ΣΤΙΣ 2 Φεβρουαρίου ἑορτάσαμε τὴ μεγάλη δεσποτικὴ καί θεομητορικὴ καὶ ἑορτὴ τὴ Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου καὶ συνεχίζουμε τὸν ἑορτασμὸ ὥς τὴν ἀπόδοσή της, στὶς 9 Φεβρουαρίου, βιώνοντας τὰ σωτήρια νοήματά της. Ἡ σημαντικὴ αὐτὴ ἑορτή, ἔγραψε σύγχρονος θεολόγος, «εἶναι μία καλὴ εὐκαιρία γιὰ ὅλους τοὺς πιστοὺς νὰ δοξάσουμε, γιὰ μία ἀκόμα φορά, τὸν Ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος χάρις στὴν ἄμετρη φιλανθρωπία Του, ἄφησε τὰ δυσθεώρητα ὕψη τοῦ οὐράνιου θρόνου Του καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ σώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὰ φοβερὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τὸν πικρὸ θάνατο. Χάρις στὴ σωτηρία μας, Αὐτὸς ποὺ “τὰ σύμπαντα ἐν τῇ δρακὶ περιέχων”, καταδέχθηκε νὰ ἀναπαυθεῖ στὶς γεροντικὲς ἀγκάλες τοῦ δικαίου Συμεὼν καὶ νὰ λάβει εὐλογία ἀπὸ αὐτὸν Ἐκεῖνος ποὺ εὐλογεῖ, συντηρεῖ καὶ δίνει ζωή σὲ ὁλάκερη τὴ δημιουργία. Τόσο μεγάλο εἶναι τὸ μέγεθος τῆς θείας φιλανθρωπίας. Αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ μᾶς δίνει τὴ βεβαιότητα πὼς “οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία”, ὅπως διακήρυξε μὲ περισσὸ θάρρος ὁ ἀπόστολος Πέτρος, παρὰ μονάχα στὸ θεανδρικὸ πρόσωπο τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ μας, τοῦ Ὁποίου “οὐδὲ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς” (Πράξ.4,12). Νὰ μὴ ἀναζητοῦμε ἄλλους ψεύτικους καὶ ἀναποτελεσματικοὺς σωτῆρες, διότι μόνος Αὐτός, ἑτοιμάσθηκε ἀπὸ τὴ θεία βουλή, λυτρωτὴς “πάντων τῶν λαῶν” καὶ “φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν” (Λουκ. 2, 31-32)»! Ἂς κάμουμε καὶ ἐμεῖς τὴν προσωπική μας ὑπαπαντὴ – συνάντηση μὲ τὸ Χριστό, ἀλλάζοντας πορεία στὴ ζωή μας!