Προσοχὴ στὸ «τώρα» τῆς ζωῆς μας!

Share:

  Δὲν τὸ συζητᾶμε, καλοί μου φίλοι. Ὅλα μας τὰ πάθη ἔχουν ἀρνητικὲς συνέπειες. Στὴν ὑγεία μας, στὴν ψυχολογία μας, στὴ ζωή μας. Παρ’ ὅλα αὐτά, μὲ διάφορους τρόπους, σκέψεις καὶ δικαιολογίες, τὰ ὑπηρετοῦμε, τὰ τροφοδοτοῦμε καὶ τὰ γιγαντώνουμε, γιὰ νὰ μᾶς ἁλυσοδένουν καὶ νὰ μᾶς ἔχουν σκλάβους τους παντοτινούς!

Λοιπόν, αὐτὴ τὴ φορὰ δὲν θὰ ποῦμε γιὰ ἐκεῖνα ποὺ συνηθίζουμε νὰ λέμε, ὅταν ἀποφασίζουμε νὰ κάνουμε κάτι ἄσχημο καὶ ἀρνητικὸ, ἂν καὶ γνωρίζουμε τὶς συνέπειες, τοῦ τύπου: «Μὰ ἔτσι κάνουν ὅλοι»! Ἢ «τί θὰ ποῦν γιὰ μένα τὰ ἄλλα παιδιά;». Ἢ «θὰ δοκιμάσω μόνο μία φορὰ» κ.λπ.! Κι αὐτὸ γιατί τὰ ἔχουμε ἀναπτύξει στὸ παρελθόν.

Αὐτὴ τὴ φορὰ θὰ δοῦμε μία ἄλλη δικαιολογία τοῦ τύπου «ἂν κάνω αὐτό, τὸ ἀρνητικὸ καὶ ἄσχημο ἔστω, δὲν χάλασε κι ὁ κόσμος, ἀφοῦ δὲν θὰ ἔχει καμμιὰ ἐπίπτωση τώρα, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ ἔχει κάποτε στὸ … μέλλον. Κι ἐγὼ θέλω νὰ ζήσω τὸ τώρα, θέλω νὰ ἀπολαύσω τὴ στιγμή»!

Ἔτσι μὲ τὴ δικαιολογία αὐτή, διαφορετικὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες, ὁδηγούμαστε στὰ πάθη καὶ τὰ ἐγκαθιστοῦμε στὴ ζωή μας, ἐκεῖ ποὺ ὥς τώρα δὲν τὰ εἴχαμε!

   *   *   *

Ἀλλ’ ἂς ἀναφέρουμε ἕνα παράδειγμα. Πρόκειται γιὰ τὸ κάπνισμα. Ἐκεῖνο ποὺ κανένας μας δὲν τὸ ἔχει ἀνάγκη καὶ ὅμως, χωρὶς λόγο, τὸ βάζει δυνάστη στὴ ζωή του.

Καὶ ποιὸ εἶναι τὸ συγκεκριμένο σκεπτικὸ τῶν νέων; Τί λένε τὰ παιδιὰ ἐκεῖνα πού θέλουν νὰ μάθουν νὰ καπνίζουν, ἂν κάποιος τοὺς μιλήσει γιὰ τὶς ἀρνητικὲς συνέπειες τοῦ καπνίσματος; Ἡ ἀπάντησή τους εἶναι μία: Ὅτι αὐτὲς θὰ συμβοῦν κάποτε στὸ … μέλλον. Δηλαδὴ μετὰ ἀπὸ πολλὰ – πολλὰ χρόνια. Καὶ ὥς τότε … βλέπουμε!

Νά, ὅμως, ποὺ μία πολὺ σημαντικὴ καὶ πρωτότυπη ἐπιστημονικὴ ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Μιλάνου (δημοσιεύτηκε στὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ «Journal of Cognitive Psychology»), ἔδειξε τὸ ἀντίθετο ἀκριβῶς. Ὅτι, δηλαδή, τὸ κάπνισμα κάνει κακὸ στὸν ὀργανισμὸ τὴν ὥρα ποὺ συμβαίνει καὶ ὄχι μετά, οὔτε καὶ στὸ ἀπώτερο μέλλον!

Ἔρευνες σὰν αὐτή, θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν γιὰ ὅλα μας τὰ πάθη, ξέρετε. Καὶ θὰ ἀποδείκνυαν ἔτσι, αὐτὸ ποὺ ὅλοι ἀπὸ τὴν πεῖρα μας γνωρίζουμε, ὅτι πραγματικὰ οἱ συνέπειες τῶν παθῶν στὴ ζωὴ μας εἶναι ἄμεσες. Καὶ ὅτι ἀρχίζουν τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ ὑπηρετοῦμε!

*   *   *

Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι αὐτὸ σὰν ἀντίληψη, ἔρχεται ὡς συνέχεια μίας ἄλλης, ἡ ὁποία λέει τὸ ἑξῆς: Τώρα ποὺ εἶσαι νέος, γλέντησε τὰ νιάτα σου. Ὅταν κάποτε γεράσεις, τότε βλέπεις τί μπορεῖς νὰ κάνεις καὶ μὲ αὐτὰ ποὺ θέλει ὁ Χριστός !!!

Σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίληψη αὐτή, γιὰ τοὺς νέους εἶναι οἱ διασκεδάσεις, οἱ ἡδονὲς καὶ οἱ ἁμαρτίες, γιὰ δὲ τοὺς γέροντες ἡ ὅποια χριστιανικὴ ζωή! Συνεπῶς μέχρι νὰ γεράσουμε … ἔχουμε καιρό!!!

    *   *   *

 Ἄχ, αὐτὸ τὸ «ἔχω καιρό»! Πόσο διαβολικὸ εἶναι! Ἐνῶ τὰ φροντίζουμε ὅλα, καὶ γιὰ ὅλα μεριμνοῦμε ἀγωνιωδῶς χάνοντας κυριολεκτικὰ μέσα ἀπ’ τὰ χέρια μας κάθε εὐκαιρία πνευματική, ἐκεῖ­νο τὸ ὁποῖο συνεχῶς ἀναβάλλουμε γιὰ τὸ αὔριο, τὸ μεθαύριο καὶ γιὰ τὸ … ποτέ, εἶναι μόνο ἡ μετάνοιά μας καὶ ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μας!

 Ξεχνοῦμε πὼς ὁ διάβολος ἐκεῖνο ποὺ θέλει πάντα, καὶ τὸ ἐπιδιώκει αὐτὸ μὲ κάθε τρόπο, ἰδιαίτερα δὲ μὲ τὴν ἀναβολή, εἶναι νὰ ἐλέγχει τὸ «σήμερα» τῆς ζωῆς μας καὶ νὰ τοῦ ἀφιερώνουμε πάντοτε τὸ «τώρα»! Γιατί σαφῶς γνωρίζει πὼς τὸ «αὔριο» δὲν τὸ ἔχουμε δεδομένο, μὲ τίποτα δὲν μᾶς ἀνήκει. Εἶναι ἐκεῖνο ἀκριβῶς ποὺ φροντίζει νὰ ξεχνοῦμε!

 Στὸ μεταξὺ περνοῦμε ὅλη μας τὴ ζωὴ κυλιόμενοι στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας, ὅπως οἱ χοῖροι, δείχνοντας καὶ πὼς εὐχαριστούμαστε σ’ αὐτὸν, ὅπως ἐκεῖνοι! Μὲ τὸν καιρὸ μάλιστα, ἀποκτοῦμε φοβερὲς ἁμαρτωλὲς συνήθειες, οἱ ὁποῖες μεταβάλλονται σὲ φρικτὰ πάθη, ποὺ δὲν μᾶς ἀφήνουν περιθώρια οὔτε νὰ ζήσουμε ἀληθινά, ἐλεύθερα κι ἀνώτερα, οὔτε καὶ εἶναι εὔκολο νὰ ἀπεγκλωβιστοῦμε ἀπ’ αὐτά!

Ἀναφέρει ὁ Μ. Βασίλειος: «Γνωρίζω μερικοὺς ποὺ στὴ νεότητά τους κυλίστηκαν στὰ σαρκικὰ πάθη, καὶ μέχρι αὐτὰ τὰ γεράματα παραμένουν στὶς ἁμαρτίες, ἐπειδὴ συνήθισαν στὸ κακό».

Πέραν τοῦ ὅτι ἀνοίγουμε ἔτσι τοὺς «ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου» στὴ ζωή μας. Θὰ μᾶς πεῖ καὶ πάλι ὁ Μ. Βασίλειος: «Πολλὲς φορὲς κάποιος ἀπὸ μᾶς κατὰ τὴ νεότητα ἐπεδίωξε τὴν σωφροσύνη, ἔπειτα μπῆκε κρυφὰ ἡ ἡδονή, ἐξεγέρθηκαν οἱ φυσικὲς ἐπιθυμίες, ἐξασθένησε ἡ προσευχή, ἐπιβλήθηκε στὴ νεότητα ὁ οἶνος, χάθηκε ἡ ἐγκράτεια, κι ἔγινε διάφορος ἄνθρωπος ἀπὸ ἐκεῖ­νον ποὺ ἔπρεπε»!

Ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης μᾶς ὑπενθυμίζει ἐπ’ αὐτοῦ: «Μία ἀσθένεια ποὺ πάλιωσε κι ἔγινε χρόνια, ξεφεύγει πιὰ κι ἀπ’ αὐτὴ ἀκόμη τὴν τέχνη τῆς θεραπείας». Ἔτσι εἶναι!

 Κι ἂν ὑποθέσουμε ὅτι μπορέσουμε καὶ φθάσουμε ὥς τὰ γηρατειά, ὁ διάβολος καὶ πάλι θὰ μᾶς προβάλλει χίλια δυὸ ἐμπόδια, προκειμένου κι ἐκεῖ στὸ τέλος τοῦ βίου μας νὰ μὴ μετανοήσουμε καὶ νὰ μὴ γευτοῦμε τὰ μελλοντικὰ ἀγαθά. Πῶς εἶναι δυνατὸν ἄραγε, ἐκεῖνον πού τὸν εἶχε στὰ χέρια του μία ὁλόκληρη ζωή, νὰ τόν ἀφήσει στὸ τέλος; Τί φοβερὸ στ’ ἀλήθεια!

 Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος θὰ μᾶς πεῖ πὼς «αὐτὸς ποὺ σκέπτεται ἔτσι στὰ νιάτα του, θὰ εἶναι ἀδιάφορος καὶ στὰ γηρατειά του»! Καὶ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης τονίζει πὼς οἱ ἀντιλήψεις αὐτὲς προέρχονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ «θέλουν νὰ ζήσουν ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο μέσα στὶς ἁμαρτίες!»

Τὸ θέμα αὐτὸ δὲν εἶναι σημερινό, ὅπως νομίζουμε, ἀλλὰ παμπάλαιο ὅσο καὶ ἡ ἁμαρτία. Γιὰ παράδειγμα, στοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους, οἱ κατηχούμενοι ἀνέβαλαν συνεχῶς τὴ βάπτιση καὶ τὴν ἔνταξή τους ἔτσι στὶς τάξεις τῶν Χριστιανῶν, γιατί προηγουμένως ἤθελαν κι ἐκεῖνοι  νὰ … χαροῦν τὴ ζωή τους, ἐξακολουθώντας ἔτσι νὰ μένουν στὶς ἁμαρτίες, τὰ πάθη καὶ τὶς εἰδωλολατρικὲς ἀντιλήψεις τους!

   *   *   *

Τελικὰ τί βλέπουμε; Πώς τὸ σκεπτικό τῆς ἁμαρτίας εἶναι τοῦτο: Γλένταγε τώρα, ἁμάρτανε τώρα, κι ὅταν γεράσεις … ἀλλάζεις ζωή! Κι ὅσον ἀφορᾶ τὶς συνέπειες, μὴ ἀνησυχεῖς, αὐτὲς δὲν θὰ ἔλθουν τώρα, ἀλλὰ … κάποτε στὸ μέλλον!!

Ἀλλ’ ἂν ἡ ἁμαρτία εἶναι καλὸ πρᾶγμα, τότε νὰ τὴν κρατήσουμε ὥς τὸ τέλος, ἂν ὄχι, γιατί νὰ ζοῦμε σ’ αὐτὴ ἔστω καὶ γιὰ λίγο ἢ καὶ ὥς ἑνὸς σημείου; Κι ἂν τὰ πάθη, ὅλα μας τὰ πάθη, εἶναι ἀσφαλῶς ἄσχημα, στ’ ἀλήθεια πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μποροῦμε νὰ χαιρόμαστε τὰ νιάτα μας μ’ αὐτά;

Ἂς τὸ ξαναποῦμε: Ὁ διάβολος αὐτὸ πού θέλει ἀπὸ μᾶς εἶναι νὰ τοῦ ἀφιερώνουμε τὸ «τώρα» τῆς ζωῆς μας, τὸ δὲ «αὔριο» στὸν Θεό! Ἐμᾶς τί μᾶς συμφέρει ἄραγε; Αὐτὸ ἂς κάνουμε!

 Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Previous Article

Τό ἄροτρον τῆς εὐσεβείας

Next Article

Μόνον εἰς τό ἦθος τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!