Γράφει ὁ π. Βλάσιος Μοναχὸς Ἁγιορείτης
Δυστυχῶς τὸ περασμένο Φθινόπωρο δὲν ὑπῆρχαν ἐπαρκῆ στοιχεῖα σ’ ἕνα ἄρθρο μου ποὺ κυκλοφόρησαν οἱ Ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», λόγῳ ἐλλιποῦς ἔρευνας, γιὰ τὰ καυτὰ καὶ ἐπίκαιρα προβλήματα τῶν ἡμερῶν μας. Μ’ αὐτὸ τὸ ἄρθρο ἐλπίζω θὰ καλυφθοῦν οἱ ἐλλείψεις ἐκείνου μὲ νέα ἱστορικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὴν γραμματεία τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ὑπακοὴ στοὺς Πολιτικοὺς καὶ Ἐκκλησιαστικοὺς Ἄρχοντας.
Ὁ Μέγας Βασίλειος
«Ὁ κήρυκας τοῦ λόγου, εἴτε εἶναι διδάσκαλος, εἴτε ἀρχιερέας, πρέπει μὲ πολλὴ σκέψη καὶ ἔλεγχο, καὶ μὲ σκοπὸ εὐάρεστο στὸν Θεὸ νὰ λέγει κάθε λόγο καὶ νὰ πράττει κάθε ἔργο. Ἐπίσης πρέπει νὰ δοκιμάζεται ἀπὸ τοὺς ὑποτασσομένους γιὰ τὸν λόγο ἢ τὸ ἔργο του.
«Ὅσοι ἀκροατὲς εἶναι πεπαιδευμένοι στὶς Γραφὲς πρέπει, νὰ δοκιμάζουν μὲ ὀρθὴ κρίση αὐτὰ ποὺ οἱ διδάσκαλοι λένε. Νὰ δέχονται ὅσα εἶναι σύμφωνα μὲ τὶς Γραφὲς καὶ νὰ ὑποβάλλουν ὅσα εἶναι ἀσύμφωνα. Καὶ πιὸ πολὺ ν’ ἀποστρέφονται ἐκείνους ποὺ ἐπιμένουν σὲ παρόμοιες διδασκαλίες».
«Δὲν πρέπει νὰ συναρπάζεται κανεὶς ἁπλὰ καὶ ὡς ἔτυχε ἀπὸ τοὺς ὑποκρινομένους τὴν ἀλήθεια, χωρὶς νὰ ἐξετάσει. Ἀλλὰ νὰ γνωρίζουν τὸν καθένα ἀπὸ τὸν παραδεδομένον χαρακτῆρα καὶ καθρέφτη τῶν θείων Γραφῶν».
«Πρέπει, ἐπίσης, κάθε λόγος καὶ κάθε ἔργο νὰ πληροφορεῖται καὶ νὰ βεβαιώνεται μὲ τὴν μαρτυρία τῆς θείας Γραφῆς, γιὰ νὰ πληροφοροῦνται οἱ καλοὶ καὶ νὰ ντρέπονται οἱ πονηροί».
Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος
«Τὸ νὰ μὴ ἔχει κάποιος ἄρχοντα καὶ κεφαλὴ εἶναι παντοῦ κακό. Εἶναι ἀφορμὴ πολλῶν συμφορῶν καὶ ἀρχὴ κάθε ἁμαρτίας καὶ σύγχυσης… Διότι καλύτερα νὰ μὴ ἐξουσιάζεται κανεὶς ἀπὸ κανένα, παρὰ νὰ ἐξουσιάζεται ἀπὸ κακὸν ἄρχοντα. Ὅποιος δὲν ἔχει ἄρχοντα στὴν κεφαλή του πολλὲς φορὲς σῴζεται καὶ πολλὲς φορὲς κινδυνεύει. Ὅποιος ὅμως ἔχει κακὸν προεστῶτα ὁπωσδήποτε θὰ κινδυνεύσει πέφτοντας σὲ βάραθρα καὶ κρημνούς».
«Ἂν σφάλλει κατὰ τὴν πίστη (ὁ προεστώς), ὄχι μόνον ἂν εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλὰ ἀκόμα ἂν εἶναι καὶ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανό, φῦγε καὶ ἄφησέ τον. Ἂν ὅμως σφάλλει στὸν τρόπο ζωῆς του καὶ στὰ ἔργα του νὰ μὴ τὸν περιεργάζεσαι».
Ὁ Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης († 2010)
«Διαμαρτυρόμενος ὁ λαὸς κατὰ τῶν ἀναξίων ἀρχιερέων δὲν ἀσεβεῖ. Διότι ὁ εὐσεβὴς λαός, κατὰ τὸ κανονικὸ δίκαιο, εἶναι ὁ φρουρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας».
Ἐκ τῶν ἀνωτέρω παρατεθέντων, βλέπομεν ὅτι πρέπει νὰ πειθαρχοῦμε πρῶτα στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του καὶ μετὰ στοὺς ἀνθρώπους, ἐὰν αὐτὰ ποὺ ἐντέλλονται σὲ μᾶς εἶναι κατὰ Θεόν, καὶ δὲν παραβιάζεται ἐντολή Του. Παράδειγμα ἔχομε καὶ τοὺς Ἀποστόλους Πέτρον καὶ Ἰωάννην, οἱ ὁποῖοι εἶπαν στοὺς Ἀρχιερεῖς: «εἰ δίκαιόν ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑμῶν ἀκούειν μᾶλλον ἢ τοῦ Θεοῦ κρίνατε» (Πράξεων Δ΄, 19).
Ὁπότε, ἐὰν πραγματικὰ τὰ ἐμβόλια ἔχουν στὸ περιεχόμενό τους κύτταρα καὶ ἱστοὺς ἀπὸ ἐκτρωθέντα ἀνθρώπινα ἔμβρυα, δὲν πρέπει ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς νὰ τὰ δεχθεῖ στὸν ὀργανισμό του, διότι ἔχει γίνει φόνος καὶ ἔγκλημα, γιὰ νὰ ἀφαιρεθοῦν αὐτά. Ἐκτὸς τῶν ἄλλων βέβαια συστατικῶν ποὺ περιέχει τὸ ἐμβόλιο, τὰ ὁποῖα φημολογεῖται ὅτι εἶναι ἐπιβλαβῆ γιὰ τὴν ὑγεία καὶ τὸν ὀργανισμό. Καὶ ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως, εἶναι σὰν νὰ συμμετέχει καὶ ὁ λήπτης τοῦ ἐμβολίου, στὸ ἔγκλημα καὶ στὴν ἀδικία, ὅπου παραβιάζεται ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ «οὐ φονεύσεις». Ὅταν βέβαια ὁ λήπτης γνωρίζει τί περιέχει τὸ ἐμβόλιο.
Ὁ προφήτης Μωυσῆς ἔχει γράψει καὶ ἔχει ἀφήσει ἐντολὴ στὸ Δευτερονόμιο, ὁ περιούσιος λαὸς τοῦ Θεοῦ, οἱ Ἰσραηλίτες, «νὰ μὴ βράζουν στὸ μητρικὸ γάλα τὸ ἀρνάκι, ὅταν τὸ σφάξουν, γιὰ νὰ τὸ φᾶνε»1, ὅπως συνήθιζαν οἱ Αἰγύπτιοι καὶ οἱ ἀλλογενεῖς, διότι αὐτὸ τὸ θεώρησε πρᾶγμα ἀνίερο, ὠμὸ καὶ ἀνήθικο. Ἤγουν ἀνόμημα. Ἐὰν στὸ ζῷο ποὺ δὲν ἔχει ψυχὴ ἀπαγορεύει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ὁ Μωσαϊκὸς Νόμος, στὸν Χριστιανισμὸ ποὺ εἶναι ὁ τέλειος Νόμος θὰ ἐπέτρεπε τὴν σφαγὴ ἑνὸς ἐμβρύου ποὺ εἶναι «κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση Θεοῦ», ὁ Χριστός, γιὰ νὰ παραχθοῦν ἐμβόλια πρὸς σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὶς πανδημίες; Ὄχι, ποτὲ κάτι τέτοιο. Ἄπαγε τοῦ τερατώδους τολμήματος καὶ ἀνοσιουργήματος.
Ὁπότε ἡ προσευχὴ καὶ τὰ φάρμακα, ὅταν ληφθοῦν ἐγκαίρως, λυτρώνουν ἀκινδύνως τοὺς ἀσθενεῖς ἀπὸ τὴν πανδημία, παρὰ τὰ ὕποπτα καὶ ὕπουλα ἐμβόλια.
Νομίζω, οἱ Μητροπολίτες ποὺ δυσαρέστησαν ἐν πολλοῖς τὸν λαό, συστήνοντας τὰ ἐμβόλια, ἔχουν δεσμευτεῖ ἴσως, ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Βασιλέως Ὄθωνος καὶ τοῦ Φαρμακίδη νὰ θεραπεύουν «τὸν Καίσαρα». (Τὸ κράτος νὰ βοηθᾶ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ βοηθᾶ τὸ κράτος). Καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἔχουν ἀνοίξει Γραφεῖα στὶς Βρυξέλλες (τὸ Κέντρο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως), στὸ «στόμα τοῦ λύκου», καὶ παίρνουν «κατευθυντήριες γραμμὲς» περὶ διαφόρων θεμάτων καὶ ἔτσι θεωρεῖται παρανομία καὶ παρακοή, ἡ μὴ συμμόρφωσις μὲ τὰς ὑποδείξεις τους.
Γιαυτὸ καὶ ὁ ἀείμνηστος Ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἔγραφε συχνὰ στὰ συγγράμματά του, «ζητοῦμεν ἐλευθέραν καὶ ζῶσαν Ἐκκλησίαν».
Βλάσιος Μοναχὸς Ἁγιορείτης
Σημείωσις:
1. Δευτερονόμιον ΙΔ΄, 21. («οὐχ ἐψήσεις ἄρνα, ἐν γάλακτι μητρὸς αὐτοῦ»).