τοῦ χωραφιοῦ σκεπάζεται πολλὲς φορὲς ἀπὸ τὰ πολλὰ ἀγκάθια καὶ ἀπὸ τὰ βλαβερὰ ζιζάνια, καὶ δὲν φαίνεται, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ἡ εὐγένεια καὶ ἡ καθαρότητα τῆς ψυχῆς μας δὲν φαινόταν, ἕως ὅτου ἦλθε ὁ γεωργός τῆς ἀνθρώπινης φύσης, ὁ Χριστός, καὶ ἀφοῦ ἄναψε τὴ φωτιὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν καθάρισε καὶ τὴν ἔκανε κατάλληλη, ὥστε νὰ δεχθεῖ τὸν οὐράνιο σπόρο τῆς θείας ἀποκαλύψεως».

Εἶναι ἀνάγκη οἱ χριστιανοὶ νὰ γνωρίσουν τὸ Χριστό, καὶ βαθύτερα νὰ ἀκολουθήσουν τὸ θέλημά του, γιὰ νὰ καρποφοροῦν τοὺς πνευματικοὺς καρποὺς καὶ νὰ ἀποκτήσουν τὸ φρόνημα τοῦ οὐράνιου πολίτη.

  Next Article

Προσοχὴ στὸ «τώρα» τῆς ζωῆς μας!