Χρειαζόμεθα ἕνα σύγχρονον Ἅγιον Μᾶρκον Εὐγενικόν!

ΟΔΕΥΟΥΜΕ πρὸς τὸ ἔτος 2025, τὸ ὁποῖο ὅρισαν οἱ θιασῶτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς ἔτος «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν», χωρὶς φυσικὰ τὶς προϋ­ποθέσεις ποὺ θέτει ἡ Ἐκκλησία μας. Πᾶμε ὁλοταχῶς γιὰ ἐφαρμογὴ τῶν ὀλέθριων ἀποφάσεων τῆς λῃστρικῆς «Συνόδου» Φερράρας-Φλωρεντίας (1439), γιὰ τὴν οὐνιτικῶ τῷ τρόπῳ ὑποταγή μας στὸν ἀμετανόητο Παπισμό. Ἀλλὰ τότε ὑπῆρξε ἄμεση μετάνοια ὅσων ὑπέγραψαν τὴν «ἕνωση»: «Πεπράκαμεν (πουλήσαμε) τὴν πίστιν ἡμῶν, ἀντηλλάξαμεν τῇ ἀσεβείᾳ τὴν εὐσέβειαν, προδόντες τὴν καθαρὰν θυσίαν (τὴν Ὀρθοδοξία), ἀζυμῖται (παπικοὶ) γεγόναμεν. Κόψατε τὴν δεξιὰν ἡμῶν τὴν ὑπογράψασαν (κόψτε τὸ χέρι ποὺ ὑπέγραψε), ἐκριζώσατε τὴν γλῶσσαν ἡμῶν τὴν τοιαῦτα ὁμολογήσασαν», ψέλλισαν οἱ ἐπίσκοποι ποὺ ὑπέγραψαν τὴν ἕνωση- ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, φανερὰ ταραγμένοι καὶ μετανιωμένοι, μπροστὰ στὸν ἐξαγριωμένο λαὸ ποὺ τοὺς προπηλάκισε, ὅταν γύρισαν στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1439, μετὰ τὴ σύν­οδο Φερράρας – Φλωρεντίας. Ὅμως ὑπῆρχε καὶ ἕνας ποὺ ἔγινε δεκτὸς μὲ ἐνθουσιασμό. Ἕνας ποὺ δὲν ὑπέκυψε στὶς πιέσεις τῶν Δυτικῶν καὶ δὲν ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του, ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός! Παρὰ ταῦτα οἱ σημερινοὶ θιασῶτες τοῦ οἰκουμενιστικοῦ συγκρητισμοῦ, μὲ τὶς δεκάδες πλάνες ποὺ συσσώρευσε ὁ Παπισμός, ἀναιροῦν τὴν θαρραλέα ἐκείνη ὁμολογία, θεωρώντας τὸν Παπισμό, ὄχι ὡς αἵρεση, ἀλλὰ ὡς διαφορετικὴ παράδοση! Χρειαζόμαστε καὶ σήμερα ἕνα ἅγιο Μᾶρκο Εὐγενικό. Ἆραγε θὰ ὑπάρξει;