Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Οἱ διαπροσωπικὲς σχέσεις, καθὼς καὶ ἡ πρέπουσα ἀγάπη πρὸς κάθε ἄνθρωπο, δὲν πρέπει νὰ ἐκλαμβάνονται ὡς ἀφορμὴ διαθρησκειακῶν ἀτοπημάτων στὶς συναντήσεις ποὺ πραγματοποιοῦνται μὲ μωαμεθανούς. Ἡ ἀγωνιώδης ἀναζήτηση «κοινῶν ἀξιῶν», καταλήγει συνήθως σὲ συγκρητιστικά ἀτοπήματα καὶ ὄχι σὲ οὐσιαστικὸ διάλογο.
Πολλὲς φορὲς καταντοῦν νὰ ὁμιλοῦν οἱ στηρίζοντες τέτοιας μορφῆς «διαλόγους», μὲ κοινωνιολογισμοὺς περὶ δῆθεν «ἑτεροφοβίας» καὶ ὅτι αὐτὸ γίνεται στὰ πλαίσια «νὰ γνωρίσουν δῆθεν τὸν ἄλλο». Γιὰ ποιὰ συνάντηση καὶ γνωριμία μὲ τὸν ἄλλο ὁμιλοῦν; Οὐδεμία ἀμφιβολία ὑπάρχει γιὰ τὴν ἀντιτριαδικὴ αὐτὴ πλάνη, μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος αἱρέσεων ποὺ περιμάζεψε ὁ Μωάμεθ. Γιὰ ποιὰ «ἑτεροφοβία» λοιπὸν ὁμιλοῦν; Τὸ πράττουν, γιὰ νὰ γνωρίσουν δῆθεν τὸν ἄλλο, τοῦ ὁποίου τὴν πλάνη γνωρίζουν; Τὰ περὶ δῆθεν προκατάληψης μπροστὰ στὸ ἄγνωστο ποὺ προβάλλουν δὲν ὑφίστανται.
Στὰ πλαίσια τῆς ἐπιχειρηματολογίας ποὺ χρησιμοποιοῦν, παραπέμπουν σὲ προηγούμενους διαλόγους Χριστιανῶν μὲ μωαμεθανούς. Ὅσες φορὲς ὅμως ἔγινε διάλογος Χριστιανοῦ μὲ μωαμεθανό, κατέληξε σὲ ὁμολογητικὴ ἀπάντηση τοῦ Χριστιανοῦ καὶ οὐδέποτε ἔγινε διαφυγὴ στὸ μεγάλο ἀτόπημα περὶ δῆθεν «κοινῶν ἀξιῶν». Ἡ ἐφεύρεση τῶν «κοινῶν ἀξιῶν» γίνεται πρὸς εὐαρέσκεια τῶν μωαμεθανῶν.
Ὁμιλώντας γιὰ «κοινὲς ἀξίες» μὲ τὸν μωαμεθανισμό, ἀλλοιώνουν τὶς ἀξίες αὐτὲς ποὺ θεωροῦν ὡς «κοινές». Προσδίδοντας τὸν χαρακτηρισμὸ «κοινὴ ἀξία» σὲ ἀξίες ποὺ ὁ Χριστὸς προσέδωσε τὸ πραγματικό τους κάλλος, προσδίδουν ἄλλο ἐννοιολογικὸ περιεχόμενο στὶς ἀξίες αὐτές.
Ἔχουμε τὴν ἀγάπη ὡς κοινὴ ἀξία μὲ τὸ Ἰσλάμ; Στὸ κοράνι ποιὰ «ἀγάπη» διδάσκεται; Ἡ κορανικὴ βία ποιὰ ἀγάπη ἀφήνει νὰ κηρυχθεῖ; Μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη μὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο, ὡς «κοινὴ ἀξία» μὲ τὴ μωαμεθανικὴ θρησκεία, ὅπου ἡ προτρεπόμενη κορανικὴ βία προκαλεῖ ἀποτροπιασμό;
Περὶ ποιᾶς εἰρήνης μποροῦν νὰ ὁμιλοῦν ὡς δῆθεν κοινῆς ἀξίας. «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. 14,27) λέγει ὁ Κύριος. Δὲν ὑπάρχει χρεία ἐπεξήγησης. Ἀρκεῖ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ αὐτὸ ποὺ προσθέτει, μὲ τὸ «οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. 14,27).
Περὶ ποιοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας μποροῦν νὰ ὁμιλοῦν ὡς «κοινῆς ἀξίας»; Καὶ μόνο στὴ κορανικὴ στάση ἀπέναντι στὴ γυναίκα νὰ σταθοῦν, εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ δειχθεῖ τὸ εἶδος τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας.
Ἂς μὴ τοποθετοῦν ἀξίες τῆς χριστιανικῆς πίστης, τὸ κάλλος τῶν ὁποίων κατέγραψε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὡς δῆθεν «κοινὲς ἀξίες» μὲ τὴ μωαμεθανικὴ πλάνη, ἡ ὁποία πολεμᾶ τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι τὰ περὶ «κοινῶν ἀξιῶν» μὲ τὴ ἀντιτριαδικὴ μωαμεθανικὴ θρησκεία, προσδίδουν σὲ ἀξίες τῆς χριστιανικῆς πίστης, τὸ κάλλος τῶν ὁποίων κατέγραψε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, διαφορετικὸ ἐννοιολογικὸ ἐπίπεδο. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, «οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. 14,27) εἶναι σαφέστατος.