Γράφει ὁ κ. Θεόφιλος Πουταχίδης, Καθηγητὴς
Παθολογοανατομίας, Κτηνιατρικὴ Σχολὴ ΑΠΘ
Μέλη τῆς κυβέρνησης, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ἀρχιερεῖς, ἐπιστήμονες καὶ διάφοροι πολίτες στὸν δημόσιο λόγο τους –ποὺ προβάλλεται σχεδὸν μονομερῶς καὶ καταιγιστικὰ ἀπὸ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης– συνεχίζουν νὰ λούζουν μὲ ἀπίθανους χαρακτηρισμοὺς ὅσους δὲν ἔχουν ἐμβολιαστεῖ.
Τὰ «ἀνεύθυνοι», «ἁμαρτωλοί», «σχισματικοί», «ἀνεγκέφαλοι», «τσαρλατάνοι» καὶ «ἠλίθιοι» πᾶνε κι ἔρχονται ἐλευθερόστομα καὶ σὲ πανελλήνια προβολὴ καὶ συνοδεύουν τὴν κλιμάκωση νομοθετημάτων ποὺ στοχεύουν στὸν πειθαναγκασμό τους νὰ ἐμβολιαστοῦν.
Ἀντιπαρέρχομαι τὶς ὕβρεις· ἐὰν ἐπιστραφοῦν θὰ ὁδηγήσουν σὲ μία νηπιώδη ἀντιλογία τοῦ τύπου «εἶσαι ἠλίθιος» – «ἐσὺ εἶσαι ἠλίθιος»- «ὄχι, ἐσύ!» κ.ο.κ.
Ἑστιάζω στὰ γεγονότα καὶ σὲ ἐκείνη τὴν ἐπιστημονικὴ γνώση ποὺ ἔχει μὲ τὰ χρόνια παγιωθεῖ –καὶ ὄχι βέβαια σὲ ἐπιστημονικὲς ὑποθέσεις ποὺ τελοῦν ὑπὸ διερεύνηση καὶ σὲ πειραματισμοὺς ἐν ἐξελίξει. Ἂς δοῦμε, λοιπόν, ποιὸς ὑπηρετεῖ τὸν ὀρθὸ λόγο καὶ ποιὸς ὄχι. Ὅσοι παραμένετε μὲ καθαρὸ μυαλὸ καὶ ψύχραιμοι παρὰ τὶς δυσκολίες, ὅσοι δὲν ἀφήνετε τὸν φόβο σας νὰ γίνει ὑστερία, ὅσοι λογικοὶ καὶ περήφανοι πολίτες –ἐμβολιασμένοι καὶ ἀνεμβολίαστοι– ἐλᾶτε τώρα καὶ «καλὴ τῇ πίστει» παρακολουθῆστε τοὺς προβληματισμούς μου.
1. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς λεγόμενους εἰδικούς, καὶ μὴ εἰδικοί, καὶ γενικῶς διάφοροι ὑψηλόβαθμοι καὶ σὲ προβεβλημένα πολιτικά, ἀκαδημαϊκά, διοικητικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα, εἶχαν ἐκφράσει ἐξ ἀρχῆς –πρὶν ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴ διάρκεια ἐφαρμογῆς τοῦ ἐμβολιαστικοῦ προγράμματος «ἐλευθερία»– εὐθαρσῶς καὶ δημόσια τὴν πεποίθησή τους ὅτι τὰ ἐμβόλια γιὰ τὸν SARS-CoV-2 «εἶναι ἀποτελεσματικὰ καὶ ἀπόλυτα ἀσφαλῆ» ἢ «εἶναι ἀποτελεσματικὰ καὶ ἑκατὸ στὰ ἑκατὸ ἀσφαλῆ». Τότε, εἶχα γράψει ὅτι αὐτοι ποὺ δηλώνουν τέτοια πράγματα «εἶναι προδήλως ἐκτὸς τῶν ὁρίων σοβαρότητας τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου». Σήμερα, σχεδὸν ἕνα χρόνο μετά, ἀποδεδειγμένα, μὲ κάθε ἐπισημότητα καὶ χωρὶς καμία ἀμφιβολία, γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἀδιανόητος καὶ ἔξω ἀπὸ κάθε ἐπιστημονικὴ λογικὴ ἀφορισμός τους ἦταν ἀνακριβὴς καὶ παρελκυστικός.
2. Προσφάτως, ἕνας ἐκ τῶν εἰδικῶν (ὁ πλέον εἰλικρινὴς κατὰ τὰ φαινόμενα) παραδέχτηκε ὅτι τὸ παραπάνω ἀτόπημα διαπράχτηκε ὡς στρατήγημα, γιὰ νὰ πεισθοῦν οἱ πολίτες νὰ ἐμβολιαστοῦν. Δικαιολογεῖ, ὅμως, ὁ νομικός μας πολιτισμός, ἡ δημοκρατία καὶ τὸ «κοινὸ περὶ δικαίου αἴσθημα» αὐτὴν τὴν πρακτικὴ «τοῦ σκοποῦ ποὺ ἁγιάζει τὰ μέσα»; Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ λογικὴ ποὺ εἶναι τὸ θεμέλιο τοῦ κάθε εἴδους ὁλοκληρωτισμοῦ; Πῶς ἀντιμετωπίζονται, λοιπόν, οἱ πολίτες; Ὡς μωρὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ ξεγελαστοῦν, γιὰ νὰ φᾶνε τὸ φαΐ τους; Χωρὶς ἔντονες δημόσιες προτροπὲς ἀπὸ ἄτομα σὲ θέσεις εὐθύνης καί, κυρίως, χωρὶς νομοθετημένες πιέσεις καὶ κυρώσεις· ἐὰν ὁ καθεὶς ἐλεύθερα καὶ ἀβίαστα μετὰ ἀπὸ σφαιρικὴ ἐνημέρωση ἐπέλεγε νὰ ἐμβολιαστεῖ, τότε δὲν θὰ μποροῦσα εὔκολα νὰ σᾶς προσάψω κάτι. Τώρα, ὅμως, κυρίες καὶ κύριοι τοῦ «ἀπόλυτα» καὶ τοῦ «ἑκατὸ στὰ ἑκατὸ» κι ἐσεῖς διαπρύσιοι, μεγαλόστομοι κήρυκες τῆς γκουρουϊστικοῦ τύπου «ἱερότητας» τῶν συγκεκριμένων ἐμβολίων, ἀναλάβατε αὐτόκλητα τὴν εὐθύνη γιὰ κάθε μία- ἑκάστη- περίπτωση παρενέργειάς τους.
3. Ἡ ἐπίσημη παραδοχὴ ὅτι τὰ ἐμβόλια ἔχουν ἐπίδραση διάρκειας ὀλίγων μηνῶν, τὰ τοποθετεῖ τελείως ἐκτὸς τοῦ δεδομένου πλαισίου τῆς κλασσικῆς ἀντίληψης τῆς ἀνοσολογίας γιὰ τὸ τί εἶναι ἐμβόλιο. Ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ὁρισμοῦ, σχετικὰ μὲ τὸ τί ἐστὶ ἐμβόλιο καὶ τὰ παιχνίδια μὲ τὶς λέξεις, δὲν ἀλλάζουν τὴν οὐσία. Τὰ δεδομένα ἀπὸ χῶρες μὲ ὑψηλότατα ποσοστὰ ἐμβολιασμοῦ προβληματίζουν. Σύμφωνα μὲ τὴν τρέχουσα ἐμπειρία τὰ σκευάσματα αὐτά, κατὰ τὴ γνώμη μου, θὰ πρέπει νὰ ὁριστοῦν ὡς «σκευάσματα προσωρινῆς ἀνοσοποίησης μὲ ἀποτελεσματικότητα, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀκόμα προσδιοριστεῖ μὲ πᾶσα ἀκρίβεια». Ἐπίσης, οἱ παρενέργειές τους συνεχίζουν νὰ καταγράφονται, ἂν καὶ μὲ μεγάλα προβλήματα ὑποκαταγραφῆς σὲ ὁρισμένες χῶρες, ὅπως ἡ δική μας. Μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα καὶ ὑπὸ φυσιολογικὲς συνθῆκες, κάποιο ἄλλο ἐμβόλιο ἴσως νὰ εἶχε ἤδη ἀποσυρθεῖ.
4. Εἶναι ἀπολύτως φυσιολογικὸ καὶ συμβατὸ μὲ τὴν καλὴ ὑγεία τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ τίτλος τῶν ἀντισωμάτων, ὡς ἀπάντηση σὲ πλῆθος ἀντιγονικῶν ἐρεθισμάτων (φυσικὰ ἢ τεχνητά), ποὺ δεχόμαστε στὴ ζωή μας, πρῶτα ἀνέρχεται καὶ ἔπειτα ὑποχωρεῖ. Ἐὰν δὲν ὑποχωροῦσε, θὰ πεθαίναμε ὅλοι ἀπὸ μωρά, καθὼς τὸ αἷμα μας θὰ γινόταν παχύρρευστο σὰν τὸ μέλι ἀπ’ τὰ πολλὰ καὶ διαφορετικὰ ἀντισώματα ποὺ θὰ συσσωρεύονταν (οἱ πιὸ εἰδικοὶ ἀναγνῶστες ἂς κάνουν παραλληλισμὸ μὲ τὴ μακροσφαιριναιμία Waldenstrom στὰ λέμφο-πλασματοκυτταρικὰ λεμφώματα). Ὁ ἐμβολιασμὸς δὲν ἔχει ὡς κύρια στόχευση τὴ δημιουργία ἑνὸς πρόσκαιρα ὑψηλοῦ τίτλου ἀντισωμάτων. Ὁ στόχος εἶναι ἡ ἐπίτευξη ἀνοσίας ποὺ ἐξαιτίας τοῦ φαινομένου τῆς ἀνοσολογικῆς μνήμης, κρατᾶ γιὰ πολλὰ-πολλὰ χρόνια- ἀκόμα καὶ διὰ βίου. Τὸ «ἔπεσαν τὰ ἀντισώματα» καὶ πρέπει νὰ ἐμβολιαστεῖς ξανὰ- λίαν συντόμως μετὰ τὸ πέρας τοῦ σχήματος τοῦ ἐμβολιασμοῦ σου- «γιὰ νὰ τὰ ξανανεβάσεις», δὲν ξέρω σὲ ποιὰ ἀνοσολογία βασίζεται. Πάντως, ὄχι σὲ αὐτὴ ποὺ διδάσκεται στὸν πλανήτη γῆ.
5. Κι ὅταν τὰ λές, σοῦ πετοῦν τὰ σχετικὰ μὲ τὸ ἐμβόλιο τῆς γρίππης, ποὺ «γίνεται κάθε χρόνο». Ναί, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο σκεύασμα κάθε φορά. Ἀλλάζει ἀνάλογα μὲ τοὺς ὑπὸ-ὀροτύπους τοῦ ἰοῦ τῆς γρίππης ποὺ ἀναμένεται νὰ κυκλοφορήσουν τὴ δεδομένη χρονιά. Στὴν περίπτωση τοῦ κορωνοϊοῦ, ἡ τρίτη δόση, γίνεται ἀκριβῶς μὲ τὰ ἴδια σκευάσματα τῶν δύο προηγούμενων.
Παρεμπιπτόντως, τὸ σύστημα ὀνομάζεται ἀνοσοποιητικό, γιατί ποιεῖ ἀνοσίαν. Ὅπως τὸ οὐροποιητικὸ ποιεῖ οὖρον. Καθὼς δὲν λέμε «οὐριακό», ἔτσι δὲν λέμε καὶ «ἀνοσιακὸ» σύστημα. Ἀλλὰ ἴσως ἡ ἀμφισημία τοῦ ἀδόκιμου ὅρου «ἀνοσιακό», ποὺ ἔχει γίνει τῆς μόδας τὰ τελευταῖα χρόνια, νὰ ἔχει κι αὐτὴ κάτι νὰ μᾶς πεῖ…
(Δημοσιεύτηκε στo pontosnews.gr, 23/11/2021)