Γράφει ὁ κ. Χαράλαμπος Μηνάογλου
Στὴν Οὐκρανία τὸ ΝΑΤΟ προσπαθεῖ νὰ κάνει τὴν Ρωσία μέλος του. Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία τοῦ ζητήματος. Τὸ ΝΑΤΟ δὲν δίνει ἄλλη ἐπιλογὴ στὴν Ρωσία ἀπὸ τὴν πλήρη καὶ ἄνευ ὅρων ὑποταγή. Προφανῶς, λοιπόν, ἐὰν ἡ Ρωσία ἀντιδράσει, ἐὰν ἡ Ρωσία δὲν δεχθεῖ τὴν πλήρη ὑποταγή της στὸ ΝΑΤΟ, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν κατηγορήσει κανεὶς ὡς ὑπαίτια τῆς σύρραξης. Γιὰ νὰ τὸ κάνουμε λιανά: ἡ πλήρης ἔνταξη τῆς Οὐκρανίας στὸ ΝΑΤΟ καὶ ἡ ἐγκατάσταση ὅλων τῶν νατοϊκῶν ὁπλικῶν συστημάτων στὸ οὐκρανικὸ ἔδαφος καθιστοῦν βέβαια τὴν καταστροφὴ τῶν σημαντικότερων πόλεων καὶ σημείων στρατηγικοῦ ἐνδιαφέροντος τῆς Ρωσίας, προτοῦ ἀκόμη ξεκινήσει ἕνας πόλεμος μὲ τὸ ΝΑΤΟ. Δηλαδή, ἐὰν ἡ Ρωσία δὲν ἀντιδράσει καὶ σταματήσει τὴν ἐγκατάσταση νατοϊκῶν ὅπλων στὴν Οὐκρανία ἀμέσως τώρα, αὔριο δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμυνθεῖ καθ’ οἱονδήποτε τρόπο στὸ ΝΑΤΟ καὶ οὐσιαστικὰ δὲν θὰ ἔχει ἄλλη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὸ νὰ γίνει κι αὐτὴ μέλος του!
Ἡ Οὐκρανία δὲν βρίσκεται κοντὰ στὴν Ρωσία, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ περικλείεται ἀπὸ τὴν Ρωσία σὲ βαθμὸ πού, ὅπως προαναφέραμε, ἀπὸ τὸ ἔδαφός της μπορεῖ νὰ προσβληθεῖ ὁλόκληρη ἡ ρωσικὴ ἐπικράτεια ποὺ κεῖται στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο τουλάχιστον. Ἄρα, ἡ Ρωσία εἶναι ἀναγκασμένη νὰ ἐπιτεθεῖ, μήπως καὶ καταφέρει νὰ σταματήσει τὴν κυοφορούμενη ὑποδούλωσή της στὶς ΗΠΑ.
Ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ σημειώσουμε δύο ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ἑλλάδα. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ στάση τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Ρωσίας. Σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὸ ΚΚΕ, τὸ ΚΚΡ ἔχει καθαρή, ἀνοικτὴ πατριωτικὴ θέση, περισσότερο ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ κυβερνὸν κόμμα τοῦ Πούτιν. Τὸ ΚΚΡ ἔφερε στὴν ρωσικὴ Δούμα πρόταση νὰ ἀναγνωριστοῦν ἀπὸ τὴν Ρωσία ὡς ἀνεξάρτητα κράτη οἱ δύο ἐπαρχίες τῆς Οὐκρανίας μὲ καθαρὰ ρωσικὸ πληθυσμὸ (Ντόνετσκ καὶ Λουκάνσκ), οἱ ὁποῖες ἔχουν ἐξεγερθεῖ ἀπὸ χρόνια καὶ διεκδικοῦν τὴν ἀνεξαρτησία τους ἀπὸ τὸ Κιέβο. Θλίψη ἀπέραντη προκαλεῖ ὁποιαδήποτε σύγκριση μὲ τὸ ΚΚΕ.
Τὸ δεύτερο καὶ κεντρικὸ ζήτημα εἶναι ἡ θέση τῆς Ἑλλάδος σὲ ἕναν ἐπικείμενο πόλεμο Ρωσίας – Οὐκρανίας ἢ καὶ ἀκόμη περισσότερο Ρωσίας-ΝΑΤΟ. Σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο, δὲν ἔχουμε κανένα λόγο ἀνάμειξης. Οὔτε μισὴ σφαῖρα τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ δὲν θὰ πρέπει νὰ ριχθεῖ ἐκεῖ. Καὶ ἂν ἀναγκαστοῦμε νὰ συμμετάσχουμε, τότε μόνον στὸ πλευρὸ τῆς Ρωσίας θὰ ἔχει νόημα νὰ τὸ κάνουμε. Τὸ γιατί εἶναι ἁπλό: γιατί, ἐὰν ὁ ρωσικὸς κίνδυνος ἐξαλειφθεῖ γιὰ τὸ ΝΑΤΟ, τότε οἱ «σύμμαχοί» μας, θὰ μᾶς παραδώσουν στὴν Τουρκία, ἐφόσον πλέον δὲν θὰ τοὺς ἐνδιαφέρει τί θὰ γίνει στὴν περιοχή, καθὼς δὲν θὰ φοβοῦνται πιά, αὐτὸ ποὺ φοβοῦνται ἐδῶ καὶ 300 χρόνια, τὴν ἔξοδο δηλαδὴ τῆς Ρωσίας στὴν Μεσόγειο.
ΥΓ. Ἂν τέλος πάντων ὑποχρεωθοῦμε νὰ στείλουμε κάποιους ἔστω λίγους νὰ πολεμήσουν τὴν Ρωσία στὸ πλαίσιο τῶν ὑποχρεώσεών μας ὡς μελῶν τοῦ ΝΑΤΟ, θὰ μπορούσαμε νὰ στείλουμε τοὺς Ρωσοφάγους ἑλληνόφωνους ἀρχιερεῖς, ποὺ μὲ προεξάρχοντα τὸν οἰκουμενιστικὸ Πατριάρχη, ἀναθεματίζουν καθημερινὰ τὴν Ρωσία καὶ μὲ τὴν ἐκκλησιαστική τους πολιτικὴ καὶ τὸν πόλεμο ποὺ κάνουν στοὺς Ρώσους ἔχουν χάσει μέχρι τώρα τὴν μισὴ Ἀφρική, ἐνῷ ἔχουν ἀποκοπεῖ τελείως ἀπὸ τὰ περισσότερα ἀπὸ 200 ἑκατομμύρια τῶν σλάβων ὀρθοδόξων.