Μᾶς ἐξέπληξε θετικὰ ὅτι ἡ ἀποκλεισμένη ἀπὸ τὰς Θεολογικὰς Σχολὰς λέξις «κάθαρσις τῆς Ἐκκλησίας» ἐπιτέλους ἐπανῆλθεν ἀπὸ τὸν Ἀναπληρωτὴν Καθηγητὴν τῆς Ἱστορίας τῶν Θρησκευμάτων εἰς τὸ Τμῆμα Θεολογίας τοῦ ΕΚΠΑ κ. Μ. Μαριόραν. Παραθέτομεν ἀπόσπασμα ἀπὸ ἄρθρον του μὲ τίτλον «Ἡ εὐκαιρία τῆς αὐτοκάθαρσης καὶ ὁ κίνδυνος τῆς ἐσωστρέφειας» εἰς τὴν ἐφημερίδα «Τὰ Νέα» τῆς 28ης Ἰουνίου 2021:
«Ἡ πρόσφατη δολοφονικὴ ἐπίθεση μὲ βιτριόλι τοῦ πρώην πιὰ ἱερέα ἐναντίον ἕντεκα ἀνθρώπων κατὰ τὴ συνεδρίαση τοῦ συνοδικοῦ δικαστηρίου στὴ Μονὴ Πετράκη προκάλεσε – πέρα ἀπὸ τὶς ἄμεσες τραγικὲς συνέπειές της – συζητήσεις σχετικὰ μὲ τοὺς ὅρους – προϋποθέσεις εἰσαγωγῆς ὑποψηφίων στὸν ἱερὸ κλῆρο. Ποιὸς εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ἐπιλογή, τὴ χειροτονία καὶ τὸν ἔλεγχο τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἰσέρχονται στὸν ἱερὸ κλῆρο, μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸν κρατικὸ προϋπολογισμό, ἀναλαμβάνουν τὸ δύσκολο ἔργο τῆς διαποίμανσης τῶν πιστῶν καὶ τῆς πρακτικῆς διαχείρισης διάφορων σύνθετων θεμάτων ὡς ὑπεύθυνοι ΝΠΔΔ ἀλλὰ καὶ «παραρτημάτων» τους ΝΠΙΔ; Ἡ Ὑπηρεσία Ἐνημέρωσης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρει τὶς προϋποθέσεις χειροτονίας καὶ τὴν εὐθύνη τῶν πνευματικῶν πατέρων, κωδικοποιώντας εὔληπτα τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ τὴ μακραίωνη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας: «Οἱ πνευματικοὶ πατέρες ἔχουν τὴν κύρια καὶ οὐσιαστικὴ εὐθύνη νὰ προτείνουν πρόσωπα κατάλληλα, νὰ δώσουν γιὰ αὐτὰ “μαρτυρία”… Οἱ Ἀρχιερεῖς ἔχουν τὴν εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς καὶ χειροτονίας. Πρόταση καὶ χειροτονία εἶναι ἐξίσου ὑπεύθυνα ἔργα… Ἡ εὐθύνη Γερόντων καὶ Ἀρχιερέων δὲν σταματάει μὲ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ ὑποψηφίου γιὰ χειροτονία. Ἀντίθετα. Τότε αὐξάνει καὶ πολλαπλασιάζεται. Τότε πρέπει νὰ ἀρχίζει ἕνας νέος ἀγώνας γιὰ τὴν καθοδήγηση τοῦ χειροτονημένου… Γιατί ἡ πτώση εἶναι καὶ εὔκολη καὶ πολὺ ὀδυνηρή…». Ἑπομένως, ἡ ἀποκλειστικὴ εὐθύνη βαρύνει σαφέστατα τοὺς πνευματικοὺς πατέρες καὶ τοὺς ἐπισκόπους τόσο γιὰ τὴν ἐπιλογὴ – χειροτονία ὅσο κυρίως γιὰ τὴ μετέπειτα πορεία τῶν κληρικῶν. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος φαίνεται ἐξαιρετικὰ «ἐξοπλισμένη» θεσμικὰ γιὰ τὸν ἐντοπισμὸ ἀκατάλληλων ἱερέων, τὴ θεραπεία τους, τὴν τιμωρία ἢ τελικὰ τὴν ἀποπομπή τους ἀπὸ τὶς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου… Οἱ θεσμικὲς θωρακίσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος προσφέρουν ἐπαρκὲς πλαίσιο διαρκοῦς λογοδοσίας, θεραπείας καὶ ἐπιμόρφωσης κληρικῶν, συνθῆκες ἀπαραίτητες γιὰ τὸν περιορισμὸ στὸ ἐλάχιστο παραβατικῶν, ἀνήθικων ἢ ἐγκληματικῶν συμπεριφορῶν ποὺ τραυματίζουν ἀνεπανόρθωτα τὸ κῦρος καὶ τὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ συγκυρία εἶναι ἐξαιρετικὴ γιὰ τὴν αὐτοκάθαρση τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ κάθε εἴδους προβληματικὲς περιπτώσεις ὀλίγων κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦν μὲ τὴν ἠχηρὴ συμπεριφορά τους ἐπισκιάζοντας τὶς ἄοκνες καὶ ὑποδειγματικὲς προσπάθειες τοῦ ἀξιόλογου, ἀκούραστου κλήρου ποὺ ἀνακουφίζει πολυεπίπεδα ὄχι μόνο τοὺς πιστοὺς ἀλλὰ ὁλόκληρη τὴν κοινωνία. Ἀντίθετα, ἡ σιωπηρὴ ἐσωστρέφεια μόνο πολλαπλασιαστικὰ θὰ λειτουργήσει γιὰ κάθε ἐκτροπή…».