Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Σπ. Καψάλης
Ἀπὸ τὸν πόλεμον ποὺ διεξάγεται εἰς τὴν Οὐκρανίαν λόγῳ εἰσβολῆς εἰς αὐτὴν Ρωσικῶν στρατευμάτων, προκύπτουν διαπιστώσεις καὶ συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα προκαλοῦν ἀλγεινὴν ἐντύπωσιν εἰς τοὺς ἀντικειμενικοὺς καὶ ἀμερολήπτους παρατηρητάς, ἐξ αἰτίας μίας κακοβούλου καὶ ἀνειλικρινοῦς ἐμφανίσεως τῶν πολεμικῶν γεγονότων, ἐκ μέρους μερίδος τοῦ Τύπου καὶ τῶν ἠλεκτρονικῶν ἐνημερωτικῶν μέσων, εἰς τὴν χώραν μας, ἀλλὰ καὶ διεθνῶς ὅπως πληροφορούμεθα.
Αἰφνιδίως ἔκαμαν τὴν ἐμφάνισίν των, διάφοροι κατευθυνόμενοι, κατὰ τὰ φαινόμενα, διαμορφωταὶ τῆς κοινῆς γνώμης, οἱ ὁποῖοι κακοπίστως μέμφονται τοὺς Ρώσους διὰ τὸν πόλεμον καὶ σκοπίμως ἐπιχειροῦν νὰ ἑστιάσουν τὴν προσοχὴν τοῦ κοινοῦ, ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τὸ γεγονὸς τῆς εἰσβολῆς, ὡς ἐὰν προηγουμένως οὐδὲν νὰ εἶχε συμβῆ.
Δαιμονοποιοῦν τοὺς Ρώσους καὶ τοὺς κατηγοροῦν ὅτι εἰσέβαλαν εἰς ξένην χώραν καὶ ἀποκρύπτουν τὸν ἀναπόφευκτον λόγον, διὰ τὸν ὁποῖον ἐπραγματοποιήθη ἡ ἐν λόγῳ στρατιωτικὴ ἐμπλοκή. Ὅσοι πράγματι ἀντικειμενικῶς ἐνδιαφέρονται διὰ τὴν ἀλήθειαν, ἀντιλαμβάνονται τὴν αἰτίαν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν προῆλθε τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον συντελεῖται αὐτὰς τὰς ἡμέρας εἰς τὴν Οὐκρανίαν.
Ὁ λόγος εἶναι προφανής. Ἡ πραγματικότης βοᾶ καὶ ὑποδεικνύει μὲ ἐνάργειαν καὶ ἀκρίβειαν τὴν κατεύθυνσιν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν προῆλθε τὸ αἴτιον, τὸ ὁποῖον προεκάλεσε τὴν ἀνωμαλίαν καὶ τὴν ἔκρυθμον κατάστασιν, ἡ ὁποία κατέστησεν ἀναγκαίαν τὴν Ρωσικὴν ἐπέμβασιν εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Χωρὶς ἀμφιβολίαν, τὴν αἰτίαν αὐτοῦ τοῦ πολέμου, τὴν ἀποτελοῦν αἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ, αἱ ὁποῖαι μονίμως κυριαρχοῦνται ἀπὸ ἕνα ἀπάνθρωπον καὶ ἀβυσσαλέον μῖσος κατὰ τῶν ἀντιπάλων των, κυρίως ἐκείνων ποὺ ἀνήκουν εἰς τὸ ὀρθόδοξον δόγμα, ἀλλὰ καὶ ἐκείνων, τῶν ὁποίων τὰ συμφέροντα πράγματι ἢ καθ’ ὑπόνοιαν, ἀντιστρατεύονται τὴν ἰδικήν των οἰκονομικὴν πρόοδον καὶ ἀνέλιξιν. Ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες ἔχομεν πικρὰν πεῖραν τῆς κακοβούλου συμπεριφορᾶς των. Ἐξ αἰτίας προδοτῶν πολιτικῶν ποὺ μᾶς κυβερνοῦν, ἀπεκτήσαμεν τὴν ψευδαίσθησιν ὅτι οἱ ἐκπρόσωποί των εἶναι φίλοι καὶ σύμμαχοί μας.
Μᾶς ἐζήτησαν τὰ πάντα καὶ τοὺς τὰ ἐδώσαμεν, χωρὶς ὅπως φαίνεται ἀξιόλογα ἀνταλλάγματα. Ἡ χώρα μας ἔχει μεταβληθῆ εἰς μίαν ἀπέραντον ἀμερικανικὴν βάσιν.
Καὶ ἡμεῖς ἀντὶ εὐχαριστιῶν καὶ εὐγνωμοσύνης ἀπολαμβάνομεν τὸ μῖσος καὶ τὴν, λόγῳ ἀντιζηλίας καὶ ὀρθοδόξου πίστεως, φανερὰν ἢ συγκεκαλυμμένην ἐχθρότητά των, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν θέσιν ποὺ ἑκάστοτε λαμβάνουν ἀπέναντί μας εἰς περιπτώσεις διαφορῶν μας μὲ τὰς χώρας τοῦ περιγύρου μας. Αἱ δυνάμεις αὐταὶ ἀνέκαθεν ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ τὰς ἡγεσίας λαῶν τῆς γηρεᾶς ἠπείρου καὶ χωρῶν ἐκεῖθεν τοῦ Ἀτλαντικοῦ.
Ὁπουδήποτε εἰς τὸν κόσμον συμβαίνουν ἀνωμαλίαι καὶ ταραχαί, ἐκεῖ περιέργως εὑρίσκονται, ἐμφανῶς ἢ ὑπὸ μυστικότητα, ὄργανα αὐτῶν τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τὰ ὁποῖα διαρκῶς ἀναπτύσσουν ἐργώδη κινητικότητα, ἐπαγρυπνοῦν καὶ ἀναμοχλεύουν τὰ πάντα, πρὸς ἀναζήτησιν αἰτίας διὰ πολεμικὴν ἐμπλοκήν, πρὸς ἐξυπηρέτησιν πάντοτε τοῦ ἀδηφάγου συμφέροντός των.
Αὐταὶ λοιπὸν αἱ σκοτειναὶ δυνάμεις ἔθεσαν ὡς βασικὸν καὶ ἐπίμονον σκοπὸν τῆς ὑπάρξεώς των, τὴν ἐξουδετέρωσιν καὶ τὴν ἀποδυνάμωσιν τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας, ἡ ὁποία ἔχει καταστῆ κάρφος εἰς τοὺς ὀφθαλμούς των, λόγῳ ὀρθοδοξίας καὶ κυρίως λόγῳ τῶν φυσικῶν πόρων της καὶ τοῦ τεραστίου ὀρυκτοῦ πλούτου της, τὸν ὁποῖον λαιμάργως ὑποβλέπουν. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν, κατὰ καιρούς, μετέρχονται διαφόρων μέσων, ἀλλὰ εἰς τὴν παροῦσαν φάσιν, αἱ ἀντιρωσικαὶ ἐνέργειαι γίνονται, ὑπὸ τὴν προκάλυψιν τοῦ λεγομένου συμφώνου τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ, τοῦ γνωστοῦ μας ΝΑΤΟ, τὸ ὁποῖον, ἐνῷ ἔπρεπε πρὸ πολλοῦ νὰ εἶχε καταργηθῆ, ἀφοῦ ὁ Κομμουνιστικὸς κίνδυνος, γιὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ὁποίου συνεστήθη, κατέρρευσε, μὴ ὑφιστάμενος πλέον, ἐν τούτοις τὸ ΝΑΤΟ διατηρεῖται καὶ ἐνισχύεται περαιτέρω, προκειμένου νὰ λειτουργῆ ὡς μοχλὸς ἀνατροπῆς καὶ δημιουργίας ἀνωμάλων καταστάσεων εἰς βάρος τῆς Ρωσίας. Καὶ παρὰ τὴν ἀρχικὴν καθησυχαστικὴν διὰ τοὺς Ρώσους θέσιν, ὅτι θὰ παραμείνη εἰς τὰ παλαιὰ ὅριά του, κατὰ τὸν μετέπειτα χρόνον, ἤρχισε βαθμηδὸν καὶ κατ’ ὀλίγον νὰ ἐπεκτείνεται πρὸς ἀνατολὰς καὶ μὲ δελεαστικὰς προτάσεις, νὰ προσελκύη εἰς τοὺς κόλπους του καὶ νὰ ἐφοδιάζη μὲ ὁπλικὰ συστήματα καὶ πυραύλους, χώρας, αἱ ὁποῖαι πρότερον περιελαμβάνοντο εἰς τὴν Ἐπικράτειαν, τῆς πάλαι ποτὲ κομμουνιστικῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, μὲ συνέπειαν, καθ’ ὅλην τὴν γραμμὴν τῶν δυτικῶν Ρωσικῶν συνόρων, ἀπὸ Βορρᾶ πρὸς Νότον, νὰ ὑπάρχη ἐνεργὸς πυραυλικὸς κίνδυνος διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία ἀπηλλαγμένη πλέον ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸν ἰδεολόγημα, εἶναι μία Δημοκρατικὴ χώρα, ἡ ὁποία λειτουργεῖ μὲ τοὺς κανόνας τῆς Δημοκρατίας, ὅπως καὶ αἱ λοιπαὶ ἀνὰ τὸν κόσμον Δημοκρατικαὶ χῶραι. Ἡ συμπεριφορὰ τῆς Ρωσίας, καθ’ ὅλον αὐτὸ τὸ χρονικὸν διάστημα, ἀπέναντι τῆς Νατοϊκῆς ἀπειλῆς, παρέμενεν αὐστηρῶς εἰς τὰ ὅρια μιᾶς συγκρατημένης ἀνοχῆς. Ὅταν ὅμως ἐφάνη ὅτι ὡλοκληρώθησαν αἱ σχετικαὶ διαδικασίαι καὶ -ἐπέκειτο ἡ Νατοποίησης καὶ ὁ πυραυλικὸς ἐξοπλισμὸς καὶ τῆς Οὐκρανίας, ἡ ὁποία, ὅπως λέγεται, ἀποτελεῖ τὸ μαλακὸν ὑπογάστριον τῆς Ρωσίας καὶ ἀφοῦ ἡ παλαιὰ καθησυχαστικὴ διὰ τὴν Ρωσίαν συμφωνία, ἐν σχέσει μὲ τὴν Οὐκρανίαν παρεβιάσθη, χωρὶς νὰ παρασχεθοῦν εἰς τοῦ Ρώσους ἐγγυήσεις ἀσφαλείας ποὺ ἐζήτησαν, τὸ ποτήριον τῆς Ρωσικῆς ὀργῆς ἐξεχείλησε διωγκώθη εἰς τὸ ἔπακρον ὁ πυραυλικὸς κίνδυνος καὶ ἡ ἀνησυχία τῶν Ρώσων ἐκορυφώθη. Ἔτεινε νὰ ἐπιβληθῆ ἐναντίον τῆς Ρωσίας τὸ ἀπόλυτον κακόν. Αἱ ρωσικαὶ προτάσεις δὲν ἐλαμβάνοντο ὑπ’ ὄψιν.
Δὲν ἀπέμεινε πλέον ἄλλη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὸν πόλεμον, προκειμένου νὰ ἐπιβάλλουν οἱ Ρῶσοι τὸ Δίκαιον διὰ τῆς δυνάμεως τῶν ὅπλων, ἀφοῦ ὅπου δὲν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος.
Ὁ πόλεμος λοιπὸν κατέστη ἀναγκαῖος καὶ ἐκ τῆς ἀναγκαιότητος αὐτῆς ἐλαυνόμενος ὁ Πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ μόνος σοβαρὸς ἡγέτης σήμερον εἰς τὸν πλανήτην μας, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ὡρισμένα γελοῖα ὑποκείμενα, ποὺ παριστάνουν τοὺς ἡγέτας, εἰς τὸν δυτικὸν κόσμον διέταξε εἰσβολὴν εἰς τὸ Οὐκρανικὸν ἔδαφος, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ πόλεμος νὰ καταστῆ πραγματικότης. Πρὸς τοῦτο συνέτρεχεν ἐπὶ πλέον καὶ ἡ ἀνάγκη προστασίας τῶν Ρωσοφώνων κατοίκων τῆς Ἀνατολικῆς Οὐκρανίας, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ ὁλόκληρον ὀκταετίαν, ὑφίσταντο διωγμούς) τρομοκρατίαν, κακοποιήσεις βασανισμοὺς καὶ θανάτους, ἀπὸ τοὺς Νεοναζὶ τρομοκράτας, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸν τρομοκρατικὸν βραχίονα τοῦ Οὐκρανικοῦ καθεστῶτος, ὑπὸ τὴν κάλυψιν τοῦ Οὐκρανικοῦ στρατοῦ. Ὁ πόλεμος βεβαίως πρέπει νὰ ἀποφεύγεται, διότι ἀποτελεῖ φαινόμενον ἀπαίσιον, ἀποκρουστικὸν καὶ ἀποτρόπαιον, λόγῳ τῶν φρικαλεοτήτων, τῶν θανάτων καὶ τῶν καταστροφῶν ποὺ συνεπάγεται. Καθίσταται ὅμως πολλάκις ἀναπόφευκτος καὶ ἐμφανίζεται ὡς ἀναγκαῖον κακόν, πρὸς ἄμυναν, ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι κακοβούλως δημιουργοῦν τὰς προϋποθέσεις προκειμένου νὰ ὑπάρξη ὁ πόλεμος. Διὰ τὸν πολεμικὸν ὄλεθρον ποὺ συντελεῖται αὐτὰς τὰς ἡμέρας εἰς τὴν Οὐκρανίαν, ἀποκλειστικὴν καὶ ἀκεραίαν εὐθύνην φέρουν, ἐξ αἰτίας τῶν ὑποχθονίων ἀλλὰ καὶ φανερῶν ἐνεργειῶν τους, αἱ προαναφερθεῖσαι δυνάμεις τοῦ κακοῦ, αἱ ὁποῖαι ἀναδύονται ἀπὸ τὸν ἑωσφορικὸν χῶρον τῆς Δύσεως. Τοὺς ἠνώχλησε ἡ ἀντίδρασις τῶν Ρώσων κατὰ τῶν πυραύλων ποὺ ἐσχεδίαζαν αὐτοὶ νὰ ἐγκαταστήσουν εἰς τὴν Οὐκρανίαν. Εἶχαν τὴν ἀπαίτησιν οἱ Ρῶσοι νὰ μὴ ἀντιδράσουν, ἀλλὰ νὰ παραμείνουν ἡσύχως ὑπὸ τὴν πυραυλικὴν ἀπειλήν. Αὐτοὶ ὅμως, ὅταν παλαιότερον οἱ Σοβιετικοὶ ἐγκατέστησαν πυραύλους εἰς τὴν Κούβαν, ποὺ ἐζητήθησαν ἀπὸ τὸν Κουβανὸν ἡγέτην Φιντὲλ Κάστρο, δὲν παρέμειναν ἀδρανεῖς καὶ ἐφησυχάζοντες, ἀλλὰ ἀντιληφθέντες τὸν κίνδυνον διὰ τὴν ἀσφάλειάν των, ἀντέδρασαν ἀμέσως καὶ ὑπὸ τὴν ἀπειλὴν πυρηνικοῦ πολέμου, ἀπαίτησαν τὴν ἄμεσον ἀπομάκρυνσιν τῶν πυραύλων ἀπὸ τὴν Κούβαν, ὅπερ καὶ ἐγένετο. Διατὶ ἆραγε αὐτὸ ποὺ ἔγινε τότε εἰς τὴν Κούβαν, δὲν ἔπρεπε νὰ γίνη τώρα εἰς τὴν Οὐκρανίαν; Οἱ ἰδικοί των πύραυλοι εἶναι ἀνθρωπιστικοὶ καὶ δὲν καταστρέφουν; Διατὶ τόση ὑποκρισία; Προεκάλεσαν τὸν πόλεμον εἰς τὴν Οὐκρανίαν καὶ τώρα ὡς πονόψυχοι καὶ εὐαίσθητοι ὑπερδημοκράται, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα διὰ τὰ δεινά, τὰ ὁποῖα ἐξ αἰτίας των ὑφίσταται ὁ Οὐκρανικὸς λαός. Δὲν ἔδειξαν ὅμως τὸν ἴδιον πόνον καὶ τὴν ἰδίαν ὀδύνην διὰ τὴν ὀρθόδοξον Σερβίαν, τὴν ὁποίαν κατέστρεψαν καὶ ἀπανθρώπως ἐσφαγίασαν τὸν λαόν της, μὲ τοὺς ἀνηλεεῖς καὶ φρικαλέους βομβαρδισμοὺς ποὺ ἐξαπέλυσαν προκειμένου νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ ἅρπαγες φίλοι των οἱ Ἀλβανοί, οἱ ὁποῖοι αὐθαιρέτως αὐτενόμησαν τὸ Κοσσυφοπέδιον, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ Σερβικὸν ἔδαφος καὶ οἱ Σέρβοι δὲν ἤθελαν νὰ ἀφαιρεθῆ ἀπὸ τὴν ἐπικράτειάν των καὶ ἀντέδρασαν. Τὰ ἴδια αἰσθήματα ἐπίσης δὲν ἔδειξαν οὔτε διὰ τὸν λαὸν τῆς Κύπρου, ὁ ὁποῖος μὲ ἰώβειον ὑπομονήν, ὑφίσταται μακροχρόνιον κατοχήν, ἀπὸ τοὺς ἐκ Μογγολίας ἀγριανθώπους, οἱ ὁποῖοι εἰσέβαλαν εἰς τὴν Μεγαλόνησον καὶ μὲ φρικαλέους βομβαρδισμοὺς προεκάλεσαν ἑκατόμβας θανάτων καὶ ὑλικῶν καταστροφῶν.